ਅਪਿ ਚਾਯਂ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧੇषੁ ਭੀष੍ਮੋऽਸ੍ਮਾਸੁ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਕੋਪਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਕੌਰਵਾਨ੍ਕੋਪਯੀਤ ਸਃ
ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਾੜੇ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਗੁੱਸਾ ਕਰੇਗਾ? ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰੇਗਾ?
ਅਥਵਾਪੀਹ ਦਗ੍ਧੇषੁ ਭੀष੍ਮੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਧਰ੍ਮ ਇਤ੍ਯੇਵ ਕੁਪ੍ਯੇਰਨ੍ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਜਾਂ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਾੜੇ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਹੋਰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋਣਗੇ।
ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਤੁ ਦਗ੍ਧੇषੁ ਕੁਲਵਂਸ਼ਾਨੁਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ। ਕੁਪ੍ਯੇਰਨ੍ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਾੜੇ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਲ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਧਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਹ ਨਿਆਯੀ ਗੁੱਸਾ ਹੋਣਗੇ।
ਵਯਂ ਤੁ ਯਦਿ ਦਾਹਸ੍ਯ ਬਿਭ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਦ੍ਰਵੇਮਹਿ। ਸ੍ਪਸ਼ੈਰ੍ਨੋ ਘਾਤਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਲੁਬ੍ਧਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਪਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਾੜੇ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਾਲਾ ਸੁਯੋਧਨ ਸਾਨੂੰ ਭੱਜਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਅਪਦਸ੍ਥਾਨ੍ਪਦੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ। ਹੀਨਕੋਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਕੋਸ਼ਃ ਪ੍ਰਯੋਗੈਰ੍ਘਾਤਯੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਥਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਜੋ ਪੱਖ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵੱਡਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਰੂਰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਦਸ੍ਮਾਭਿਰਿਮਂ ਪਾਪਂ ਤਂ ਚ ਪਾਪਂ ਸੁਯੋਧਨਮ੍। ਵਞ੍ਚਯਦ੍ਭਿਰ੍ਨਿਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਛਨ੍ਨਂ ਵੀਰ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਵਿਰੋਧੀ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਪਾਪੀ ਪੁਰੋਚਨ ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ।
ਤੇ ਵਯਂ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚਰਾਮ ਵਸੁਧਾਮਿਮਾਮ੍। ਤਥਾ ਨੋ ਵਿਦਿਤਾ ਮਾਰ੍ਗਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਲਾਯਤਾਂ
ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਆਦੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਾਂਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਭੱਜਣ ਦੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਣਗੀਆਂ।
ਭੌਮਂ ਚ ਬਿਲਮਦ੍ਯੈਵ ਕਰਵਾਮ ਸੁਸਂਵृਤਮ੍। ਗੂਢੋਦ੍ਗਤਾਨ੍ਨ ਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹੁਤਾਸ਼ਃ ਸਂਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਆਜ ਹੀ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਹੇਠ ਇਕ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁਰੰਗ ਬਣਾਈਏ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਲੁਕ ਕੇ ਨਿਕਲਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗੀ।
ਦ੍ਰਵਤੋऽਤ੍ਰ ਯਥਾ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਬੁਧ੍ਯੇਤ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਪੌਰੋ ਵਾਪਿ ਜਨਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤੈਃ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇੱਥੋਂ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹੋਈਏ, ਤਾਂ ਪੁਰੋਚਨ ਜਾਂ ਇਥੋਂ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਵਾਸੀ ਸਾਨੂੰ ਨਾਂ ਵੇਖੇ। ਇਹ ਕੰਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਸੁਹृਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਖਨਕਃ ਕੁਸ਼ਲਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਵਿਦੁਰ ਦਾ ਇਕ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਮਾਹਰ ਖੋਦਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਵਿਦੁਰੇਣਾਸ੍ਮਿ ਖਨਕਃ ਕੁਸ਼ਲੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਵਃ
ਮੈਨੂੰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਖੋਦਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹਾਂ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਰਾਂ—ਦੱਸੋ, ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਵਿਦੁਰੇਣੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਯਨ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਭਾषਯਾ। ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਤਤ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮੇਤਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਕਾਰਣਮ੍
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਜੋ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਆਖੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਮੰਨੀ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰਾਵਸ੍ਯਾਂ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਭਵਨਸ੍ਯ ਤਵ ਦ੍ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਕਾਲੀ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪੁਰੋਚਨ ਤੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਅੱਗ ਲਗਾਏਗਾ।
ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧਵ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਇਤਿ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਸਾੜਨਾ ਹੈ—ਇਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ।
ਉਵਾਚ ਤਂ ਸਤ੍ਯਧृਤਿਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਭਿਜਾਨਾਮਿ ਸੌਮ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਹृਦਂ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਵੈ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦੁਰ ਦਾ ਦੋਸਤ ਪਛਾਣਦਾ ਹਾਂ।'
ਸ਼ੁਚਿਮਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚੈਵ ਸਦਾ ਚ ਦृਢਭਕ੍ਤਿਕਮ੍। ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਵੇਃ ਕਿਂਚਿਦਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ, ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਭਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਕਵੀ ਦੀ ਮਕਸਦ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਤਸ੍ਯ ਤਥਾ ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਾ ਵਯਂ ਤ੍ਵਯਿ। ਭਵਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਲਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ਯਥਾ ਕਵਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਫਰਕ ਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਕਵੀ ਵਾਂਗ।
ਇਦਂ ਸ਼ਰਣਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਮਦਰ੍ਥਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਪੁਰੋਚਨੇਨ ਵਿਹਿਤਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਜਲ traps ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਸ ਪਾਪਃ ਕੋਸ਼ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਸਹਾਯਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਅਸ੍ਮਾਨਪਿ ਚ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਕਾਲਂ ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ
ਉਹ ਮੰਦਾ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਆਦਮੀ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭਵਾਨ੍ਭੋਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਵਸ੍ਮਾਨ੍ਯਤ੍ਨੇਨਾਸ੍ਮਾਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍। ਅਸ੍ਮਾਸ੍ਵਿਹ ਹਿ ਦਗ੍ਧੇषੁ ਸਕਾਮਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਯੋਧਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸੁਯੋਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਸਮृਦ੍ਧਮਾਯੁਧਾਗਾਰਮਿਦਂ ਤਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ। ਵਪ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਨਿष੍ਪ੍ਰਤੀਕਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯੇਦਂ ਕृਤਂ ਮਹਤ੍
ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਘਰ ਉਸ ਮੰਦੇ ਆਦਮੀ ਦਾ ਹੈ। ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਕੋਨੇ 'ਤੇ ਓਹ ਨੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਚਲਾਕੀ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਇਦਂ ਤਦਸ਼ੁਭਂ ਨੂਨਂ ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਚਿਕੀਰ੍षਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਵਿਦੁਰੋ ਵੇਦ ਤੇਨਾਸ੍ਮਾਨਨ੍ਵਬੋਧਯਤ੍
ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤ ਹੈ। ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ।
ਸੇਯਮਾਪਦਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਯਾਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਪੁਰਾ। ਪੁਰੋਚਨਸ੍ਯਾਵਿਦਿਤਾਨਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਮੋਚਯ
ਇਹ ਉਹ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖ ਲਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ।
ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਖਨਕੋ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਿਤਃ। ਪਰਿਖਾਮੁਤ੍ਕਿਰਨ੍ਨਾਮ ਚਕਾਰ ਚ ਮਹਾਬਿਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ' ਆਖ ਕੇ, ਖੋਦਣ ਵਾਲਾ ਨੇ ਪੂਰੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸੁਰੰਗ ਖੋਦ ਦਿੱਤੀ।
ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਵੇਸ਼੍ਮਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇ ਨਾਤਿਮਹਦ੍ਬਿਲਮ੍। ਕਪਾਟਯੁਕ੍ਤਮਜ੍ਞਾਤਂ ਸਮਂ ਭੂਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਉਸ ਘਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਛੋਟਾ ਸੁਰੰਗ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵੀ ਸੀ, ਉਹ ਗੁਪਤ ਸੀ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਪੁਰੋਚਨਭਯਾਦੇਵ ਵ੍ਯਦਧਾਤ੍ਸਂਵृਤਂ ਮੁਖਮ੍। ਸ ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਗृਹਦ੍ਵਾਰਿ ਵਸਤ੍ਯਸ਼ੁਭਧੀਃ ਸਦਾ। ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਾਯੁਧਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਕ੍ਸ਼ਪਾਂ ਨृਪ
ਪੁਰੋਚਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸੁਰੰਗ ਦਾ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦਾ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਹ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ।
ਦਿਵਾ ਚਰਨ੍ਤਿ ਮृਗਯਾਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਵਨਾਦ੍ਵਨਮ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਵਦਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾ ਵਞ੍ਚਯਨ੍ਤਃ ਪੁਰੋਚਨਮ੍
ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗਲ-ਜੰਗਲ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਫਿਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਬਣ ਕੇ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੂੰ ਠੱਗਦੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਅਤੁष੍ਟਾਸ੍ਤੁष੍ਟਵਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨੂषੁਃ ਪਰਮਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਦਾ ਡੰਗ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ।
ਨ ਚੈਨਾਨਨ੍ਵਬੁਧ੍ਯਨ੍ਤ ਨਰਾ ਨਗਰਵਾਸਿਨਃ। ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਦੁਰਾਮਾਤ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਖਨਕਸਤ੍ਤਮਾਤ੍
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ ਵਿਦੁਰ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਖੋਦਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਮਨਸਃ ਪਰਿਸਂਵਤ੍ਸਰੋषਿਤਾਨ੍। ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਨਿਵ ਸਂਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਹਰ੍षਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰੋਚਨਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲੇ ਬਣ ਕੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ।