ਸਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਦਿਰਾਂ ਮਤ੍ਤਾ ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਾ। ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਤੈ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼, ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ।
ਸੁष੍ਵਾਪ ਵਿਗਤਜ੍ਞਾਨਾ ਮृਤਕਲ੍ਪਾ ਨਰਾਧਿਪ। ਅਥ ਪ੍ਰਵਾਤੇ ਤੁਮੁਲੇ ਨਿਸ਼ਿ ਸੁਪ੍ਤੇ ਜਨੇ ਤਦਾ
ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਵਰਗੀ ਸੁੱਤੀ ਰਹੀ, ਹੇ ਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਫਿਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਦੁਪਾਦੀਪਯਦ੍ਭੀਮਃ ਸ਼ੇਤੇ ਯਤ੍ਰ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਤਤੋ ਜਤੁਗृਹਦ੍ਵਾਰਂ ਦੀਪਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਉਥੇ ਅੱਗ ਲਾਈ ਜਿੱਥੇ ਪੁਰੋਚਨ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਜਤੂ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮਨ੍ਤਤੋ ਦਦੌ ਪਸ਼੍ਚਾਦਗ੍ਨਿਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। `ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਗृਹਂ ਸ਼ੋਧ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੇ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਵੀ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱ।
ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹਿਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਤ ਤਦ੍ਬਿਲਮ੍। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਸਹਸਾ ਭੀਮੋ ਗृਹੇ ਤਤ੍ਪਰਿਤਃ ਸੁਧੀਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਨੇ ਘਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਗृਹਸ੍ਥਂ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਗृਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਬਿਲੇਨ ਸਃ।' ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਗृਹਂ ਸਰ੍ਵਮਾਦੀਪ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ
ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਬਿਲ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਕਿ ਸਾਰਾ ਘਰ ਅੱਗ 'ਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸੁਰਙ੍ਗਾਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਾਰ੍ਧਮਰਿਨ੍ਦਮਾਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਃ ਸੁਮਹਾਞ੍ਛਬ੍ਦਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਭਾਵਸੋਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਛੁਪੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗਰਮੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਬੁਬੁਧੇ ਸ ਜਨਵ੍ਰਜਃ। ਤਦਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗृਹਂ ਦੀਪ੍ਤਮਾਹੁਃ ਪੌਰਾਃ ਕृਸ਼ਾਨਨਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਘਰ ਨੂੰ ਅੱਗ 'ਚ ਜਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਡਰੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ—
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪਾਪੇਨਾਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਗृਹਮਾਤ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕਾਰਿਤਂ ਦਾਹਿਤਂ ਚ ਤਤ੍
—'ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਇਹ ਘਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਸੜ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਹੋ ਧਿਗ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨਾਤਿਸਮਞ੍ਜਸਾ। ਯਃ ਸ਼ੁਚੀਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਦਾਯਾਦਾਨ੍ਦਾਹਯਾਮਾਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਤ੍
'ਹਾਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਲਾਣਤ ਹੈ, ਜੋ ਇਨਸਾਫ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਰਸਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ 'ਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।'
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਦਗ੍ਧਃ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਅਨਾਗਸਃ ਸੁਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਨ੍ਯੋ ਦਦਾਹ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
'ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਪਾਪੀ ਪੁਰੋਚਨ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਆਪ ਸੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਬੇਕਸੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਈ।'
ਏਵਂ ਤੇ ਵਿਲਪਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵਾਰਣਾਵਤਕਾ ਜਨਾਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਗृਹਂ ਤਚ੍ਚ ਤਸ੍ਥੂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰਣਾਵਤ ਦੇ ਲੋਕ ਰੋਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਘਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਰਾਤ ਭਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ। ਬਿਲੇਨ ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਪਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਬਿਲ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇਨ ਨਿਦ੍ਰੋਪਰੋਧੇਨ ਸਾਧ੍ਵਸੇਨ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸਹਸਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ
ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੇ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੀਮਵੇਗਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਜਗਾਮ ਭ੍ਰਾਤॄਨਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਾਤਰਮੇਵ ਚ
ਪਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧਮਾਰੋਪ੍ਯ ਜਨਨੀਂ ਯਮਾਵਙ੍ਕੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਪਾਰ੍ਥੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸੁਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਚੁੱਕਿਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੱਟ 'ਤੇ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੋ ਹੋਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਉਰਸਾ ਪਾਦਪਾਨ੍ਭਞ੍ਜਨ੍ਮਹੀਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਵਿਦਾਰਯਨ੍। ਸ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਾਤਰਂਹਾ ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਟੋੜਦਾ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਯਥਾਸਂਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਕਵਿਃ। ਵਿਦੁਰਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਵਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਸ਼ੁਚਿਮ੍
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਜੰਗਲ 'ਚ ਭੇਜਿਆ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਤਪੂਰ੍ਵਕਮ੍। ਗਙ੍ਗਾਸਂਤਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਜ੍ਞਾਤਾਭਿਜ੍ਞਾਨਵਾਚਿਕਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਸੀ, ਗੰਗਾ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਛਾਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਥੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਵਨੇ। ਜਨਨ੍ਯਾ ਸਹ ਕੌਰਵ੍ਯਾਨਨਯਜ੍ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟਮ੍
ਉਹ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗਲ 'ਚ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵਾਰਸਾਂ ਨੂੰ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਵਿਦਿਤਂ ਤਨ੍ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਤਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯਾਪਿ ਚਾਰੇਣ ਚੇष੍ਟਿਤਂ ਪਾਪਚੇਤਸਃ
ਵਿਦੁਰ ਜੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਅਕਲ ਵਾਲੇ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਡਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਜਾਸੂਸਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝ ਲਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵਾਸਿਤੋ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਵਿਦੁਰੇਣ ਨਰਸ੍ਤਦਾ। ਪਾਰ੍ਥਾਨਾਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਮਨੋਮਾਰੁਤਗਾਮਿਨੀਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਨੇ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜ਼ਵਾਬੇ-ਵਤਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਦੀ ਹਵਾ ਵਰਗੀ ਤੇਜ਼ ਰਾਹ ਦਿਖਾਈ।
ਸਰ੍ਵਵਾਤਸਹਾਂ ਨਾਵਂ ਯਨ੍ਤ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਂ ਪਤਾਕਿਨੀਮ੍। ਸ਼ਿਵੇ ਭਾਗੀਰਥੀਤੀਰੇ ਨਰੈਰ੍ਵਿਸ੍ਰਮ੍ਭਿਭਿਃ ਕृਤਾਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨੌਕਾ ਦਿਖਾਈ, ਜੋ ਹਰ ਹਵਾ ਨੂੰ ਝੱਲ ਸਕਦੀ ਸੀ, ਮਸ਼ੀਨ ਨਾਲ ਲੈਸ ਤੇ ਝੰਡਾ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪੁਨਰਥੋਵਾਚ ਜ੍ਞਾਪਕਂ ਪੂਰ੍ਵਚੋਦਿਤਮ੍। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ ਨਿਬੋਧੇਯਂ ਸਂਜ੍ਞਾਰ੍ਥਂ ਵਚਨਂ ਕਵੇਃ
ਫਿਰ, ਉਹ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੇ ਹੁਕਮ ਮੁਤਾਬਕ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਇਹ ਕਵੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।'
ਕਕ੍ਸ਼ਘ੍ਨਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਕ੍ਸ਼ੇ ਬਿਲੌਕਸਃ। ਨ ਹਨ੍ਤੀਤ੍ਯੇਵਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸ ਜੀਵਤਿ। `ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਿਤਿ ਯਤ੍ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਦੁਰਸ੍ਤਦਿਦਂ ਤਥਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜੰਗਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਠੰਢ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੇ ਬਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਬਚਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਨੇ ਇਹੀ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤੇਨ ਮਾਂ ਪ੍ਰੇषਿਤਂ ਵਿਦਿਧਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਸਂਜ੍ਞਯਾऽਨਯਾ। ਭੂਯਸ਼੍ਚੈਵਾਹ ਮਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਤੋऽਰ੍ਥਵਿਤ੍। `ਅਧਿਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਸਭ੍ਰਾਤृਕਮੁਦਾਰਧੀਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦੇ ਕੇ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ। ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਹਰ ਗੱਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਡਾਂਟੋ।'
ਕਰ੍ਣਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚੈਵ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤਂ ਰਣੇ। ਸ਼ਕੁਨਿਂ ਚੈਵ ਕੌਨ੍ਤੇਯ ਵਿਜੇਤਾऽਸਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤ ਲੈਓਗੇ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਗਤ੍ਵਾਥ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ਤੀਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਨਿषਾਦਾਧਿਪਤਿਂ ਵੀਰਂ ਦਾਸ਼ਂ ਪਰਮਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਧੀਆ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਦਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਦੀਪਿਕਾਭਿਃ ਕृਤਾਲੋਕਂ ਮਾਰ੍ਗਮਾਣਂ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਸ੍ਤੇ ਨਾਵਿਕਂ ਤ੍ਵਰਯਾऽਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਨੌਕਾ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲੋਟਾਂ ਨਾਲ ਰਾਹ ਲੱਭਦਾ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਨਿषਾਦਸ੍ਤਤ੍ਰ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਨਭਿਜ੍ਞਾਨਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧੇਰ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਭਾषਾਦਿ ਯਤ੍ਤਦਾ
ਉਥੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਨੇ ਵਿਦੁਰ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਛਾਣੇ ਨਾ ਜਾ ਸਕਣ।