ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵਾਦਿਨਃ ਪੌਰਾਨ੍ਦੁਃਕਿਤਾਨ੍ਦੁਃਖਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਉਵਾਚ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜਦੋਂ ਪੌਰਕ ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪਿਤਾ ਮਾਨ੍ਯੋ ਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯਦਾਹ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਅਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨੈਸ੍ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰਿਤਿ ਨੋ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਰਾਜਾ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ; ਉਹ ਜੋ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਵੇ, ਅਸੀਂ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਕਰਾਂਗੇ—ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਭਵਨ੍ਤਃ ਸੁਹृਦੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਯਾਤ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਤਥਾऽऽਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਯਥਾਗृਹਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਦੋਸਤ ਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।
ਯਦਾ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰੁਪਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ। ਤਦਾ ਕਰਿष੍ਯਥਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ ਹਿਤਾਨਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਹ ਕਰਨਾ ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਪੌਰਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯੈਤਾਞ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਗਰਮੇਵ ਹਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਣ 'ਤੇ, ਪੌਰਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪੌਰੇषੁ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਬੋਧਯਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਿਦਂਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਪੌਰਕ ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਲਾਪਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਲਾਪਜ੍ਞਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਯੋ ਜਾਨਾਤਿ ਪਰਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਸਾਰਿਣੀਮ੍। ਵਿਜ੍ਞਾਯੇਹ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਪਦਂ ਨਿਸ੍ਤਰੇਦ੍ਯਥਾ
ਸਿਆਣਾ ਸਿਆਣੇ ਨਾਲ, ਚੰਗਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਚੰਗਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੋਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨੀਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਐਸਾ ਕਰੇ ਕਿ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕੇ।
ਅਲੋਹਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਰੀਪਰਿਕਰ੍ਤਨਮ੍। ਯੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਨ ਤੁ ਤਂ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤਿਘਾਤਵਿਦਂ ਦ੍ਵਿषਃ
ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੈਰੀ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਕਕ੍ਸ਼ਘ੍ਨਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਕ੍ਸ਼ੇ ਬਿਲੌਕਸਃ। ਨ ਦਹੇਦਿਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸ ਜੀਵਤਿ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਖੋਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਠੰਢ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਸੜੇ ਨਾ, ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵੇਤ੍ਤਿ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਨਾਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਦਿਸ਼ਃ। ਨਾਧृਤਿਰ੍ਭੂਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵੈਵਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ
ਅੱਖ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾ ਲੱਭਦੀ; ਹੌਸਲੇ ਬਿਨਾ, ਕੋਈ繁ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੈ, ਜਦੋਂ ਸਿੱਖਾਇਆ ਗਿਆ।
ਅਨਾਪ੍ਤੈਰ੍ਦਤ੍ਤਮਾਦਤ੍ਤੇ ਨਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਲੋਹਜਮ੍। ਸ਼੍ਵਾਵਿਚ੍ਛਰਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਨਸਾਨ ਅਜਨਬੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਲੋਹੇ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਢਿੱਡ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਚਰਨ੍ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਦਿਸ਼ਃ। ਆਤ੍ਮਨਾ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਪਞ੍ਚ ਪੀਡਯਨ੍ਨਾਨੁਪੀਡ੍ਯਤੇ
ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਵਿਦੁਰਂ ਵਿਦੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਜ੍ਞਾਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵਿਦੂਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ', ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੇ।
ਅਨੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨੁਗਮ੍ਯੈਤਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਵਿਦੁਰਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗृਹਾਨ੍
ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਵਿਦੁਰੇ ਚਾਪਿ ਭੀष੍ਮੇ ਪੌਰਜਨੇ ਤਥਾ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੁਨ੍ਤੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਵਿਦੂਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਯਦਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਨਮਧ੍ਯੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਿਵ। ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਸ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਜਾਨੀਮੋ ਨ ਚ ਤਦ੍ਵਯਮ੍
ਕਸ਼ਤਾ ਨੇ ਜੋ ਗੱਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੂੰ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ' ਆਖ ਕੇ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਸੀ।
ਯਦੀਦਂ ਸ਼ਕ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਨੈਵ ਚ ਦੋषਵਤ੍। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਵਾਦਂ ਤਵ ਤਸ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਅਸੀਂ ਜਾਣ ਸਕੀਏ ਤੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਵਾਦ ਸੁਣਾਂ।
ਵਿषਾਦਗ੍ਨੇਸ਼੍ਚ ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਿਤਿ ਮਾਂ ਵਿਦੁਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪਨ੍ਥਾਨੋ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਦਿਸ਼ਃ। `ਕੁਡ੍ਯਾਸ਼੍ਚਵਿਦਿਤਾਃਕਾਰ੍ਯਾਃਸ੍ਯਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਰਿਤਿਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਅੱਗ ਸਮਝ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਪਛਾਣ, ਅਣਜਾਣ ਕੰਧਾਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣੀ ਹੈ,' ਇਹ ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੀਤਿ ਚ ਮੇऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਿਜ੍ਞਾਤਮਿਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਦੁਰੋ ਮਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਪਾਏਗਾ।' ਮੈਂ ਵਿਦੂਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ।'
ਅष੍ਟਮੇऽਹਨਿ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਤੇ। ਵਾਰਣਾਵਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨਾਗਰਂ ਜਨਮ੍
ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ, ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚਲੇ ਤੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਕृਤਯੋ ਨਗਰਾਦ੍ਵਾਰਣਾਵਤਾਤ੍। ਸਰ੍ਵਮਙ੍ਗਲਸਂਯੁਕ੍ਤਾ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਵਾਰਣਾਵਤ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀਆਂ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਚੋਖੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾऽਗਤਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਨਾਨਾਯਾਨੈਃ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਅਭਿਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਞ੍ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਪਰਯਾ ਮੁਦਾ
ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਵਾਰੀਆਂ 'ਤੇ ਆਏ, ਤੇ ਵਧੀਕ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਏ।
ਤੇ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਨ੍ਵਾਰਣਾਵਤਕਾ ਜਨਾਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਜਯਾਸ਼ਿषਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੋਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਵਾਰਣਾਵਤ ਦੇ ਲੋਕ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਕੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਤੈਰ੍ਵृਤਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਵਿਬਭੌ ਦੇਵਸਙ੍ਕਾਸ਼ੋ ਵਜ੍ਰਪਾਣਿਰਿਵਾਮਰੈਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਵਾਂਗ।
ਸਤ੍ਕृਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਪੌਰੈਸ੍ਤੇ ਪੌਰਾਨ੍ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਚਾਨਘ। ਅਲਙ੍ਕृਤਂ ਜਨਾਕੀਰ੍ਣਂ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍
ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ, ਉਹ ਵਾਰਣਾਵਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਜੀ ਹੋਈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ।
ਤੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਵੀਰਾਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਜਗ੍ਮੁਰਥੋ ਗृਹਾਨ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਂ ਮਹੀਪਾਲ ਰਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ
ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਵੀਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ।
ਨਗਰਾਧਿਕृਤਾਨਾਂ ਚ ਗृਹਾਣਿ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰਾਃ। ਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਵੈਸ਼੍ਯਸ਼ੂਦ੍ਰਗृਹਾਣ੍ਯਪਿ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰ, ਵਧੀਆ ਰਥੀ ਜਾ ਪਹੁੰਚੇ, ਤੇ ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵੀ।
ਅਰ੍ਚਿਤਾਸ਼੍ਚ ਨਰੈਃ ਪੌਰੈਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਜਗ੍ਮੁਰਾਵਸਥਂ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਪੁਰੋਚਨਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਭਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਪਾਂਡਵ ਪੁਰੋਚਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਤੇਭ੍ਯੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਪਾਨਾਨਿ ਸ਼ਯਨਾਨਿ ਸ਼ੁਭਾਨਿ ਚ। ਆਸਨਾਨਿ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਪ੍ਰਦਦੌ ਸ ਪੁਰੋਚਨਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਬੈਠਕਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਤਤ੍ਰ ਤੇ ਸਤ੍ਕृਤਾਸ੍ਤੇਨ ਸੁਮਹਾਰ੍ਹਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ। ਉਪਾਸ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪੁਰੁषੈਰੂषੁਃ ਪੁਰਨਿਵਾਸਿਭਿਃ
ਉਥੇ, ਪੁਰੋਚਨ ਵੱਲੋਂ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਸਜਾਵਟਾਂ ਨਾਲ ਆਦਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਾ ਪਾ ਕੇ, ਉਥੇ ਰਹੇ।