ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰੋषਿਤਾਨਾਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਤੇषਾਂ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਗृਹਂ ਸ਼ਿਵਾਖ੍ਯਮਸ਼ਿਵਂ ਤਦਾ
ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਸ਼ਿਵ' ਨਾਮ ਦਾ ਘਰ ਦਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਸੁਭਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ। ਪੁਰੋਚਨਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ਕੈਲਾਸਮਿਵ ਗੁਹ੍ਯਕਾਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪੁਰੋਚਨ ਦੀ ਕਹਿਣ ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਯਕਸ਼ ਕੈਲਾਸ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ਚਾਗਾਰਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਉਵਾਚਾਗ੍ਨੇਯਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਹ ਘਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਸੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਾ ਘਰ ਹੈ।'
ਜਿਘ੍ਰਾਣੋऽਸ੍ਯ ਵਸਾਗਨ੍ਧਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਜਤੁਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਕृਤਂ ਹਿ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਗ੍ਨੇਯਮਿਦਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਰਬੀ, ਘੀ ਅਤੇ ਲੱਕ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵਾਸ਼ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਘਰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ।'
ਸ਼ਣਸਰ੍ਜਰਸਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਨੀਯ ਗृਹਕਰ੍ਮਣਿ। ਮੁਞ੍ਜਬਲ੍ਵਜਵਂਸ਼ਾਦਿਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਘृਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸਰਜਾ ਦੇ ਰਸ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ—ਮੁੰਜ ਘਾਸ, ਬਲਵਜਾ, ਬਾਂਸ ਤੇ ਹੋਰ—ਘੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤृਣਬਲ੍ਵਜਕਾਰ੍ਪਾਸਵਂਸ਼ਦਾਰੁਕਟਾਨ੍ਯਪਿ। ਆਗ੍ਨੇਯਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਨਿ ਪਰਿਤੋ ਵੇਸ਼੍ਮਨਸ੍ਤਥਾ
ਘਾਸ, ਬਲਵਜਾ, ਕਪਾਹ, ਬਾਂਸ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਟੁਕੜੇ—ਸਾਰੇ ਅੱਗ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ—ਘਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ ਸੁਕृਤਂ ਹ੍ਯਾਪ੍ਤੈਰ੍ਵਿਨੀਤੈਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮਕਰ੍ਮਣਿ। ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਮਾਮਯਂ ਪਾਪੋ ਦਗ੍ਧੁਕਾਮਃ ਪੁਰੋਚਨਃ
ਇਹ ਘਰ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੇ ਨਿੱਘੇ ਮਿਸਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਮਾੜਾ ਪੁਰੋਚਨ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਹਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਨ੍ਦਃ ਸੁਯੋਧਨਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਇਮਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਦੁਰੋ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਇਹ ਮੂਰਖ ਆਦਮੀ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪਰ ਮਹਾਬੁਧੀ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।
ਆਪਦਂ ਤੇਨ ਮਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸ ਸਂਬੋਧਿਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ। ਤੇ ਵਯਂ ਬੋਧਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤੈषਿਣਾ
ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਚੇਤਾਇਆ ਸੀ, ਪਾਰਥ; ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਕਨੀਯਸਾ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਨ੍ਤੋ ਸ਼ਿਵਂ ਗृਹਮ੍। ਅਨਾਰ੍ਯੈਃ ਸੁਕृਤਂ ਗੂਢੈਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਸ਼ਾਨੁਗੈਃ
ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਘਰ ਬਣਾਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਘਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਤੇ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਦੀਦਂ ਗृਹਾਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਵਿਹਿਤਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍। ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੋषਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਘਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਲੋ ਉਥੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚੱਲੀਏ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਹੇ ਸੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਪृਥਗ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਅਸ਼ੁਭਂ ਵਾ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੈਰ੍ਵਸਾਮ ਸਹੈਵ ਤੁ
ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਈਏ, ਜਦੋਂ ਆਪਾਂ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ; ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਆਪਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਰਹੀਏ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਸ੍ਮਾਸੁ ਗਤੇषੁ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ। ਰੂਢਮੂਲੋ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜ੍ਯੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਅੱਜ ਤੋਂ ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।
ਤਦੀਯਂ ਤੁ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਦੀਯਾਸ਼੍ਚ ਜਨਾ ਇਮੇ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਹੈਵ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਗਲਨ੍ਯਸ੍ਤਪਦਾ ਵਯਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਲੋਕ ਵੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਰਹੀਏ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਠੀਕ ਰੱਖ ਕੇ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕਾਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਃ। ਅਰ੍ਥਂ ਪੈਤृਕਮਸ੍ਮਾਕਂ ਸੁਖਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਰਾਜ ਲੈ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਿਲਕਤ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖ ਮਾਣਾਂਗੇ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਵਚੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਕਿਮਰ੍ਥਮਨੁਪਾਲ੍ਯਤੇ। ਤੇਭ੍ਯੋ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾऽਨ੍ਯਥਾਗਨ੍ਤੁਂ ਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਂ ਤੇ ਕੁਤੋ ਨृਪ
ਅਸੀਂ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਸੁਣੀਏ? ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਂਣ ਦੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ?
ਆਪਤ੍ਸੁ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਦੁਰੋऽਸ੍ਤਿ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਮਧ੍ਯਸ੍ਥ ਏਵ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਰਾਜ੍ਯਭੋਗਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵਿਦੁਰ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ ਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ; ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਖ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਏਵ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਅਸ੍ਮਦੀਯੋ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਰੋਣਃ ਫਲ੍ਗੁਨਪ੍ਰੇਮਸਂਯੁਤਃ
ਬਾਹਲਿਕ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਹੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਹੈਵ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਥਂ ਨृਪ। ਅਥਵਾਸ੍ਮਾਸੁ ਤੇ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਕਿਮਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਃ ਕਪਟਿਨੋ ਧੂਰ੍ਤਾ ਜਾਗ੍ਰਤ੍ਸੁ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ। ਕਿਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਪੁਰਾ ਮਹ੍ਯਂ ਕਿਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਵਿषਮ੍
ਇਹ ਛੋਟੇ, ਠੱਗ ਅਤੇ ਚਲਾਕ ਲੋਕ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜਾਗਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ? ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜ਼ਹਿਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਚੁੱਕੇ?
ਆਸ਼ੀਵਿषੈਰ੍ਮਹਾਘੋਰੈਃ ਸਰ੍ਪੈਸ੍ਤੈਃ ਕਿਂ ਨ ਦਂਸ਼ਿਤਃ। ਪ੍ਰਮਾਣਕੋਟ੍ਯਾਂ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਨਿਦ੍ਰਾਪਰਵਸ਼ੇ ਮਯਿ
ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ, ਜੋ ਅਣਗਿਣਤ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਣ ਤੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਡੱਸ ਚੁੱਕੇ?
ਸਰ੍ਪੈਰ੍ਦृष੍ਟਿਵਿषੈਰ੍ਗੋਰੈਰ੍ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ਼ੂਲਸਨ੍ਤਤੌ। ਕਿਂ ਤੈਰ੍ਨ ਪਾਤਿਤੋ ਭੂਪ ਤਦਾ ਕਿਂ ਮृਤਵਾਨਹਮ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਭਾਲਿਆਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੁੱਟ ਚੁੱਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ? ਮੈਂ ਉਥੇ ਮਰਿਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਆਪਤ੍ਸੁ ਤਾਸੁ ਘੋਰਾਸੁ ਦੁष੍ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਸੁ ਪਾਪਿਭਿਃ। ਅਸ੍ਮਾਨਰਕ੍ਸ਼ਦ੍ਯੋ ਦੇਵੋ ਜਗਦ੍ਯਸ੍ਯ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤਾਂ, ਜੋ ਪਾਪੀਆਂ ਨੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਠੋਕ ਕੇ ਲਾਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਇਆ।
ਚਰਾਚਰਾਤ੍ਮਕਂ ਸੋऽਦ੍ਯ ਯਾਤਃ ਕੁਤ੍ਰ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ। ਯਾਵਤ੍ਸੋਢਵ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਾਵਤ੍ਸੋਢਾਸ੍ਮਿ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਹਰ ਚਲਦੇ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੇ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ, ਉਹ ਅੱਜ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ? ਜਿੰਨਾ ਸਮੇਂ ਅਸੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਉਤਨਾ ਸਮਾਂ ਅਸੀਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਹਿਣਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇऽਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਦਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਨੋ ਹਿਤਮ੍। ਕਿਂ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਮਿਹਾਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਵਿਗृਹ੍ਯ ਤਰਸਾ ਬਲਾਤ੍
ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤਦ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸੋਚਾਂਗੇ। ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਲੜਾਈ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਕੀ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਵਾਦੇਨ ਦਾਨੇਨ ਭੇਦੇਨਾਪਿ ਯਤਾਮਹੇ। ਅਰ੍ਧਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤ੍ਯੈ ਤਤੋ ਦਣ੍ਡਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ, ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਜਾਂ ਫੁਟ ਪਾ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਅੱਧਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ; ਫਿਰ ਹੀ ਜ਼ੋਰ ਵਰਤਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਹੈਵ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤਨ੍ਮਨੋਰ੍ਪਿਤਸ਼ਲ੍ਯਵਤ੍। ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਪृਥਕ੍ ਕ੍ਵਾਪਿ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸੁਭੀਤਵਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲਕੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਦਰਦ ਲੈ ਕੇ। ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਡਰ ਕਰਕੇ ਵੱਖ ਵੱਖ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ।
ਇਹ ਯਤ੍ਤੈਰ੍ਨਿਰਾਕਾਰੈਰ੍ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤਿ ਰੋਚਯੇ। ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤੈਰ੍ਵਿਚਿਨ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਗਤਿਮਿष੍ਟਾਂ ਧ੍ਰੁਵਾਮਿਤਃ
ਇੱਥੇ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿਣਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਹਨ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਚੌਕਸ ਰਹਿ ਕੇ, ਇੱਥੋਂ ਪੱਕਾ ਤੇ ਚਾਹਿਆ ਰਾਹ ਲੱਭਦੇ ਰਹਿਣਾ।
ਯਦਿ ਵਿਨ੍ਦੇਤ ਚਾਕਾਰਮਸ੍ਮਾਕਂ ਸ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਕਾਰੀ ਤਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸਹ੍ਯਾਪਿ ਦਹੇਤ੍ਤਤਃ
ਜੇ ਪੁਰੋਚਨ ਸਾਡਾ ਰਾਜ ਲੱਭ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਰੰਤ, ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਸਾਨੂੰ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਨਾਯਂ ਬਿਭੇਤ੍ਯੁਪਕ੍ਰੋਸ਼ਾਦਧਰ੍ਮਾਦ੍ਵਾ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਤਥਾ ਹਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਨ੍ਦਃ ਸੁਯੋਧਨਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਇਹ ਪੁਰੋਚਨ ਨਾ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਬੁਰਾਈ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਹੀ ਅਧਰਮ ਤੋਂ; ਉਹ ਮੂਰਖ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਚ ਹੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।