ਵਿਦੁਰੇਣਾਸ੍ਮਿ ਸਨ੍ਦਿष੍ਟੋ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਹੁ ਧਨਂ ਮਹਤ੍। ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਨਿਵਿष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ੍ਤਾਰਯੇਤਿ ਹ
ਮੈਂ ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਧਨ ਲੈ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਸਕਾਂ।
ਸੋऽਹਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮਦ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਯਾ ਅਵਿਦੂਰਤਃ। ਚਾਰੇਰਨ੍ਵੇषਯਾਮ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਮृਗਗਣਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਅੱਜ ਚੌਦਵੀ ਨੂੰ, ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰ, ਮੈਂ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਕਈ ਹਿਰਣ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਭਵਨ੍ਤੋऽਥ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਨਾਵਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍। ਯੁਕ੍ਤਾਰਿਤ੍ਰਪਤਾਕਾਂ ਚ ਨਿਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਾਂ ਮਨ੍ਦਿਰੋਪਮਾਮ੍
ਹੁਣ, ਭਾਗਵਾਨ ਜੀ, ਨੌਕਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਓ; ਇਹ ਨੌਕਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਠੀਕ ਹੈ, ਪਤਾਕਾ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੈ, ਤੇ ਮੰਦਰ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਇਯਂ ਵਾਰਿਪਥੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਨੌਰਪ੍ਸੁ ਸੁਖਗਾਮਿਨੀ। ਮੋਚਯਿष੍ਯਤਿ ਵਃ ਸਰ੍ਵਾਨਸ੍ਮਾਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਇਹ ਨੌਕਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਰਾਹ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦੇਵੇਗੀ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਥੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਚਾ ਲਵੇਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਅਥ ਤਾਨ੍ਵ੍ਯਥਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍। ਨਾਵਮਾਰੋਪ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪੁਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਨੌਕਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਗੰਗਾ 'ਤੇ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਚਲੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਵਿਦੁਰੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਵਚੋ ਮੁਹੁਃ। ਅਰਿष੍ਟਂ ਗਚ੍ਛਤਾਵ੍ਯਗ੍ਰਾਃ ਪਨ੍ਥਾਨਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਸੁੰਘ ਕੇ ਤੇ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਿਆ, 'ਚਿੰਤਾ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਾਹ 'ਤੇ ਜਾਓ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਪੁਮਾਨ੍ਵਿਦੁਰਚੋਦਿਤਃ। ਤਾਰਯਾਮਾਸ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਂ ਨਾਵਾ ਨਰਰ੍षਭਾਨ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਨੌਕਾ ਰਾਹੀਂ ਗੰਗਾ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਗਙ੍ਗਾਂ ਪਾਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਜਯਾਸ਼ਿषਃ ਪ੍ਰਯੁਜ੍ਯਾਥ ਯਥਾਗਤਮਗਾਦ੍ਧਿ ਸਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਕੇ ਤੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪ੍ਰਤਿਸਨ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵੈ ਕਵੇਃ। ਗਙ੍ਗਾਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗੂਢਮਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਹੋ ਕੇ, ਕਵੀ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਲੁਕਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਮੁਤ੍ਤੁਙ੍ਗਵੀਚਿਕਾਮ੍। ਜਵੇਨ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਵੀਰਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮਾਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਫਿਰ, ਉੱਚੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਲੀ ਗੰਗਾ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨਿਸ਼ਿ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮੁਖਾਃ। ਵਨਾਦ੍ਵਨਾਨ੍ਤਰਂ ਰਾਜਨ੍ਗਹਨਂ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ
ਰਾਜਾ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਾਰੇ ਦੇਖ ਕੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਰਸਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਜੰਗਲ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਣ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਪਿਪਾਸਾਰ੍ਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤਾ ਭਯਕਾਤਰਾਃ। ਪੁਨਰੂਚੁਰ੍ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਭੀਮਸੇਨਮਿਦਂ ਵਚਃ
ਉਹ ਥਕ ਗਏ, ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੇ, ਭੁੱਖੇ ਤੇ ਡਰੇ ਹੋਏ, ਫਿਰ ਮਹਾ ਵੀਰ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਇਤਃ ਕष੍ਟਤਰਂ ਕਿਂ ਨੁ ਯਦ੍ਵਯਂ ਗਹਨੇ ਵਨੇ। ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨ ਪ੍ਰਜਾਨੀਮੋ ਗਨ੍ਤੁਂ ਚੈਤੇਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ। ਤਂ ਚ ਪਾਪਂ ਨ ਜਾਨੀਮੋ ਦਗ੍ਧੋ ਵਾਥ ਪੁਰੋਚਨਃ
ਇਸ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਹਿਮਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਤੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਪਾਪੀ ਪੁਰੋਚਨ ਸੜਿਆ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਕਥਂ ਨੁ ਵਿਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਮ ਭਯਾਦਸ੍ਮਾਦਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਸ੍ਮਾਨੁਪਾਦਾਯ ਤਥੈਵ ਵ੍ਰਜ ਭਾਰਤ
ਅਸੀਂ ਇਸ ਡਰ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ? ਸਾਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭਾਰਤ, ਤੂੰ ਉਹੀ ਤਰੀਕਾ ਵਰਤ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਨੋ ਬਲਵਾਨੇਕੋ ਯਥਾ ਸਤਤਗਸ੍ਤਥਾ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਨ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਆਦਾਯ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਭ੍ਰਾਤॄਂਸ਼੍ਚ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸ ਪਾਵਨਿਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਯੂ ਦੇ ਵਾਂਗ। ਧਰਮਰਾਜ ਨੇ ਐਸਾ ਆਖਣ ਤੇ, ਮਹਾ ਬਲ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਮਸ਼ੇषੋ ਨਾਗਰੋ ਜਨਃ। ਤਤ੍ਰਾਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਨ੍
ਰਾਤ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਉਥੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਨਿਰ੍ਵਾਪਯਨ੍ਤੋ ਜ੍ਵਲਨਂ ਤੇ ਜਨਾ ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤਃ। ਜਾਤੁषਂ ਤਦ੍ਗृਹਂ ਦਗ੍ਧਮਮਾਤ੍ਯਂ ਚ ਪੁਰੋਚਨਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬੁਝਾਉਂਦੇ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਲੱਕੜਾਂ ਦਾ ਘਰ ਸੜ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਤੇ ਪੁਰੋਚਨ ਵੀ ਸੜ ਗਿਆ ਸੀ।
ਨੂਨਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨੇਦਂ ਵਿਹਿਤਂ ਪਾਪਕਰ੍ਮਣਾ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯੇਤ੍ਯੇਵਂ ਤੇ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਰ੍ਜਨਾਃ
ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ, ਪਾਪੀ ਨੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਵਿਦਿਤੇ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਦਗ੍ਧਵਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਦਾਯਾਦਾਨ੍ਨ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਵਾਨ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਸੀ; ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਵਾਰਸਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ।
ਨੂਨਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋऽਪੀਹ ਨ ਧਰ੍ਮਨੁਵਰ੍ਤਤੇ। ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚੈਵ ਕृਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਕੌਰਵਾਃ
ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਇੱਥੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਦ੍ਰੋਣ, ਵਿਦੁਰ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਹੋਰ ਕੌਰਵ।
ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਹ ਤਂ ਧਰ੍ਮਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨੋऽਪ੍ਯਹੋ ਵਿਧੇਃ। ਸ਼੍ਰੁਤਵਨ੍ਤੋऽਪਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਧਨਵਦ੍ਵਸ਼ਗਾ ਅਹੋ
ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਵੀ ਧਰਮ ਦੀ ਰਾਖੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਹਾਏ ਕਿਸਮਤ! ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇ ਸੁਣੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਧਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਸਾਧੂਨਨਾਥਾਨ੍ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਾਤ੍ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਪਰਾਯਣਾਨ੍। ਨਾਵੇਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੇ ਮਹਾਨ੍ਤੋऽਪਿ ਦੈਵਂ ਤੇषਾਂ ਪਰਾਯਣਮ੍
ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਵੀ ਸਾਧੂਆਂ, ਧਰਮਵਾਨਾਂ, ਸਤਿਆ ਦੇ ਪੱਖੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਤੇ ਵਯਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰੇषਯਾਮੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨੇ। ਸਂਵृਤ੍ਤਸ੍ਤੇ ਪਰਃ ਕਾਮਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦਗ੍ਧਵਾਨਸਿ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਉਸ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜੀਏ: ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਸੜ ਗਏ ਹਨ।
ਤਤੋ ਵ੍ਯਪੋਹਮਾਨਾਸ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍। ਨਿषਾਦੀਂ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਦਗ੍ਧਾਂ ਪਞ੍ਚਪੁਤ੍ਰਾਮਨਾਗਸਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ ਅੱਗ ਹਟਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਦੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੰਜ ਨਿਰਪਾਪ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੜਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਇਤਃ ਪਸ਼੍ਯਤ ਕੁਨ੍ਤੀਯਂ ਦਗ੍ਧਾ ਸ਼ੇਤੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਪੁਤ੍ਰੈਃ ਸਹੈਵ ਵਾਰ੍ष੍ਣੇਯੀ ਹਨ੍ਤੇਤ੍ਯਾਹੁਃ ਸ੍ਮ ਨਾਗਰਾਃ
ਇੱਥੇ ਵੇਖੋ, ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਤਪਸਵਿਨੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੜੀ ਪਈ ਹੈ, ਵਾਰਸ਼ਣੀ ਮਾਤਾ — ਹਾਏ! — ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਖਨਕੇਨ ਤੁ ਤੇਨੈਵ ਵੇਸ਼੍ਮ ਸ਼ੋਧਯਤਾ ਬਿਲਮ੍। ਪਾਂਸੁਭਿਃ ਪਿਹਿਤਂ ਤਚ੍ਚ ਪੁਰੁषੈਸ੍ਤੈਰ੍ਨ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਪਰ ਉਹੀ ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਜੋ ਸੁਰੰਗ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆਈ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸੁਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਨਾਗਰਾਃ। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਗ੍ਨਿਨਾ ਦਗ੍ਧਾਨਮਾਤ੍ਯਂ ਚ ਪੁਰੋਚਨਮ੍
ਫਿਰ ਸ਼ਹਰੀਆਂ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਉਨਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਪੁਰੋਚਨ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤਦ੍ਰਾਜਾ ਸੁਮਹਦਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਵਿਲਲਾਪ ਸੁਦੁਃਖਿਤਃ
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਜਦ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਦੁਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਉਦਾਸੀ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਨ੍ਤਰ੍ਹृष੍ਟਮਨਾਸ਼੍ਚਾਸੌ ਬਹਿਰ੍ਦੁਃਖਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਅਨ੍ਤਃਸ਼ੀਤੋ ਬਹਿਸ਼੍ਚੋष੍ਣੋ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇऽਗਾਧਹ੍ਵਦੋਯਥਾ
ਉਸਦਾ ਮਨ ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਹਰੋਂ ਉਹ ਦੁਖੀ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਅੰਦਰੋਂ ਠੰਢਾ, ਬਾਹਰੋਂ ਗਰਮ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘਾ ਪੋਖਾ।
ਅਦ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁਰ੍ਮृਤੋ ਰਾਜਾ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਤੇषੁ ਵੀਰੇषੁ ਦਗ੍ਧੇषੁ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਅੱਜ ਪਾਂਡੂ, ਮੇਰਾ ਉੱਚੀ ਇਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਭਰਾ, ਮਰ ਗਿਆ; ਹੁਣ ਇਹ ਵੀਰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੜ ਗਏ ਹਨ।