ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯੋ ਨਗਰਾਦ੍ਵਾਰਣਾਵਤਾਤ੍। ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਚੋਖੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਗਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਾਨਾਯਾਨੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀਆਂ 'ਤੇ ਆਏ, ਤੇ ਵਧੀਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਤੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਨ੍ਵਾਰਣਾਵਤਕਾ ਜਨਾਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਜਯਾਸ਼ਿषਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਵਾਰਣਾਵਤ ਦੇ ਲੋਕ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤੈਰ੍ਵृਤਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਵਿਬਭੌ ਦੇਵਸਙ੍ਕਾਸ਼ੋ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਮਰੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵਾਂਗ।
ਸਤ੍ਕृਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੌਰੈਸ੍ਤੇ ਪੌਰਾਨ੍ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਚਾਨਘ। ਅਲਙ੍ਕृਤਂ ਜਨਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍
ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਵਾਰਣਾਵਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ।
ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਵੀਰਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰਥੋ ਗृਹਾਨ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮਹੀਪਾਲ ਰਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ।
ਨਗਰਾਧਿਕृਤਾਨਾਂ ਚ ਗृਹਾਣਿ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਾਃ। ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵੈਸ਼੍ਯਸ਼ੂਦ੍ਰਗृਹਾਣ੍ਯਪਿ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰ, ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੀ।
ਅਰ੍ਚਿਤਾਸ਼੍ਚ ਨਰੈਃ ਪੌਰੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਜਗ੍ਮੁਰਾਵਸਥਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਰੋਚਨਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਭਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਂਡਵ ਪੁਰੋਚਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਤੇਭ੍ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਪਾਨਾਨਿ ਸ਼ਯਨਾਨਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ। ਆਸਨਾਨਿ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ ਪੁਰੋਚਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬੈਠਕਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਤ੍ਕृਤਾਸ੍ਤੇਨ ਸੁਮਹਾਰ੍ਹਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ। ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪੁਰੁषੈਰੂषੁਃ ਪੁਰਨਿਵਾਸਿਭਿਃ
ਉਥੇ, ਪੁਰੋਚਨ ਵੱਲੋਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਹੇ।
ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰੋषਿਤਾਨਾਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਤੇषਾਂ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਗृਹਂ ਸ਼ਿਵਾਖ੍ਯਮਸ਼ਿਵਂ ਤਦਾ
ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਸ਼ਿਵ' ਨਾਮ ਦਾ ਘਰ ਦਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਸੁਭਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ। ਪੁਰੋਚਨਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ਕੈਲਾਸਮਿਵ ਗੁਹ੍ਯਕਾਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪੁਰੋਚਨ ਦੀ ਕਹਿਣ ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਯਕਸ਼ ਕੈਲਾਸ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ਚਾਗਾਰਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਉਵਾਚਾਗ੍ਨੇਯਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਹ ਘਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਸੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਾ ਘਰ ਹੈ।'
ਜਿਘ੍ਰਾਣੋऽਸ੍ਯ ਵਸਾਗਨ੍ਧਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਜਤੁਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਕृਤਂ ਹਿ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਗ੍ਨੇਯਮਿਦਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਰਬੀ, ਘੀ ਅਤੇ ਲੱਕ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵਾਸ਼ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਘਰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ।'
ਸ਼ਣਸਰ੍ਜਰਸਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਨੀਯ ਗृਹਕਰ੍ਮਣਿ। ਮੁਞ੍ਜਬਲ੍ਵਜਵਂਸ਼ਾਦਿਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਘृਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸਰਜਾ ਦੇ ਰਸ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ—ਮੁੰਜ ਘਾਸ, ਬਲਵਜਾ, ਬਾਂਸ ਤੇ ਹੋਰ—ਘੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤृਣਬਲ੍ਵਜਕਾਰ੍ਪਾਸਵਂਸ਼ਦਾਰੁਕਟਾਨ੍ਯਪਿ। ਆਗ੍ਨੇਯਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਨਿ ਪਰਿਤੋ ਵੇਸ਼੍ਮਨਸ੍ਤਥਾ
ਘਾਸ, ਬਲਵਜਾ, ਕਪਾਹ, ਬਾਂਸ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਟੁਕੜੇ—ਸਾਰੇ ਅੱਗ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ—ਘਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ ਸੁਕृਤਂ ਹ੍ਯਾਪ੍ਤੈਰ੍ਵਿਨੀਤੈਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮਕਰ੍ਮਣਿ। ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਮਾਮਯਂ ਪਾਪੋ ਦਗ੍ਧੁਕਾਮਃ ਪੁਰੋਚਨਃ
ਇਹ ਘਰ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੇ ਨਿੱਘੇ ਮਿਸਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਮਾੜਾ ਪੁਰੋਚਨ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਹਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਨ੍ਦਃ ਸੁਯੋਧਨਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਇਮਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਦੁਰੋ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਇਹ ਮੂਰਖ ਆਦਮੀ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪਰ ਮਹਾਬੁਧੀ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।
ਆਪਦਂ ਤੇਨ ਮਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸ ਸਂਬੋਧਿਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ। ਤੇ ਵਯਂ ਬੋਧਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤੈषਿਣਾ
ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਚੇਤਾਇਆ ਸੀ, ਪਾਰਥ; ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਕਨੀਯਸਾ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਨ੍ਤੋ ਸ਼ਿਵਂ ਗृਹਮ੍। ਅਨਾਰ੍ਯੈਃ ਸੁਕृਤਂ ਗੂਢੈਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਸ਼ਾਨੁਗੈਃ
ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਘਰ ਬਣਾਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਘਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਤੇ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਯਦੀਦਂ ਗृਹਾਮਾਗ੍ਨੇਯਂ ਵਿਹਿਤਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍। ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਾਧੁ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੋषਿਤਾ ਵਯਮ੍
ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਘਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਲੋ ਉਥੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਚੱਲੀਏ ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਹੇ ਸੀ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਪृਥਗ੍ਗਨ੍ਤੁਂ ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ। ਅਸ਼ੁਭਂ ਵਾ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤੈਰ੍ਵਸਾਮ ਸਹੈਵ ਤੁ
ਮੈਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਈਏ, ਜਦੋਂ ਆਪਾਂ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਦਿਖਾ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ; ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਆਪਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਰਹੀਏ।
ਅਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਚਾਸ੍ਮਾਸੁ ਗਤੇषੁ ਭਯਵਿਹ੍ਵਲਃ। ਰੂਢਮੂਲੋ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜ੍ਯੇ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਅੱਜ ਤੋਂ ਜੇ ਅਸੀਂ ਇੱਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿਰਤਾਜ।
ਤਦੀਯਂ ਤੁ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਤਦੀਯਾਸ਼੍ਚ ਜਨਾ ਇਮੇ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਹੈਵ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮੋ ਗਲਨ੍ਯਸ੍ਤਪਦਾ ਵਯਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਜ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਤੇ ਲੋਕ ਵੀ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਆਪਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਰਹੀਏ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਠੀਕ ਰੱਖ ਕੇ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕਾਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਮਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤਃ। ਅਰ੍ਥਂ ਪੈਤृਕਮਸ੍ਮਾਕਂ ਸੁਖਂ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਰਾਜ ਲੈ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮਿਲਕਤ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖ ਮਾਣਾਂਗੇ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਵਚੋऽਸ੍ਮਾਭਿਃ ਕਿਮਰ੍ਥਮਨੁਪਾਲ੍ਯਤੇ। ਤੇਭ੍ਯੋ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾऽਨ੍ਯਥਾਗਨ੍ਤੁਂ ਦੌਰ੍ਬਲ੍ਯਂ ਤੇ ਕੁਤੋ ਨृਪ
ਅਸੀਂ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਸੁਣੀਏ? ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਂਣ ਦੀ ਸੋਚਦਾ ਹੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ?
ਆਪਤ੍ਸੁ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾऽਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਦੁਰੋऽਸ੍ਤਿ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਮਧ੍ਯਸ੍ਥ ਏਵ ਗਾਙ੍ਗੇਯੋ ਰਾਜ੍ਯਭੋਗਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਵਿਦੁਰ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ ਤੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇਗਾ; ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਖ ਤੋਂ ਹਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕਪ੍ਰਮੁਖਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਏਵ ਸਰ੍ਵਦਾ। ਅਸ੍ਮਦੀਯੋ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਰੋਣਃ ਫਲ੍ਗੁਨਪ੍ਰੇਮਸਂਯੁਤਃ
ਬਾਹਲਿਕ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਿਰਪੱਖ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਅਰਜੁਨ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਡਾ ਹੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਹੈਵ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਂ ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਥਂ ਨृਪ। ਅਥਵਾਸ੍ਮਾਸੁ ਤੇ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਕਿਮਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਪਰਾਕ੍ਰਮੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਵੱਖ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਾਃ ਕਪਟਿਨੋ ਧੂਰ੍ਤਾ ਜਾਗ੍ਰਤ੍ਸੁ ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ। ਕਿਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਪੁਰਾ ਮਹ੍ਯਂ ਕਿਂ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਮਹਾਵਿषਮ੍
ਇਹ ਛੋਟੇ, ਠੱਗ ਅਤੇ ਚਲਾਕ ਲੋਕ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਜਾਗਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ? ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜ਼ਹਿਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੇ ਚੁੱਕੇ?