ਸ ਤੁ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਿਦਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਨੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਮਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤਂ ਭਾਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਤਿਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਪੁਰੋਚਨੇ ਤਥਾ ਹृष੍ਟੇ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋऽਥ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚੋਭੌ ਯਮੌ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਜਦ ਪੁਰੋਚਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਸ੍ਮਾਨਯਂ ਸੁਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਨ੍ਵੇਤ੍ਤਿ ਪਾਪਃ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਵਞ੍ਚਿਤੋऽਯਂ ਨृਸ਼ਂਸਾਤ੍ਮਾ ਕਾਲਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪਲਾਯਨੇ
'ਇਹ ਮੰਦ ਪੁਰੋਚਨ ਸਾਡੀ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਠੋਰ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਭੱਜਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਆਯੁਧਾਗਾਰਮਾਦੀਪ੍ਯ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪੁਰੋਚਨਮ੍। षਟ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਨਿਧਾਯੇਹ ਦ੍ਰਵਾਮੋऽਨਭਿਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
'ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਾ ਘਰ ਸਾੜ ਕੇ ਤੇ ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਜਲਾਕੇ, ਇੱਥੇ ਛੇ ਜੀਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਗੁਪਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੱਜ ਚੱਲੀਏ।'
ਅਥ ਦਾਨਾਪਦੇਸ਼ੇਨ ਕੁਨ੍ਤੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭੋਜਨਮ੍। ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਸ਼ਿ ਮਹਾਰਾਜ ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋषਿਤਃ
ਫਿਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਉਥੇ ਆਈਆਂ।
ਤਾ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਭਾਰਤ। ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਿਸ਼ਿਂ ਗृਹਾਨੇਵ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਮਾਧਵੀਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਧਾ-ਪੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੇ ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਪੁਰੋਚਨਪ੍ਰਣਿਹਿਤਾ ਪृਥਾਂ ਯਾ ਸੇਵਤੇ ਸਦਾ। ਨਿषਾਦੀ ਦੁष੍ਟਹृਦਯਾ ਨਿਤ੍ਯਮਨ੍ਤਰਚਾਰਿਣੀ
ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਦੀ ਔਰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਲਾਇਆ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਨਿषਾਦੀ ਪਞ੍ਚਪੁਤ੍ਰਾ ਸਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭੋਜ੍ਯੇ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਪੁਰਾਭ੍ਯਾਸਕृਤਸ੍ਨੇਹਾ ਸਖੀ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸੁਤੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦੀ, ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਈ; ਪੁਰਾਣੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ।
ਆਨੀਯ ਮਧੁਮੂਲਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਅਨ੍ਨਾਰ੍ਥਿਨੀ ਸਮਭ੍ਯਾਗਾਤ੍ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾ। ਸੁਪਾਪਾ ਪਞ੍ਚਪੁਤ੍ਰਾ ਚ ਸਾ ਪृਥਾਯਾਃ ਸਖੀ ਮਤਾ
ਉਹ ਮਧੂ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਖਾਣ ਲਈ ਆਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਬਲ ਤੇ; ਮੰਦੀ, ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਸਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਦਿਰਾਂ ਮਤ੍ਤਾ ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਾ। ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਤੈ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼, ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ।
ਸੁष੍ਵਾਪ ਵਿਗਤਜ੍ਞਾਨਾ ਮृਤਕਲ੍ਪਾ ਨਰਾਧਿਪ। ਅਥ ਪ੍ਰਵਾਤੇ ਤੁਮੁਲੇ ਨਿਸ਼ਿ ਸੁਪ੍ਤੇ ਜਨੇ ਤਦਾ
ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਵਰਗੀ ਸੁੱਤੀ ਰਹੀ, ਹੇ ਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਫਿਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਦੁਪਾਦੀਪਯਦ੍ਭੀਮਃ ਸ਼ੇਤੇ ਯਤ੍ਰ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਤਤੋ ਜਤੁਗृਹਦ੍ਵਾਰਂ ਦੀਪਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਉਥੇ ਅੱਗ ਲਾਈ ਜਿੱਥੇ ਪੁਰੋਚਨ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਜਤੂ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮਨ੍ਤਤੋ ਦਦੌ ਪਸ਼੍ਚਾਦਗ੍ਨਿਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। `ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਗृਹਂ ਸ਼ੋਧ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੇ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਵੀ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱ।
ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹਿਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਤ ਤਦ੍ਬਿਲਮ੍। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਸਹਸਾ ਭੀਮੋ ਗृਹੇ ਤਤ੍ਪਰਿਤਃ ਸੁਧੀਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਨੇ ਘਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਗृਹਸ੍ਥਂ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਗृਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਬਿਲੇਨ ਸਃ।' ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਗृਹਂ ਸਰ੍ਵਮਾਦੀਪ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ
ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਬਿਲ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਕਿ ਸਾਰਾ ਘਰ ਅੱਗ 'ਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸੁਰਙ੍ਗਾਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਾਰ੍ਧਮਰਿਨ੍ਦਮਾਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਃ ਸੁਮਹਾਞ੍ਛਬ੍ਦਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਭਾਵਸੋਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਛੁਪੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗਰਮੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਬੁਬੁਧੇ ਸ ਜਨਵ੍ਰਜਃ। ਤਦਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗृਹਂ ਦੀਪ੍ਤਮਾਹੁਃ ਪੌਰਾਃ ਕृਸ਼ਾਨਨਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਘਰ ਨੂੰ ਅੱਗ 'ਚ ਜਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਡਰੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ—
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪਾਪੇਨਾਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਗृਹਮਾਤ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕਾਰਿਤਂ ਦਾਹਿਤਂ ਚ ਤਤ੍
—'ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਇਹ ਘਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਸੜ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਹੋ ਧਿਗ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨਾਤਿਸਮਞ੍ਜਸਾ। ਯਃ ਸ਼ੁਚੀਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਦਾਯਾਦਾਨ੍ਦਾਹਯਾਮਾਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਤ੍
'ਹਾਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਲਾਣਤ ਹੈ, ਜੋ ਇਨਸਾਫ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਰਸਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ 'ਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।'
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਦਗ੍ਧਃ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਅਨਾਗਸਃ ਸੁਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਨ੍ਯੋ ਦਦਾਹ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
'ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਪਾਪੀ ਪੁਰੋਚਨ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਆਪ ਸੜ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਬੇਕਸੂਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਈ।'
ਏਵਂ ਤੇ ਵਿਲਪਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਵਾਰਣਾਵਤਕਾ ਜਨਾਃ। ਪਰਿਵਾਰ੍ਯ ਗृਹਂ ਤਚ੍ਚ ਤਸ੍ਥੂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਰਣਾਵਤ ਦੇ ਲੋਕ ਰੋਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਘਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ, ਰਾਤ ਭਰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਰਹੇ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸੁਦੁਃਖਿਤਾਃ। ਬਿਲੇਨ ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਗਤ੍ਯ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਪਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਸ ਬਿਲ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਏ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ, ਚਲੇ ਗਏ।
ਤੇਨ ਨਿਦ੍ਰੋਪਰੋਧੇਨ ਸਾਧ੍ਵਸੇਨ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸਹਸਾ ਗਨ੍ਤੁਂ ਸਹ ਮਾਤ੍ਰਾ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ
ਥਕਾਵਟ ਤੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕੇ।
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੀਮਵੇਗਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਜਗਾਮ ਭ੍ਰਾਤॄਨਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਮਾਤਰਮੇਵ ਚ
ਪਰ ਭੀਮਸੇਨ, ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬੜੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਤੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸ੍ਕਨ੍ਧਮਾਰੋਪ੍ਯ ਜਨਨੀਂ ਯਮਾਵਙ੍ਕੇਨ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਪਾਰ੍ਥੌ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਪਾਣਿਭ੍ਯਾਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਸੁਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ 'ਤੇ ਚੁੱਕਿਆ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੱਟ 'ਤੇ ਲਿਆ, ਤੇ ਦੋ ਹੋਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।
ਉਰਸਾ ਪਾਦਪਾਨ੍ਭਞ੍ਜਨ੍ਮਹੀਂ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਵਿਦਾਰਯਨ੍। ਸ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਵਾਤਰਂਹਾ ਵृਕੋਦਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਟੋੜਦਾ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਦੌੜ ਗਿਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਯਥਾਸਂਪ੍ਰਤ੍ਯਯਂ ਕਵਿਃ। ਵਿਦੁਰਃ ਪ੍ਰੇषਯਾਮਾਸ ਤਦ੍ਵਨਂ ਪੁਰੁषਂ ਸ਼ੁਚਿਮ੍
ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਜੰਗਲ 'ਚ ਭੇਜਿਆ।
ਆਤ੍ਮਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਤਪੂਰ੍ਵਕਮ੍। ਗਙ੍ਗਾਸਂਤਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਜ੍ਞਾਤਾਭਿਜ੍ਞਾਨਵਾਚਿਕਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਵਿਦੁਰ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੋਵਾਂ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਤੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਸੀ, ਗੰਗਾ ਪਾਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਛਾਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਥੋਦ੍ਦੇਸ਼ਂ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਦਦृਸ਼ੇ ਵਨੇ। ਜਨਨ੍ਯਾ ਸਹ ਕੌਰਵ੍ਯਾਨਨਯਜ੍ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟਮ੍
ਉਹ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਜੰਗਲ 'ਚ ਗਿਆ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਵਾਰਸਾਂ ਨੂੰ ਜਹਨਵੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਲੈ ਗਿਆ।