ਅਨਾਪ੍ਤੈਰ੍ਦਤ੍ਤਮਾਦਤ੍ਤੇ ਨਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਲੋਹਜਮ੍। ਸ਼੍ਵਾਵਿਚ੍ਛਰਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਨਸਾਨ ਅਜਨਬੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਲੋਹੇ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਢਿੱਡ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਚਰਨ੍ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਦਿਸ਼ਃ। ਆਤ੍ਮਨਾ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਪਞ੍ਚ ਪੀਡਯਨ੍ਨਾਨੁਪੀਡ੍ਯਤੇ
ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਵਿਦੁਰਂ ਵਿਦੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਜ੍ਞਾਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵਿਦੂਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ', ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੇ।
ਅਨੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨੁਗਮ੍ਯੈਤਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਵਿਦੁਰਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗृਹਾਨ੍
ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਵਿਦੁਰੇ ਚਾਪਿ ਭੀष੍ਮੇ ਪੌਰਜਨੇ ਤਥਾ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੁਨ੍ਤੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਵਿਦੂਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਯਦਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਨਮਧ੍ਯੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਿਵ। ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਸ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਜਾਨੀਮੋ ਨ ਚ ਤਦ੍ਵਯਮ੍
ਕਸ਼ਤਾ ਨੇ ਜੋ ਗੱਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੂੰ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ' ਆਖ ਕੇ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਸੀ।
ਯਦੀਦਂ ਸ਼ਕ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਨੈਵ ਚ ਦੋषਵਤ੍। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਵਾਦਂ ਤਵ ਤਸ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਅਸੀਂ ਜਾਣ ਸਕੀਏ ਤੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਵਾਦ ਸੁਣਾਂ।
ਵਿषਾਦਗ੍ਨੇਸ਼੍ਚ ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਿਤਿ ਮਾਂ ਵਿਦੁਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪਨ੍ਥਾਨੋ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਦਿਸ਼ਃ। `ਕੁਡ੍ਯਾਸ਼੍ਚਵਿਦਿਤਾਃਕਾਰ੍ਯਾਃਸ੍ਯਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਰਿਤਿਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਅੱਗ ਸਮਝ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਪਛਾਣ, ਅਣਜਾਣ ਕੰਧਾਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣੀ ਹੈ,' ਇਹ ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੀਤਿ ਚ ਮੇऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਿਜ੍ਞਾਤਮਿਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਦੁਰੋ ਮਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਪਾਏਗਾ।' ਮੈਂ ਵਿਦੂਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ।'
ਅष੍ਟਮੇऽਹਨਿ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਤੇ। ਵਾਰਣਾਵਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨਾਗਰਂ ਜਨਮ੍
ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ, ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚਲੇ ਤੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯੋ ਨਗਰਾਦ੍ਵਾਰਣਾਵਤਾਤ੍। ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਚੋਖੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਗਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਾਨਾਯਾਨੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀਆਂ 'ਤੇ ਆਏ, ਤੇ ਵਧੀਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਤੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਨ੍ਵਾਰਣਾਵਤਕਾ ਜਨਾਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਜਯਾਸ਼ਿषਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਵਾਰਣਾਵਤ ਦੇ ਲੋਕ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤੈਰ੍ਵृਤਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਵਿਬਭੌ ਦੇਵਸਙ੍ਕਾਸ਼ੋ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਮਰੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵਾਂਗ।
ਸਤ੍ਕृਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੌਰੈਸ੍ਤੇ ਪੌਰਾਨ੍ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਚਾਨਘ। ਅਲਙ੍ਕृਤਂ ਜਨਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍
ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਵਾਰਣਾਵਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ।
ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਵੀਰਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰਥੋ ਗृਹਾਨ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮਹੀਪਾਲ ਰਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ।
ਨਗਰਾਧਿਕृਤਾਨਾਂ ਚ ਗृਹਾਣਿ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਾਃ। ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵੈਸ਼੍ਯਸ਼ੂਦ੍ਰਗृਹਾਣ੍ਯਪਿ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰ, ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੀ।
ਅਰ੍ਚਿਤਾਸ਼੍ਚ ਨਰੈਃ ਪੌਰੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਜਗ੍ਮੁਰਾਵਸਥਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਰੋਚਨਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਭਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਂਡਵ ਪੁਰੋਚਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਤੇਭ੍ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਪਾਨਾਨਿ ਸ਼ਯਨਾਨਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ। ਆਸਨਾਨਿ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ ਪੁਰੋਚਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬੈਠਕਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਤ੍ਕृਤਾਸ੍ਤੇਨ ਸੁਮਹਾਰ੍ਹਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ। ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪੁਰੁषੈਰੂषੁਃ ਪੁਰਨਿਵਾਸਿਭਿਃ
ਉਥੇ, ਪੁਰੋਚਨ ਵੱਲੋਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਹੇ।
ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰੋषਿਤਾਨਾਂ ਤੁ ਤਤ੍ਰ ਤੇषਾਂ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਨਿਵੇਦਯਾਮਾਸ ਗृਹਂ ਸ਼ਿਵਾਖ੍ਯਮਸ਼ਿਵਂ ਤਦਾ
ਦਸ ਰਾਤਾਂ ਉਥੇ ਗੁਜ਼ਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ 'ਸ਼ਿਵ' ਨਾਮ ਦਾ ਘਰ ਦਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਿਲਕੁਲ ਵੀ ਸੁਭਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ। ਪੁਰੋਚਨਸ੍ਯ ਵਚਨਾਤ੍ਕੈਲਾਸਮਿਵ ਗੁਹ੍ਯਕਾਃ
ਉਥੇ, ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਪੁਰੋਚਨ ਦੀ ਕਹਿਣ ਤੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਯਕਸ਼ ਕੈਲਾਸ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਚ੍ਚਾਗਾਰਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਉਵਾਚਾਗ੍ਨੇਯਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਉਹ ਘਰ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪਾਸੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਾ ਘਰ ਹੈ।'
ਜਿਘ੍ਰਾਣੋऽਸ੍ਯ ਵਸਾਗਨ੍ਧਂ ਸਰ੍ਪਿਰ੍ਜਤੁਵਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਮ੍। ਕृਤਂ ਹਿ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਗ੍ਨੇਯਮਿਦਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪਰਨ੍ਤਪ
ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚਰਬੀ, ਘੀ ਅਤੇ ਲੱਕ ਦੀ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਵਾਸ਼ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਘਰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਅੱਗ ਲਾਉਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਵਾਲੇ।'
ਸ਼ਣਸਰ੍ਜਰਸਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਮਾਨੀਯ ਗृਹਕਰ੍ਮਣਿ। ਮੁਞ੍ਜਬਲ੍ਵਜਵਂਸ਼ਾਦਿਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਘृਤੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਘਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਲਿਆਏ ਹੋਏ ਸ਼ਣ ਅਤੇ ਸਰਜਾ ਦੇ ਰਸ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ—ਮੁੰਜ ਘਾਸ, ਬਲਵਜਾ, ਬਾਂਸ ਤੇ ਹੋਰ—ਘੀ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਤृਣਬਲ੍ਵਜਕਾਰ੍ਪਾਸਵਂਸ਼ਦਾਰੁਕਟਾਨ੍ਯਪਿ। ਆਗ੍ਨੇਯਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਨਿ ਪਰਿਤੋ ਵੇਸ਼੍ਮਨਸ੍ਤਥਾ
ਘਾਸ, ਬਲਵਜਾ, ਕਪਾਹ, ਬਾਂਸ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਟੁਕੜੇ—ਸਾਰੇ ਅੱਗ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ—ਘਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ ਸੁਕृਤਂ ਹ੍ਯਾਪ੍ਤੈਰ੍ਵਿਨੀਤੈਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮਕਰ੍ਮਣਿ। ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਂ ਮਾਮਯਂ ਪਾਪੋ ਦਗ੍ਧੁਕਾਮਃ ਪੁਰੋਚਨਃ
ਇਹ ਘਰ, ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੇ ਨਿੱਘੇ ਮਿਸਤਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਲਈ ਹੈ; ਇਹ ਮਾੜਾ ਪੁਰੋਚਨ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਹਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ਮਨ੍ਦਃ ਸੁਯੋਧਨਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਇਮਾਂ ਤੁ ਤਾਂ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਦੁਰੋ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਇਹ ਮੂਰਖ ਆਦਮੀ ਸੁਯੋਧਨ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰੀਕਿਆਂ ਤੇ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਪਰ ਮਹਾਬੁਧੀ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਾਣ ਲਿਆ ਹੈ।
ਆਪਦਂ ਤੇਨ ਮਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸ ਸਂਬੋਧਿਤਵਾਨ੍ਪੁਰਾ। ਤੇ ਵਯਂ ਬੋਧਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਨਿਤ੍ਯਮਸ੍ਮਦ੍ਧਿਤੈषਿਣਾ
ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਚੇਤਾਇਆ ਸੀ, ਪਾਰਥ; ਉਹ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ।
ਪਿਤ੍ਰਾ ਕਨੀਯਸਾ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ਬੁਦ੍ਧਿਮਨ੍ਤੋ ਸ਼ਿਵਂ ਗृਹਮ੍। ਅਨਾਰ੍ਯੈਃ ਸੁਕृਤਂ ਗੂਢੈਰ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਵਸ਼ਾਨੁਗੈਃ
ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਘਰ ਬਣਾਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਘਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਤੇ ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਮਾੜੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।