ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨਿਸ਼ਿ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਾਃ। ਵਨਾਦ੍ਵਨਾਨ੍ਤਰਂ ਰਾਜਨ੍ਗਹਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ
ਰਾਜਾ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਾਰੇ ਦੇਖ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਸਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਜੰਗਲ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਣ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾ ਭਯਕਾਤਰਾਃ। ਪੁਨਰੂਚੁਰ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਥਕ ਗਏ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੇ, ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਮਹਾ ਵੀਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਇਤਃ ਕष੍ਟਤਰਂ ਕਿਂ ਨੁ ਯਦ੍ਵਯਂ ਗਹਨੇ ਵਨੇ। ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨ ਪ੍ਰਜਾਨੀਮੋ ਗਨ੍ਤੁਂ ਚੈਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ। ਤਂ ਚ ਪਾਪਂ ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਦਗ੍ਧੋ ਵਾਥ ਪੁਰੋਚਨਃ
ਇਸ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਤੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਪਾਪੀ ਪੁਰੋਚਨ ਸੜਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਕਥਂ ਨੁ ਵਿਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਮ ਭਯਾਦਸ੍ਮਾਦਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਸ੍ਮਾਨੁਪਾਦਾਯ ਤਥੈਵ ਵ੍ਰਜ ਭਾਰਤ
ਅਸੀਂ ਇਸ ਡਰ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ? ਸਾਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਤੂੰ ਉਹੀ ਤਰੀਕਾ ਵਰਤ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨੋ ਬਲਵਾਨੇਕੋ ਯਥਾ ਸਤਤਗਸ੍ਤਥਾ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਦਾਯ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸ ਪਾਵਨਿਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਯੂ ਦੇ ਵਾਂਗ। ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਣ ਤੇ, ਮਹਾ ਬਲ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਮਸ਼ੇषੋ ਨਾਗਰੋ ਜਨਃ। ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਨ੍
ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਉਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਨਿਰ੍ਵਾਪਯਨ੍ਤੋ ਜ੍ਵਲਨਂ ਤੇ ਜਨਾ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤਃ। ਜਾਤੁषਂ ਤਦ੍ਗृਹਂ ਦਗ੍ਧਮਮਾਤ੍ਯਂ ਚ ਪੁਰੋਚਨਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾਉਂਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੱਕੜਾਂ ਦਾ ਘਰ ਸੜ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਪੁਰੋਚਨ ਵੀ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨੂਨਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨੇਦਂ ਵਿਹਿਤਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯੇਤ੍ਯੇਵਂ ਤੇ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਜਨਾਃ
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ, ਪਾਪੀ ਨੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਵਿਦਿਤੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਦਗ੍ਧਵਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਦਾਯਾਦਾਨ੍ਨ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਵਾਨ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਸੀ; ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਵਾਰਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਨੂਨਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋऽਪੀਹ ਨ ਧਰ੍ਮਨੁਵਰ੍ਤਤੇ। ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਕੌਰਵਾਃ
ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਦ੍ਰੋਣ, ਵਿਦੁਰ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕੌਰਵ।
ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਹ ਤਂ ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨੋऽਪ੍ਯਹੋ ਵਿਧੇਃ। ਸ਼੍ਰੁਤਵਨ੍ਤੋऽਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਧਨਵਦ੍ਵਸ਼ਗਾ ਅਹੋ
ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਹਾਏ ਕਿਸਮਤ! ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸੁਣੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਸਾਧੂਨਨਾਥਾਨ੍ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਤ੍ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਨ੍। ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਮਹਾਨ੍ਤੋऽਪਿ ਦੈਵਂ ਤੇषਾਂ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਸਾਧੂਆਂ, ਧਰਮਵਾਨਾਂ, ਸਤਿਆ ਦੇ ਪੱਖੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਤੇ ਵਯਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰੇषਯਾਮੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨੇ। ਸਂਵृਤ੍ਤਸ੍ਤੇ ਪਰਃ ਕਾਮਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦਗ੍ਧਵਾਨਸਿ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜੀਏ: ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਸੜ ਗਏ ਹਨ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯਪੋਹਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਨਿषਾਦੀਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦਗ੍ਧਾਂ ਪਞ੍ਚਪੁਤ੍ਰਾਮਨਾਗਸਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਅੱਗ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਦੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੰਜ ਨਿਰਪਾਪ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਇਤਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਕੁਨ੍ਤੀਯਂ ਦਗ੍ਧਾ ਸ਼ੇਤੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਹੈਵ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੀ ਹਨ੍ਤੇਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸ੍ਮ ਨਾਗਰਾਃ
ਇੱਥੇ ਵੇਖੋ, ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜੀ ਪਈ ਹੈ, ਵਾਰਸ਼ਣੀ ਮਾਤਾ — ਹਾਏ! — ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਖਨਕੇਨ ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਵੇਸ਼੍ਮ ਸ਼ੋਧਯਤਾ ਬਿਲਮ੍। ਪਾਂਸੁਭਿਃ ਪਿਹਿਤਂ ਤਚ੍ਚ ਪੁਰੁषੈਸ੍ਤੈਰ੍ਨ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਪਰ ਉਹੀ ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜੋ ਸੁਰੰਗ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸੁਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਨਾਗਰਾਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਗ੍ਨਿਨਾ ਦਗ੍ਧਾਨਮਾਤ੍ਯਂ ਚ ਪੁਰੋਚਨਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਹਰੀਆਂ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਪੁਰੋਚਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤਦ੍ਰਾਜਾ ਸੁਮਹਦਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਜਦ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹृष੍ਟਮਨਾਸ਼੍ਚਾਸੌ ਬਹਿਰ੍ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਨ੍ਤਃਸ਼ੀਤੋ ਬਹਿਸ਼੍ਚੋष੍ਣੋ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇऽਗਾਧਹ੍ਵਦੋਯਥਾ
ਉਸਦਾ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਉਹ ਦੁਖੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਅੰਦਰੋਂ ਠੰਢਾ, ਬਾਹਰੋਂ ਗਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਪੋਖਾ।
ਅਦ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮृਤੋ ਰਾਜਾ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਤੇषੁ ਵੀਰੇषੁ ਦਗ੍ਧੇषੁ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਅੱਜ ਪਾਂਡੂ, ਮੇਰਾ ਉੱਚੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਭਰਾ, ਮਰ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਇਹ ਵੀਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ।
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਪੁਰੁषਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਨਗਰਂ ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍। ਸਤ੍ਕਾਰਯਨ੍ਤੁ ਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਰਾਜਸੁਤਾਂ ਚ ਤਾਮ੍
ਮਰਦ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਾਵਣ; ਉਹਨਾਂ ਵੀਰਾਂ ਤੇ ਕੁੰਤੀ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦੇਣ।
ਯੇ ਚ ਤਤ੍ਰ ਮृਤਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਸੁਹृਦਃ ਸਨ੍ਤਿ ਤਾਨਪਿ। ਕਾਰਯਨ੍ਤੁ ਚ ਕੁਲ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾਣਿ ਚ ਬृਹਨ੍ਤਿ ਚ
ਜੋ ਉਥੇ ਮਰੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸਤ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਨਾਂ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਰਸਮਾਂ ਕਰਣ।
ਮਮ ਦਗ੍ਧਾ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕੁਲਵਂਸ਼ਵਿਵਰ੍ਧਨਾਃ
ਮੇਰੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ।
ਏਵਂ ਗਤੇ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਯਦ੍ਯਤ੍ਕਾਰਯਿਤੁਂ ਹਿਤਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਧਨੈਃ
ਹੁਣ ਜੇ ਕੁਝ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਧਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਸਮੇਤਾਸ਼੍ਚ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਹ ਕੌਰਵਾਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਃ ਸਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਗਙ੍ਗਾਮਭਿਮੁਖਾ ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਗੰਗਾ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਏਕਵਸ੍ਤ੍ਰਾ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾ ਨਿਰਾਭਰਣਵੇष੍ਟਨਃ। ਉਦਕਂ ਕਰ੍ਤੁਕਾਮਾ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਇਕ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਬਿਨਾ ਖੁਸ਼ੀ, ਬਿਨਾ ਗਹਣਿਆਂ, ਉਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਨ ਗਏ।
ਏਵਂ ਗਤ੍ਵਾ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਜ੍ਞਾਤਿਭਿਃ ਪਰਿਵਾਰਿਤਃ। ਉਦਕਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋऽਮ੍ਬਿਕਾਸੁਤਃ
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਬਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਰੁਰੁਦੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭृਸ਼ਂ ਸ਼ੋਕਪਰਾਯਣਾਃ। ਹਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਕੌਰਵ੍ਯ ਹਾ ਭੀਮ ਇਤਿ ਚਾਪਰੇ
ਸਾਰੇ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਕੁਝ ਨੇ 'ਹਾਏ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਕੌਰਵ!' ਤੇ 'ਹਾਏ ਭੀਮ!' ਆਖਿਆ।
ਹਾ ਫਲ੍ਗੁਨੇਤਿ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯੇ ਹਾ ਯਮਾਵਿਤਿ ਚਾਪਰੇ। ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਰ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੋਚਨ੍ਤ ਉਦਕਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਜਨਾਃ
ਕੁਝ ਨੇ 'ਹਾਏ ਫਲਗੁਨ!' ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ 'ਹਾਏ ਜੁੜਵਾਂ!' ਆਖਿਆ; ਲੋਕ ਕੁੰਤੀ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਨ੍ਯੇ ਪੌਰਜਨਾਸ਼੍ਚੈਵਮਨ੍ਵਸ਼ੋਚਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਵਿਦੁਰਸ੍ਤ੍ਵਲ੍ਪਸ਼ਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ੋਕਂ ਵੇਦ ਪਰਂ ਹਿ ਸਃ
ਹੋਰ ਸ਼ਹਰੀ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਸੋਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਪਰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਦੁਖ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।