ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਹ ਤਂ ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨੋऽਪ੍ਯਹੋ ਵਿਧੇਃ। ਸ਼੍ਰੁਤਵਨ੍ਤੋऽਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਧਨਵਦ੍ਵਸ਼ਗਾ ਅਹੋ
ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਹਾਏ ਕਿਸਮਤ! ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸੁਣੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਸਾਧੂਨਨਾਥਾਨ੍ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਤ੍ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਨ੍। ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਮਹਾਨ੍ਤੋऽਪਿ ਦੈਵਂ ਤੇषਾਂ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਸਾਧੂਆਂ, ਧਰਮਵਾਨਾਂ, ਸਤਿਆ ਦੇ ਪੱਖੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਤੇ ਵਯਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰੇषਯਾਮੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨੇ। ਸਂਵृਤ੍ਤਸ੍ਤੇ ਪਰਃ ਕਾਮਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦਗ੍ਧਵਾਨਸਿ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜੀਏ: ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਸੜ ਗਏ ਹਨ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯਪੋਹਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਨਿषਾਦੀਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦਗ੍ਧਾਂ ਪਞ੍ਚਪੁਤ੍ਰਾਮਨਾਗਸਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਅੱਗ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਦੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੰਜ ਨਿਰਪਾਪ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਇਤਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਕੁਨ੍ਤੀਯਂ ਦਗ੍ਧਾ ਸ਼ੇਤੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਹੈਵ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੀ ਹਨ੍ਤੇਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸ੍ਮ ਨਾਗਰਾਃ
ਇੱਥੇ ਵੇਖੋ, ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜੀ ਪਈ ਹੈ, ਵਾਰਸ਼ਣੀ ਮਾਤਾ — ਹਾਏ! — ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਖਨਕੇਨ ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਵੇਸ਼੍ਮ ਸ਼ੋਧਯਤਾ ਬਿਲਮ੍। ਪਾਂਸੁਭਿਃ ਪਿਹਿਤਂ ਤਚ੍ਚ ਪੁਰੁषੈਸ੍ਤੈਰ੍ਨ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਪਰ ਉਹੀ ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜੋ ਸੁਰੰਗ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸੁਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਨਾਗਰਾਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਗ੍ਨਿਨਾ ਦਗ੍ਧਾਨਮਾਤ੍ਯਂ ਚ ਪੁਰੋਚਨਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਹਰੀਆਂ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਪੁਰੋਚਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤਦ੍ਰਾਜਾ ਸੁਮਹਦਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਜਦ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹृष੍ਟਮਨਾਸ਼੍ਚਾਸੌ ਬਹਿਰ੍ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਨ੍ਤਃਸ਼ੀਤੋ ਬਹਿਸ਼੍ਚੋष੍ਣੋ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇऽਗਾਧਹ੍ਵਦੋਯਥਾ
ਉਸਦਾ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਉਹ ਦੁਖੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਅੰਦਰੋਂ ਠੰਢਾ, ਬਾਹਰੋਂ ਗਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਪੋਖਾ।
ਅਦ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮृਤੋ ਰਾਜਾ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਤੇषੁ ਵੀਰੇषੁ ਦਗ੍ਧੇषੁ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਅੱਜ ਪਾਂਡੂ, ਮੇਰਾ ਉੱਚੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਭਰਾ, ਮਰ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਇਹ ਵੀਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਪੁਰੁषਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਗਰਂ ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍। ਸਤ੍ਕਾਰਯਨ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਰਾਜਸੁਤਾਂ ਚ ਤਾਮ੍
ਮਰਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਵਣ; ਉਹਨਾਂ ਵੀਰਾਂ ਤੇ ਕੁੰਤੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦੇਣ।
ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਮृਤਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਸੁਹृਦਃ ਸਨ੍ਤਿ ਤਾਨਪਿ। ਕਾਰਯਨ੍ਤੁ ਚ ਕੁਲ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਚ ਬृਹਨ੍ਤਿ ਚ
ਜੋ ਉਥੇ ਮਰੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਨਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਰਸਮਾਂ ਕਰਣ।
ਮਮ ਦਗ੍ਧਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕੁਲਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਨਾਃ
ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ।
ਏਵਂ ਗਤੇ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਕਾਰਯਿਤੁਂ ਹਿਤਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਧਨੈਃ
ਹੁਣ ਜੇ ਕੁਝ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਧਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਸਮੇਤਾਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਹ ਕੌਰਵਾਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਙ੍ਗਾਮਭਿਮੁਖਾ ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾ ਨਿਰਾਭਰਣਵੇष੍ਟਨਃ। ਉਦਕਂ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਾ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਬਿਨਾ ਖੁਸ਼ੀ, ਬਿਨਾ ਗਹਣਿਆਂ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨ ਗਏ।
ਏਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਉਦਕਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਰੁਰੁਦੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾਃ। ਹਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਕੌਰਵ੍ਯ ਹਾ ਭੀਮ ਇਤਿ ਚਾਪਰੇ
ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਕੁਝ ਨੇ 'ਹਾਏ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੌਰਵ!' ਤੇ 'ਹਾਏ ਭੀਮ!' ਆਖਿਆ।
ਹਾ ਫਲ੍ਗੁਨੇਤਿ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਹਾ ਯਮਾਵਿਤਿ ਚਾਪਰੇ। ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤ ਉਦਕਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਜਨਾਃ
ਕੁਝ ਨੇ 'ਹਾਏ ਫਲਗੁਨ!' ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ 'ਹਾਏ ਜੁੜਵਾਂ!' ਆਖਿਆ; ਲੋਕ ਕੁੰਤੀ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੇ ਪੌਰਜਨਾਸ਼੍ਚੈਵਮਨ੍ਵਸ਼ੋਚਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਵਿਦੁਰਸ੍ਤ੍ਵਲ੍ਪਸ਼ਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ੋਕਂ ਵੇਦ ਪਰਂ ਹਿ ਸਃ
ਹੋਰ ਸ਼ਹਰੀ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਪਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਦੁਖ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਵਿਦੁਰੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਜਾਨਨ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਨੋਗਤਮ੍। ਤੇਨਾਯਂ ਵਿਧਿਨਾ ਸृष੍ਟਃ ਕੁਟਿਲਃ ਕਪਟਾਸ਼ਯਃ
ਵਿਦੁਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਮਝ ਗਿਆ ਕਿ ਇਹ ਟੇਢੀ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਯੋਜਨਾ ਉਸਨੇ ਬਣਾਈ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਰਾਜਨ੍ਵਿਦੁਰੋ ਵਿਦੁषਾਂ ਵਰਃ। ਲੋਕਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਦੁਃਖਂ ਦੁਃਖਿਤੈਃ ਸਹ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਦੁਰ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਦੁਖੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦਿਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਮਨਸਾऽਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਕਿਯਦ੍ਦੂਰਂ ਗਤਾ ਇਤਿ। ਸਹਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾ ਇਤਿ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਉਸਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪਾਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਿੰਨੇ ਦੂਰ ਚਲੇ ਗਏ ਹੋਣਗੇ; ਉਹ ਇਸ ਵਿਚ absorbed ਸੀ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਜੀਵਤ ਹਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤੋ ਭੀष੍ਮਃ ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਜਸੁਤਾਨ੍ਮृਤਾਨ੍। ਸਹ ਮਾਤ੍ਰੇਤਿ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਲਲਾਪ ਰੁਰੋਦ ਚ
ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਪਾਂਡੂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਮੌਤ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋਇਆ ਤੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਹਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਹਾ ਭੀਮ ਹਾ ਧਨਞ੍ਜਯ ਹਾ ਯਮੌ। ਹਾ ਪृਥੇ ਸਹ ਪੁਤ੍ਰੈਸ੍ਤ੍ਵਮੇਕਰਾਤ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਾ
ਹਾਏ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਹਾਏ ਭੀਮ, ਹਾਏ ਧਨੰਜਯ, ਹਾਏ ਜੁੜਵੇਂ ਭਰਾ, ਹਾਏ ਪ੍ਰਿਥਾ! ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਵਰਗ ਚਲੀ ਗਈ।
ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਨ ਹਿ ਤੌ ਨੋਤ੍ਸਹੇਯਾਤਾਂ ਭੀਮਸੇਨਧਨਞ੍ਜਯੌ
ਉਥੇ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹਨ; ਭੀਮਸੇਨ ਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਤਰਸਾ ਵੇਗਿਤਾਤ੍ਮਾਨੌ ਨਿਰ੍ਭੇਤ੍ਤੁਮਪਿ ਮਨ੍ਦਰਮ੍। ਪਰਾਸੁਤ੍ਵਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪृਥਾਯਾਃ ਸਹ ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹਨ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੀ ਚੀਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਿਥਾ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਵਿਕृਤਂ ਤਤ੍ਤੁ ਯਦਿ ਤੇ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ। ਧਰ੍ਮਰਾਜਃ ਸ ਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟੋ ਨਨੁ ਵਿਪ੍ਰੈਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜੇ ਉਹ ਮਰ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਅਜੀਬ ਹੈ; ਕੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ?
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਚ ਰਥਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਵਿਤਾ ਸ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤੋ ਧਰ੍ਮਦਤ੍ਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍ਛੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਧਨੰਜਯ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਕਥਂ ਕਾਲਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਆਤ੍ਮਾਨਮੁਪਮਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰੇषਾਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤੁ ਯਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪਾਂਡਵ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਵਤੀਰਦਾ, ਕਿਵੇਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ?