ਸਰ੍ਵਾ ਮਾਤॄਸ੍ਤਥਾऽऽਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਪ੍ਰਕृਤੀਰਪਿ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਵਾਰਣਾਵਤ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਥਾऽਨ੍ਯੇ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਪੌਰਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨਨ੍ਵੀਯੁਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਹੋਰ ਕੁਰੁ ਮਹਾਨ, ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਿਦ੍ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਭਯਾਸ੍ਤਦਾ। ਦੀਨਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨਤੀਵ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਕੁਝ ਨਿਰਭੈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹਤਾਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿषਮਂ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸ ਸੁਮਨ੍ਦਧੀਃ। ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਨ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨਿਆਇ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕੌਰਵ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਨ ਹਿ ਪਾਪਮਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਰੋਚਯਿष੍ਯਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਭੀਮੋ ਵਾ ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਵਾ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਪਾਂਡਵ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਚੁਣੇਗਾ। ਭੀਮ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਕੁਤ ਏਵ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਕਰਿष੍ਯਤਃ। ਤਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਿਤृਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਨ ਮृष੍ਯਤਿ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਅਧਰ੍ਮ੍ਯਮਿਦਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕਥਂ ਭੀष੍ਮੋऽਨੁਮਨ੍ਯਤੇ। ਵਿਵਾਸ੍ਯਮਾਨਾਨਸ੍ਥਾਨੇ ਨਗਰੇ ਯੋऽਭਿਮਨ੍ਯਤੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਇਸ ਬਿਲਕੁਲ ਅਧਰਮੀ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੱਕ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਢਣ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਪਿਤੇਵ ਹਿ ਨृਪੋऽਸ੍ਮਾਕਮਭੂਚ੍ਛਾਨ੍ਤਨਵਃ ਪੁਰਾ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯੋ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਰਾਜਾ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਪਾਂਡੁ ਵੀ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ।
ਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇ ਦੇਵਭਾਵਂ ਗਤੇ ਸਤਿ। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਨਿਮਾਨ੍ਬਾਲਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਨ ਮृष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜਿਆਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਵਯਮੇਤਦਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਗृਹਾਨ੍ਵਿਹਾਯ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯਤ੍ਰ ਗਨ੍ਤਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਅਸੀਂ ਸਭ, ਚਾਹ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੇ ਜਿੱਥੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਧੀਆ।
ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਵਾਦਿਨਃ ਪੌਰਾਨ੍ਦੁਃਕਿਤਾਨ੍ਦੁਃਖਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਉਵਾਚ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਜਦੋਂ ਪੌਰਕ ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਐਸਾ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।
ਪਿਤਾ ਮਾਨ੍ਯੋ ਗੁਰੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯਦਾਹ ਪृਥਿਵੀਪਤਿਃ। ਅਸ਼ਙ੍ਕਮਾਨੈਸ੍ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰਿਤਿ ਨੋ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਰਾਜਾ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ, ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਧਿਆਪਕ ਹੈ; ਉਹ ਜੋ ਆਦੇਸ਼ ਦੇਵੇ, ਅਸੀਂ ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਕਰਾਂਗੇ—ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਵਚਨ ਹੈ।
ਭਵਨ੍ਤਃ ਸੁਹृਦੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਯਾਤ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਨਨ੍ਦ੍ਯ ਤਥਾऽऽਸ਼ੀਰ੍ਭਿਰ੍ਨਿਵਰ੍ਤਧ੍ਵਂ ਯਥਾਗृਹਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਦੋਸਤ ਹੋ; ਸਾਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਅਸੀਸ ਦੇ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਓ।
ਯਦਾ ਤੁ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਭਵਦ੍ਭਿਰੁਪਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ। ਤਦਾ ਕਰਿष੍ਯਥਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ ਚ ਹਿਤਾਨਿ ਚ
ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਹ ਕਰਨਾ ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਦਾ ਪੌਰਾਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿਨਨ੍ਦ੍ਯੈਤਾਞ੍ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਨਗਰਮੇਵ ਹਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਣ 'ਤੇ, ਪੌਰਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾਇਆ, ਅਸੀਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਪੌਰੇषੁ ਵਿਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਬੋਧਯਨ੍ਪਾਣ੍ਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠਮਿਦਂਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਪੌਰਕ ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੂੰ ਸਿੱਖਾਉਣ ਲਈ ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਲਾਪਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਲਾਪਜ੍ਞਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਯੋ ਜਾਨਾਤਿ ਪਰਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨੁਸਾਰਿਣੀਮ੍। ਵਿਜ੍ਞਾਯੇਹ ਤਥਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਪਦਂ ਨਿਸ੍ਤਰੇਦ੍ਯਥਾ
ਸਿਆਣਾ ਸਿਆਣੇ ਨਾਲ, ਚੰਗਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਚੰਗਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੀ ਸੋਚ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਨੀਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਐਸਾ ਕਰੇ ਕਿ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕੇ।
ਅਲੋਹਂ ਨਿਸ਼ਿਤਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਸ਼ਰੀਪਰਿਕਰ੍ਤਨਮ੍। ਯੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਨ ਤੁ ਤਂ ਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਤਿਘਾਤਵਿਦਂ ਦ੍ਵਿषਃ
ਜੋ ਲੋਹੇ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਢੰਗ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵੈਰੀ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਕਕ੍ਸ਼ਘ੍ਨਃ ਸ਼ਿਸ਼ਿਰਘ੍ਨਸ਼੍ਚ ਮਹਾਕਕ੍ਸ਼ੇ ਬਿਲੌਕਸਃ। ਨ ਦਹੇਦਿਤਿ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸ ਜੀਵਤਿ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਖੋਹ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਖੋਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਠੰਢ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਸੜੇ ਨਾ, ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਾਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵੇਤ੍ਤਿ ਪਨ੍ਥਾਨਂ ਨਾਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਦਿਸ਼ਃ। ਨਾਧृਤਿਰ੍ਭੂਤਿਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਬੁਧ੍ਯਸ੍ਵੈਵਂ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ
ਅੱਖ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ, ਨਾ ਦਿਸ਼ਾ ਲੱਭਦੀ; ਹੌਸਲੇ ਬਿਨਾ, ਕੋਈ繁ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੈ, ਜਦੋਂ ਸਿੱਖਾਇਆ ਗਿਆ।
ਅਨਾਪ੍ਤੈਰ੍ਦਤ੍ਤਮਾਦਤ੍ਤੇ ਨਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਮਲੋਹਜਮ੍। ਸ਼੍ਵਾਵਿਚ੍ਛਰਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯੇਤ ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਨਸਾਨ ਅਜਨਬੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਲੋਹੇ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਢਿੱਡ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਚਰਨ੍ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਵਿਜਾਨਾਤਿ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਦਿਸ਼ਃ। ਆਤ੍ਮਨਾ ਚਾਤ੍ਮਨਃ ਪਞ੍ਚ ਪੀਡਯਨ੍ਨਾਨੁਪੀਡ੍ਯਤੇ
ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧਰ੍ਮਰਾਜੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਵਿਦੁਰਂ ਵਿਦੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਜ੍ਞਾਤਮਿਤ੍ਯੇਵ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਜਾ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵਿਦੂਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਆਖਿਆ, 'ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ', ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੇ।
ਅਨੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨੁਗਮ੍ਯੈਤਾਨ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਯ ਵਿਦੁਰਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਗृਹਾਨ੍
ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਕੇ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰ ਕੇ, ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਵਿਦੁਰੇ ਚਾਪਿ ਭੀष੍ਮੇ ਪੌਰਜਨੇ ਤਥਾ। ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੁਮਾਸਾਦ੍ਯ ਕੁਨ੍ਤੀ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਵਿਦੂਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਅਜਾਤਸ਼ਤ੍ਰੂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਯਦਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਜਨਮਧ੍ਯੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨਿਵ। ਤ੍ਵਯਾ ਚ ਸ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਜਾਨੀਮੋ ਨ ਚ ਤਦ੍ਵਯਮ੍
ਕਸ਼ਤਾ ਨੇ ਜੋ ਗੱਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਤੂੰ 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਕਹੋ' ਆਖ ਕੇ ਮੰਨ ਲਿਆ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਸੀ।
ਯਦੀਦਂ ਸ਼ਕ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਜ੍ਞਾਤੁਂ ਨੈਵ ਚ ਦੋषਵਤ੍। ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਸਂਵਾਦਂ ਤਵ ਤਸ੍ਯ ਚ
ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਅਸੀਂ ਜਾਣ ਸਕੀਏ ਤੇ ਕੋਈ ਗਲਤ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੰਵਾਦ ਸੁਣਾਂ।
ਵਿषਾਦਗ੍ਨੇਸ਼੍ਚ ਬੋਦ੍ਧਵ੍ਯਮਿਤਿ ਮਾਂ ਵਿਦੁਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਪਨ੍ਥਾਨੋ ਵੇਦਿਤਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੈਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਦਿਸ਼ਃ। `ਕੁਡ੍ਯਾਸ਼੍ਚਵਿਦਿਤਾਃਕਾਰ੍ਯਾਃਸ੍ਯਾਚ੍ਛੁਦ੍ਧਿਰਿਤਿਚਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਵਿਦੂਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਵਿਸ਼ ਦਾ ਅੱਗ ਸਮਝ, ਤਾਰੇ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਪਛਾਣ, ਅਣਜਾਣ ਕੰਧਾਂ ਬਣਾਉਣੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖਣੀ ਹੈ,' ਇਹ ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਵਸੁਧਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਤੀਤਿ ਚ ਮੇऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਿਜ੍ਞਾਤਮਿਤਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਦੁਰੋ ਮਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ, 'ਜੋ ਆਪਣੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਪਾਏਗਾ।' ਮੈਂ ਵਿਦੂਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸਾਰਾ ਸਮਝ ਆ ਗਿਆ।'
ਅष੍ਟਮੇऽਹਨਿ ਰੋਹਿਣ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਾਤਾਃ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਯ ਤੇ। ਵਾਰਣਾਵਤਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨਾਗਰਂ ਜਨਮ੍
ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ, ਰੋਹਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚਲੇ ਤੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।