ਸਮृਦ੍ਧਮਾਯੁਧਾਗਾਰਮਿਦਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਪ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯੇਦਂ ਕृਤਂ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘਰ ਉਸ ਮੰਦੇ ਆਦਮੀ ਦਾ ਹੈ। ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਓਹ ਨੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਇਦਂ ਤਦਸ਼ੁਭਂ ਨੂਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਵਿਦੁਰੋ ਵੇਦ ਤੇਨਾਸ੍ਮਾਨਨ੍ਵਬੋਧਯਤ੍
ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਹੈ। ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸੇਯਮਾਪਦਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਯਾਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪੁਰਾ। ਪੁਰੋਚਨਸ੍ਯਾਵਿਦਿਤਾਨਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਮੋਚਯ
ਇਹ ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ।
ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਖਨਕੋ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਪਰਿਖਾਮੁਤ੍ਕਿਰਨ੍ਨਾਮ ਚਕਾਰ ਚ ਮਹਾਬਿਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ, ਖੋਦਣ ਵਾਲਾ ਨੇ ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸੁਰੰਗ ਖੋਦ ਦਿੱਤੀ।
ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਵੇਸ਼੍ਮਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਨਾਤਿਮਹਦ੍ਬਿਲਮ੍। ਕਪਾਟਯੁਕ੍ਤਮਜ੍ਞਾਤਂ ਸਮਂ ਭੂਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਘਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਛੋਟਾ ਸੁਰੰਗ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵੀ ਸੀ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਸੀ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਪੁਰੋਚਨਭਯਾਦੇਵ ਵ੍ਯਦਧਾਤ੍ਸਂਵृਤਂ ਮੁਖਮ੍। ਸ ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਗृਹਦ੍ਵਾਰਿ ਵਸਤ੍ਯਸ਼ੁਭਧੀਃ ਸਦਾ। ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂ ਨृਪ
ਪੁਰੋਚਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸੁਰੰਗ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਹ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਦਿਵਾ ਚਰਨ੍ਤਿ ਮृਗਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਵਦਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾ ਵਞ੍ਚਯਨ੍ਤਃ ਪੁਰੋਚਨਮ੍
ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਬਣ ਕੇ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਠੱਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਅਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤੁष੍ਟਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨੂषੁਃ ਪਰਮਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਦਾ ਡੰਗ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨ ਚੈਨਾਨਨ੍ਵਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਨਰਾ ਨਗਰਵਾਸਿਨਃ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਦੁਰਾਮਾਤ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਖਨਕਸਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਖੋਦਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਮਨਸਃ ਪਰਿਸਂਵਤ੍ਸਰੋषਿਤਾਨ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਨਿਵ ਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਰ੍षਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰੋਚਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਬਣ ਕੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤੁ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਿਦਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਨੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਮਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤਂ ਭਾਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਤਿਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਪੁਰੋਚਨੇ ਤਥਾ ਹृष੍ਟੇ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋऽਥ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚੋਭੌ ਯਮੌ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਜਦ ਪੁਰੋਚਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਸ੍ਮਾਨਯਂ ਸੁਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਨ੍ਵੇਤ੍ਤਿ ਪਾਪਃ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਵਞ੍ਚਿਤੋऽਯਂ ਨृਸ਼ਂਸਾਤ੍ਮਾ ਕਾਲਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪਲਾਯਨੇ
'ਇਹ ਮੰਦ ਪੁਰੋਚਨ ਸਾਡੀ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਠੋਰ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਭੱਜਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਆਯੁਧਾਗਾਰਮਾਦੀਪ੍ਯ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪੁਰੋਚਨਮ੍। षਟ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਨਿਧਾਯੇਹ ਦ੍ਰਵਾਮੋऽਨਭਿਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
'ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਾ ਘਰ ਸਾੜ ਕੇ ਤੇ ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਜਲਾਕੇ, ਇੱਥੇ ਛੇ ਜੀਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਗੁਪਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੱਜ ਚੱਲੀਏ।'
ਅਥ ਦਾਨਾਪਦੇਸ਼ੇਨ ਕੁਨ੍ਤੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭੋਜਨਮ੍। ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਸ਼ਿ ਮਹਾਰਾਜ ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋषਿਤਃ
ਫਿਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਉਥੇ ਆਈਆਂ।
ਤਾ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਭਾਰਤ। ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਿਸ਼ਿਂ ਗृਹਾਨੇਵ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਮਾਧਵੀਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਧਾ-ਪੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੇ ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਪੁਰੋਚਨਪ੍ਰਣਿਹਿਤਾ ਪृਥਾਂ ਯਾ ਸੇਵਤੇ ਸਦਾ। ਨਿषਾਦੀ ਦੁष੍ਟਹृਦਯਾ ਨਿਤ੍ਯਮਨ੍ਤਰਚਾਰਿਣੀ
ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਦੀ ਔਰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਲਾਇਆ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਨਿषਾਦੀ ਪਞ੍ਚਪੁਤ੍ਰਾ ਸਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭੋਜ੍ਯੇ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਪੁਰਾਭ੍ਯਾਸਕृਤਸ੍ਨੇਹਾ ਸਖੀ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸੁਤੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦੀ, ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਈ; ਪੁਰਾਣੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ।
ਆਨੀਯ ਮਧੁਮੂਲਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਅਨ੍ਨਾਰ੍ਥਿਨੀ ਸਮਭ੍ਯਾਗਾਤ੍ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾ। ਸੁਪਾਪਾ ਪਞ੍ਚਪੁਤ੍ਰਾ ਚ ਸਾ ਪृਥਾਯਾਃ ਸਖੀ ਮਤਾ
ਉਹ ਮਧੂ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਖਾਣ ਲਈ ਆਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਬਲ ਤੇ; ਮੰਦੀ, ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਸਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਮਦਿਰਾਂ ਮਤ੍ਤਾ ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਮਦਵਿਹ੍ਵਲਾ। ਸਹ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਤੈ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ
ਮਦਿਰਾ ਪੀ ਕੇ, ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਨਸ਼ੇ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼, ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਭ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ।
ਸੁष੍ਵਾਪ ਵਿਗਤਜ੍ਞਾਨਾ ਮृਤਕਲ੍ਪਾ ਨਰਾਧਿਪ। ਅਥ ਪ੍ਰਵਾਤੇ ਤੁਮੁਲੇ ਨਿਸ਼ਿ ਸੁਪ੍ਤੇ ਜਨੇ ਤਦਾ
ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਵਰਗੀ ਸੁੱਤੀ ਰਹੀ, ਹੇ ਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਫਿਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਚੱਲੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਦੁਪਾਦੀਪਯਦ੍ਭੀਮਃ ਸ਼ੇਤੇ ਯਤ੍ਰ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਤਤੋ ਜਤੁਗृਹਦ੍ਵਾਰਂ ਦੀਪਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਉਥੇ ਅੱਗ ਲਾਈ ਜਿੱਥੇ ਪੁਰੋਚਨ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਜਤੂ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸਮਨ੍ਤਤੋ ਦਦੌ ਪਸ਼੍ਚਾਦਗ੍ਨਿਂ ਤਤ੍ਰ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। `ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਗृਹਂ ਸ਼ੋਧ੍ਯ ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੇ ਪਿੱਛਲੇ ਹਿੱਸੇ 'ਚ ਵੀ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱ।
ਪਾਣ੍ਡਵੈਃ ਸਹਿਤਾਂ ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਤ ਤਦ੍ਬਿਲਮ੍। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਗ੍ਨਿਂ ਸਹਸਾ ਭੀਮੋ ਗृਹੇ ਤਤ੍ਪਰਿਤਃ ਸੁਧੀਃ
ਭੀਮ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਬਿਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਨੇ ਘਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਅੱਗ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਗृਹਸ੍ਥਂ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਗृਹ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਬਿਲੇਨ ਸਃ।' ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਦ੍ਗृਹਂ ਸਰ੍ਵਮਾਦੀਪ੍ਤਂ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ
ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਕੀਮਤੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੈ ਕੇ ਬਿਲ ਰਾਹੀਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਕਿ ਸਾਰਾ ਘਰ ਅੱਗ 'ਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸੁਰਙ੍ਗਾਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਾਰ੍ਧਮਰਿਨ੍ਦਮਾਃ। ਤਤਃ ਪ੍ਰਤਾਪਃ ਸੁਮਹਾਞ੍ਛਬ੍ਦਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਭਾਵਸੋਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਛੁਪੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗਰਮੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ੋਰ ਉਠਿਆ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰਾਸੀਤ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਬੁਬੁਧੇ ਸ ਜਨਵ੍ਰਜਃ। ਤਦਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਗृਹਂ ਦੀਪ੍ਤਮਾਹੁਃ ਪੌਰਾਃ ਕृਸ਼ਾਨਨਾਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੱਡੀ ਅੱਗ ਤੇ ਸ਼ੋਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ। ਘਰ ਨੂੰ ਅੱਗ 'ਚ ਜਲਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ ਡਰੇ ਹੋਏ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ—
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਨ ਪਾਪੇਨਾਕृਤਬੁਦ੍ਧਿਨਾ। ਗृਹਮਾਤ੍ਮਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਕਾਰਿਤਂ ਦਾਹਿਤਂ ਚ ਤਤ੍
—'ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਮੰਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਆਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਇਹ ਘਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਹੁਣ ਸੜ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਅਹੋ ਧਿਗ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨਾਤਿਸਮਞ੍ਜਸਾ। ਯਃ ਸ਼ੁਚੀਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਦਾਯਾਦਾਨ੍ਦਾਹਯਾਮਾਸ ਸ਼ਤ੍ਰੁਵਤ੍
'ਹਾਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਸੋਚ ਤੇ ਲਾਣਤ ਹੈ, ਜੋ ਇਨਸਾਫ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਰਸਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਅੱਗ 'ਚ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।'