ਆਸ਼ੀਵਿषੈਰ੍ਮਹਾਘੋਰੈਃ ਸਰ੍ਪੈਸ੍ਤੈਃ ਕਿਂ ਨ ਦਂਸ਼ਿਤਃ। ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਨਿਦ੍ਰਾਪਰਵਸ਼ੇ ਮਯਿ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਡੱਸ ਚੁੱਕੇ?
ਸਰ੍ਪੈਰ੍ਦृष੍ਟਿਵਿषੈਰ੍ਗੋਰੈਰ੍ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ਼ੂਲਸਨ੍ਤਤੌ। ਕਿਂ ਤੈਰ੍ਨ ਪਾਤਿਤੋ ਭੂਪ ਤਦਾ ਕਿਂ ਮृਤਵਾਨਹਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਭਾਲਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟ ਚੁੱਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ? ਮੈਂ ਉਥੇ ਮਰਿਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਆਪਤ੍ਸੁ ਤਾਸੁ ਘੋਰਾਸੁ ਦੁष੍ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਸੁ ਪਾਪਿਭਿਃ। ਅਸ੍ਮਾਨਰਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੋ ਦੇਵੋ ਜਗਦ੍ਯਸ੍ਯ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤਾਂ, ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਠੋਕ ਕੇ ਲਾਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਇਆ।
ਚਰਾਚਰਾਤ੍ਮਕਂ ਸੋऽਦ੍ਯ ਯਾਤਃ ਕੁਤ੍ਰ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ। ਯਾਵਤ੍ਸੋਢਵ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸੋਢਾਸ੍ਮਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰ ਚਲਦੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੇ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ? ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਅਸੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਹਿਣਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇऽਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਨੋ ਹਿਤਮ੍। ਕਿਂ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਮਿਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਗृਹ੍ਯ ਤਰਸਾ ਬਲਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤਦ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸੋਚਾਂਗੇ। ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਕੀ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਵਾਦੇਨ ਦਾਨੇਨ ਭੇਦੇਨਾਪਿ ਯਤਾਮਹੇ। ਅਰ੍ਧਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਤਤੋ ਦਣ੍ਡਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਜਾਂ ਫੁਟ ਪਾ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ; ਫਿਰ ਹੀ ਜ਼ੋਰ ਵਰਤਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਹੈਵ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮਨੋਰ੍ਪਿਤਸ਼ਲ੍ਯਵਤ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਪृਥਕ੍ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਭੀਤਵਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲਕੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਲੈ ਕੇ। ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ।
ਇਹ ਯਤ੍ਤੈਰ੍ਨਿਰਾਕਾਰੈਰ੍ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਰੋਚਯੇ। ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੈਰ੍ਵਿਚਿਨ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਗਤਿਮਿष੍ਟਾਂ ਧ੍ਰੁਵਾਮਿਤਃ
ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿਣਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਹਨ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਚੌਕਸ ਰਹਿ ਕੇ, ਇੱਥੋਂ ਪੱਕਾ ਤੇ ਚਾਹਿਆ ਰਾਹ ਲੱਭਦੇ ਰਹਿਣਾ।
ਯਦਿ ਵਿਨ੍ਦੇਤ ਚਾਕਾਰਮਸ੍ਮਾਕਂ ਸ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰੀ ਤਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯਾਪਿ ਦਹੇਤ੍ਤਤਃ
ਜੇ ਪੁਰੋਚਨ ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਲੱਭ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਾਯਂ ਬਿਭੇਤ੍ਯੁਪਕ੍ਰੋਸ਼ਾਦਧਰ੍ਮਾਦ੍ਵਾ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਤਥਾ ਹਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਨ੍ਦਃ ਸੁਯੋਧਨਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਪੁਰੋਚਨ ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਅਧਰਮ ਤੋਂ; ਉਹ ਮੂਰਖ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਚ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਚਾਯਂ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧੇषੁ ਭੀष੍ਮੋऽਸ੍ਮਾਸੁ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਕੋਪਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਵਾ ਕੌਰਵਾਨ੍ਕੋਪਯੀਤ ਸਃ
ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਾੜੇ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਉਂ ਗੁੱਸਾ ਕਰੇਗਾ? ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਕਰੇਗਾ?
ਅਥਵਾਪੀਹ ਦਗ੍ਧੇषੁ ਭੀष੍ਮੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਧਰ੍ਮ ਇਤ੍ਯੇਵ ਕੁਪ੍ਯੇਰਨ੍ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਜਾਂ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਾੜੇ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਹੋਰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਸਿਰਫ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋਣਗੇ।
ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਤੁ ਦਗ੍ਧੇषੁ ਕੁਲਵਂਸ਼ਾਨੁਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ। ਕੁਪ੍ਯੇਰਨ੍ਯਦਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਸ੍ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਃ
ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਾੜੇ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੁਲ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਧਰਮ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਉਹ ਨਿਆਯੀ ਗੁੱਸਾ ਹੋਣਗੇ।
ਵਯਂ ਤੁ ਯਦਿ ਦਾਹਸ੍ਯ ਬਿਭ੍ਯਤਃ ਪ੍ਰਦ੍ਰਵੇਮਹਿ। ਸ੍ਪਸ਼ੈਰ੍ਨੋ ਘਾਤਯੇਤ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਲੁਬ੍ਧਃ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਪਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਾੜੇ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਭੱਜ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਾਲਾ ਸੁਯੋਧਨ ਸਾਨੂੰ ਭੱਜਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਕੇ ਸਭ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਅਪਦਸ੍ਥਾਨ੍ਪਦੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਕ੍ਸ਼ਸਂਸ੍ਥਿਤਃ। ਹੀਨਕੋਸ਼ਾਨ੍ਮਹਾਕੋਸ਼ਃ ਪ੍ਰਯੋਗੈਰ੍ਘਾਤਯੇਦ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਜੋ ਥਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਜੋ ਪੱਖ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੱਖ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵੱਡਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਰੂਰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤਦਸ੍ਮਾਭਿਰਿਮਂ ਪਾਪਂ ਤਂ ਚ ਪਾਪਂ ਸੁਯੋਧਨਮ੍। ਵਞ੍ਚਯਦ੍ਭਿਰ੍ਨਿਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਛਨ੍ਨਂ ਵੀਰ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਵਿਰੋਧੀ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਪਾਪੀ ਪੁਰੋਚਨ ਤੇ ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਠੱਗ ਕੇ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਕੇ।
ਤੇ ਵਯਂ ਮृਗਯਾਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚਰਾਮ ਵਸੁਧਾਮਿਮਾਮ੍। ਤਥਾ ਨੋ ਵਿਦਿਤਾ ਮਾਰ੍ਗਾ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਲਾਯਤਾਂ
ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਆਦੀ ਹਾਂ, ਇਸ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਰਹਾਂਗੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਡੀ ਭੱਜਣ ਦੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਸਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਣਗੀਆਂ।
ਭੌਮਂ ਚ ਬਿਲਮਦ੍ਯੈਵ ਕਰਵਾਮ ਸੁਸਂਵृਤਮ੍। ਗੂਢੋਦ੍ਗਤਾਨ੍ਨ ਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਹੁਤਾਸ਼ਃ ਸਂਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ
ਆਜ ਹੀ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਹੇਠ ਇਕ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੁਰੰਗ ਬਣਾਈਏ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਲੁਕ ਕੇ ਨਿਕਲਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਅੱਗ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਾੜੇਗੀ।
ਦ੍ਰਵਤੋऽਤ੍ਰ ਯਥਾ ਚਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਬੁਧ੍ਯੇਤ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਪੌਰੋ ਵਾਪਿ ਜਨਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤੈਃ
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇੱਥੋਂ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹੋਈਏ, ਤਾਂ ਪੁਰੋਚਨ ਜਾਂ ਇਥੋਂ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਵਾਸੀ ਸਾਨੂੰ ਨਾਂ ਵੇਖੇ। ਇਹ ਕੰਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਸੁਹृਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਖਨਕਃ ਕੁਸ਼ਲਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਵਿਵਿਕ੍ਤੇ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਵਿਦੁਰ ਦਾ ਇਕ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਮਾਹਰ ਖੋਦਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਇਕੱਲੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਵਿਦੁਰੇਣਾਸ੍ਮਿ ਖਨਕਃ ਕੁਸ਼ਲੋ ਹ੍ਯਹਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਕਾਰ੍ਯਮਿਤਿ ਕਿਂ ਕਰਵਾਣਿ ਵਃ
ਮੈਨੂੰ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਭੇਜਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਖੋਦਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਹਾਂ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕਰਾਂ—ਦੱਸੋ, ਕੀ ਕਰਾਂ?
ਪ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਨਂ ਵਿਦੁਰੇਣੋਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਯਨ੍ਮ੍ਲੇਚ੍ਛਭਾषਯਾ। ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਤਤ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਮੇਤਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਕਾਰਣਮ੍
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਜੋ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਆਖੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਮੰਨੀ—ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਰਾਤ੍ਰਾਵਸ੍ਯਾਂ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਭਵਨਸ੍ਯ ਤਵ ਦ੍ਵਾਰਿ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਕਾਲੀ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਪੁਰੋਚਨ ਤੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਅੱਗ ਲਗਾਏਗਾ।
ਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਪ੍ਰਦਗ੍ਧਵ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਾਃ। ਇਤਿ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਮਤੇਃ
ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਸਾੜਨਾ ਹੈ—ਇਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਹੈ।
ਉਵਾਚ ਤਂ ਸਤ੍ਯਧृਤਿਃ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਅਭਿਜਾਨਾਮਿ ਸੌਮ੍ਯ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਹृਦਂ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਵੈ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮਿੱਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਦੁਰ ਦਾ ਦੋਸਤ ਪਛਾਣਦਾ ਹਾਂ।'
ਸ਼ੁਚਿਮਾਪ੍ਤਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਚੈਵ ਸਦਾ ਚ ਦृਢਭਕ੍ਤਿਕਮ੍। ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕਵੇਃ ਕਿਂਚਿਦਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ, ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਭਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਕਵੀ ਦੀ ਮਕਸਦ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ।
ਯਥਾ ਤਸ੍ਯ ਤਥਾ ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਾ ਵਯਂ ਤ੍ਵਯਿ। ਭਵਤਸ਼੍ਚ ਯਥਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਲਯਾਸ੍ਮਾਨ੍ਯਥਾ ਕਵਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਫਰਕ ਦੇ ਹਾਂ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਵੀ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਕਵੀ ਵਾਂਗ।
ਇਦਂ ਸ਼ਰਣਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਮਦਰ੍ਥਮਿਤਿ ਮੇ ਮਤਿਃ। ਪੁਰੋਚਨੇਨ ਵਿਹਿਤਂ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਮੇਰੀ ਸੋਚ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅੱਗ ਵਾਲਾ ਜਲ traps ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ।
ਸ ਪਾਪਃ ਕੋਸ਼ਵਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਸਹਾਯਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ। ਅਸ੍ਮਾਨਪਿ ਚ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਨਿਤ੍ਯਕਾਲਂ ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ
ਉਹ ਮੰਦਾ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਵਾਲਾ ਆਦਮੀ ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭਵਾਨ੍ਭੋਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਵਸ੍ਮਾਨ੍ਯਤ੍ਨੇਨਾਸ੍ਮਾਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍। ਅਸ੍ਮਾਸ੍ਵਿਹ ਹਿ ਦਗ੍ਧੇषੁ ਸਕਾਮਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਯੋਧਨਃ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਜਤਨ ਕਰ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸੁਯੋਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।