ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਵਿਦੁਰੇਣਾਸ੍ਮਿ ਖਨਕਃ ਕੁਸ਼ਲੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਵਃ
ਮੈਨੂੰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਖੋਦਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹਾਂ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਰਾਂ—ਦੱਸੋ, ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਵਿਦੁਰੇਣੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਯਨ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਭਾषਯਾ। ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਤਤ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮੇਤਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਕਾਰਣਮ੍
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਜੋ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਆਖੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਮੰਨੀ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰਾਵਸ੍ਯਾਂ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਭਵਨਸ੍ਯ ਤਵ ਦ੍ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਕਾਲੀ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪੁਰੋਚਨ ਤੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਅੱਗ ਲਗਾਏਗਾ।
ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧਵ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਇਤਿ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਸਾੜਨਾ ਹੈ—ਇਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ।
ਉਵਾਚ ਤਂ ਸਤ੍ਯਧृਤਿਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਭਿਜਾਨਾਮਿ ਸੌਮ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਹृਦਂ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਵੈ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦੁਰ ਦਾ ਦੋਸਤ ਪਛਾਣਦਾ ਹਾਂ।'
ਸ਼ੁਚਿਮਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚੈਵ ਸਦਾ ਚ ਦृਢਭਕ੍ਤਿਕਮ੍। ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਵੇਃ ਕਿਂਚਿਦਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ, ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਭਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਕਵੀ ਦੀ ਮਕਸਦ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਤਸ੍ਯ ਤਥਾ ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਾ ਵਯਂ ਤ੍ਵਯਿ। ਭਵਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਲਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ਯਥਾ ਕਵਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਫਰਕ ਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਕਵੀ ਵਾਂਗ।
ਇਦਂ ਸ਼ਰਣਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਮਦਰ੍ਥਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਪੁਰੋਚਨੇਨ ਵਿਹਿਤਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਜਲ traps ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਸ ਪਾਪਃ ਕੋਸ਼ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਸਹਾਯਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਅਸ੍ਮਾਨਪਿ ਚ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਕਾਲਂ ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ
ਉਹ ਮੰਦਾ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਆਦਮੀ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭਵਾਨ੍ਭੋਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਵਸ੍ਮਾਨ੍ਯਤ੍ਨੇਨਾਸ੍ਮਾਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍। ਅਸ੍ਮਾਸ੍ਵਿਹ ਹਿ ਦਗ੍ਧੇषੁ ਸਕਾਮਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਯੋਧਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸੁਯੋਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸਮृਦ੍ਧਮਾਯੁਧਾਗਾਰਮਿਦਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਪ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯੇਦਂ ਕृਤਂ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘਰ ਉਸ ਮੰਦੇ ਆਦਮੀ ਦਾ ਹੈ। ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਓਹ ਨੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਇਦਂ ਤਦਸ਼ੁਭਂ ਨੂਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਵਿਦੁਰੋ ਵੇਦ ਤੇਨਾਸ੍ਮਾਨਨ੍ਵਬੋਧਯਤ੍
ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਹੈ। ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸੇਯਮਾਪਦਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਯਾਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪੁਰਾ। ਪੁਰੋਚਨਸ੍ਯਾਵਿਦਿਤਾਨਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਮੋਚਯ
ਇਹ ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ।
ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਖਨਕੋ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਪਰਿਖਾਮੁਤ੍ਕਿਰਨ੍ਨਾਮ ਚਕਾਰ ਚ ਮਹਾਬਿਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ, ਖੋਦਣ ਵਾਲਾ ਨੇ ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸੁਰੰਗ ਖੋਦ ਦਿੱਤੀ।
ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਵੇਸ਼੍ਮਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਨਾਤਿਮਹਦ੍ਬਿਲਮ੍। ਕਪਾਟਯੁਕ੍ਤਮਜ੍ਞਾਤਂ ਸਮਂ ਭੂਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਘਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਛੋਟਾ ਸੁਰੰਗ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵੀ ਸੀ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਸੀ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਪੁਰੋਚਨਭਯਾਦੇਵ ਵ੍ਯਦਧਾਤ੍ਸਂਵृਤਂ ਮੁਖਮ੍। ਸ ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਗृਹਦ੍ਵਾਰਿ ਵਸਤ੍ਯਸ਼ੁਭਧੀਃ ਸਦਾ। ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂ ਨृਪ
ਪੁਰੋਚਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸੁਰੰਗ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਹ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਦਿਵਾ ਚਰਨ੍ਤਿ ਮृਗਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਵਦਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾ ਵਞ੍ਚਯਨ੍ਤਃ ਪੁਰੋਚਨਮ੍
ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਬਣ ਕੇ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਠੱਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਅਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤੁष੍ਟਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨੂषੁਃ ਪਰਮਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਦਾ ਡੰਗ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨ ਚੈਨਾਨਨ੍ਵਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਨਰਾ ਨਗਰਵਾਸਿਨਃ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਦੁਰਾਮਾਤ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਖਨਕਸਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਖੋਦਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਮਨਸਃ ਪਰਿਸਂਵਤ੍ਸਰੋषਿਤਾਨ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਨਿਵ ਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਰ੍षਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰੋਚਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਬਣ ਕੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।
ਸ ਤੁ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਕਾਲਮਿਦਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਨੇ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤਮਸ੍ਯਾਨ੍ਤਰ੍ਗਤਂ ਭਾਵਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਮਤਿਮਾਨ੍ਧਰ੍ਮਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਵ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ।
ਪੁਰੋਚਨੇ ਤਥਾ ਹृष੍ਟੇ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋऽਥ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਭੀਮਸੇਨਾਰ੍ਜੁਨੌ ਚੋਭੌ ਯਮੌ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਜਦ ਪੁਰੋਚਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਕੌਂਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਜੁੜਵਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਸ੍ਮਾਨਯਂ ਸੁਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਨ੍ਵੇਤ੍ਤਿ ਪਾਪਃ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਵਞ੍ਚਿਤੋऽਯਂ ਨृਸ਼ਂਸਾਤ੍ਮਾ ਕਾਲਂ ਮਨ੍ਯੇ ਪਲਾਯਨੇ
'ਇਹ ਮੰਦ ਪੁਰੋਚਨ ਸਾਡੀ ਬਿਲਕੁਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਠੱਗਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਕਠੋਰ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਭੱਜਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਆਯੁਧਾਗਾਰਮਾਦੀਪ੍ਯ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪੁਰੋਚਨਮ੍। षਟ੍ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਨਿਧਾਯੇਹ ਦ੍ਰਵਾਮੋऽਨਭਿਲਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
'ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਾ ਘਰ ਸਾੜ ਕੇ ਤੇ ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਜਲਾਕੇ, ਇੱਥੇ ਛੇ ਜੀਵ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਗੁਪਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਭੱਜ ਚੱਲੀਏ।'
ਅਥ ਦਾਨਾਪਦੇਸ਼ੇਨ ਕੁਨ੍ਤੀ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭੋਜਨਮ੍। ਚਕ੍ਰੇ ਨਿਸ਼ਿ ਮਹਾਰਾਜ ਆਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯੋषਿਤਃ
ਫਿਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੇ ਨਾਂ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਦਾ ਇੰਤਜ਼ਾਮ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਰਾਜਾ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਉਥੇ ਆਈਆਂ।
ਤਾ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਯਥਾਕਾਮਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪੀਤ੍ਵਾ ਚ ਭਾਰਤ। ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਿਸ਼ਿਂ ਗृਹਾਨੇਵ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਮਾਧਵੀਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਧਾ-ਪੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੇ ਮਾਧਵੀ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਪੁਰੋਚਨਪ੍ਰਣਿਹਿਤਾ ਪृਥਾਂ ਯਾ ਸੇਵਤੇ ਸਦਾ। ਨਿषਾਦੀ ਦੁष੍ਟਹृਦਯਾ ਨਿਤ੍ਯਮਨ੍ਤਰਚਾਰਿਣੀ
ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਦੀ ਔਰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਲਾਇਆ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।
ਨਿषਾਦੀ ਪਞ੍ਚਪੁਤ੍ਰਾ ਸਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਭੋਜ੍ਯੇ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਪੁਰਾਭ੍ਯਾਸਕृਤਸ੍ਨੇਹਾ ਸਖੀ ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸੁਤੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦੀ, ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਈ; ਪੁਰਾਣੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ।
ਆਨੀਯ ਮਧੁਮੂਲਾਨਿ ਫਲਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਅਨ੍ਨਾਰ੍ਥਿਨੀ ਸਮਭ੍ਯਾਗਾਤ੍ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਕਾਲਚੋਦਿਤਾ। ਸੁਪਾਪਾ ਪਞ੍ਚਪੁਤ੍ਰਾ ਚ ਸਾ ਪृਥਾਯਾਃ ਸਖੀ ਮਤਾ
ਉਹ ਮਧੂ, ਜੜਾਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਲੈ ਕੇ, ਖਾਣ ਲਈ ਆਈ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਬਲ ਤੇ; ਮੰਦੀ, ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੀ ਮਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।