ਸਂਰਕ੍ਸ਼ ਤਾਤ ਮਨ੍ਤ੍ਰਂ ਚ ਸਪਤ੍ਨਾਂਸ਼੍ਚ ਮਮੋਦ੍ਧਰ। ਨਿਪੁਣੇਨਾਭ੍ਯੁਪਾਯੇਨ ਯਦ੍ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਮੇਰੇ ਮਿਤਰ, ਇਸ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਨੂੰ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਐਸਾ ਕਰ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰੇषਿਤਾ ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍। ਉਤ੍ਸਵੇ ਵਿਹਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਪਾਂਡਵ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਵਲੋਂ ਭੇਜੇ ਹੋਏ, ਵਾਰਣਾਵਤ ਜਾਣਗੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਵ ਮਨਾਉਣਗੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਰਾਸਭਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨਾਸ਼ੁਗਾਮਿਨਾ। ਵਾਰਣਾਵਤਮਦ੍ਯੈਵ ਯਥਾ ਯਾਸਿ ਤਯਾ ਕੁਰੁ
ਤੂੰ ਗਧਿਆਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਰਥੀ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਜ ਹੀ ਵਾਰਣਾਵਤ ਚੱਲ ਜਾ। ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਐਸਾ ਕਰ।
ਤਤ੍ਰ ਗਤ੍ਵਾ ਚਤੁਃਸ਼ਾਲਂ ਗृਹਂ ਪਰਮਸਂਵृਤਮ੍। ਨਗਰੋਪਾਨ੍ਤਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕਾਰਯੇਥਾ ਮਹਾਧਨਮ੍
ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਗਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਚਾਰ ਹਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਵਧੀਆ ਤੇ ਛੁਪਿਆ ਹੋਇਆ ਘਰ ਬਣਾਵੀਂ, ਜੋ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਣਸਰ੍ਜਰਸਾਦੀਨਿ ਯਾਨਿ ਦ੍ਰਵ੍ਯਾਣਿ ਕਾਨਿਚਿਤ੍। ਆਗ੍ਨੇਯਾਨ੍ਯੁਤ ਸਨ੍ਤੀਹ ਤਾਨਿ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦਾਪਯ
ਜੋ ਕੁਝ ਇੱਥੇ ਅੱਗ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਸਮਾਨ ਹੈ—ਜਿਵੇਂ ਸਣ, ਰਾਲ ਤੇ ਹੋਰ—ਉਹ ਸਭ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾ ਤੇ ਰੱਖ।
ਬਲ੍ਵਜੇਨ ਚ ਸਂਮਿਸ਼੍ਰਂ ਮਧੂਚ੍ਛਿष੍ਟੇਨ ਚੈਵ ਹਿ।' ਸਰ੍ਪਿਸ੍ਤੈਲਵਸਾਭਿਸ਼੍ਚ ਲਾਕ੍ਸ਼ਯਾ ਚਾਪ੍ਯਨਲ੍ਪਯਾ। ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਮਿਸ਼੍ਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਲੇਪਂ ਕੁਡ੍ਯੇषੁ ਦਾਪਯ
ਬਲਵਜ, ਸ਼ਹਿਦ ਦੀ ਖਲ, ਘੀ, ਤੇਲ, ਪਸ਼ੂ ਚਰਬੀ, ਤੇ ਲਾਖ—ਇਹ ਸਭ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਇਹ ਲੇਪ ਘਰ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ।
ਸ਼ਣਂ ਤੈਲਂ ਘृਤਂ ਚੈਵ ਜਤੁ ਦਾਰੂਣਿ ਚੈਵ ਹਿ। ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਥਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਘਰ ਦੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਅਲਸੀ, ਤੇਲ, ਘੀ, ਰਾਲ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਰੱਖੋ।
ਲਾਕ੍ਸ਼ਾਸ਼ਮਮਧੂਚ੍ਛਿष੍ਟਵੇष੍ਟਿਤਾਨਿ ਮृਦਾਪਿ ਚ। ਲੇਪਯਿਤ੍ਵਾ ਗੁਰੂਣ੍ਯਾਸ਼ੁ ਦਾਰੁਯਨ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਾਪਯ
ਮੋਟੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਯੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਲਾਖ, ਭੰਗ, ਮਧੂ ਦੇ ਬਚੇ ਹਿਸੇ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟੋ।
ਯਥਾ ਚ ਤਨ੍ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਰਨ੍ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋऽਪਿ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਆਗ੍ਨੇਯਮਿਤਿ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਪਿ ਚਾਨ੍ਯੇऽਪਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰੋ ਕਿ ਪਾਂਡਵ—even ਜਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕ—even ਜਾਂ ਜਾਂਚਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਸ ਘਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਖਾਸੀਅਤ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਸਕਣ।
ਵੇਸ਼੍ਮਨ੍ਯੇਵਂ ਕृਤੇ ਤਤ੍ਰ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ਪਰਮਾਰ੍ਚਿਤਾਨ੍। ਵਾਸਯੇਥਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਨ੍ਕੁਨ੍ਤੀਂ ਚ ਸਸੁਹृਜ੍ਜਨਾਮ੍
ਘਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ, ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵਸਾਓ।
ਆਸਨਾਨਿ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਾਨਿ ਸ਼ਯਨਾਨਿ ਨ। ਨਿਘਾਤਵ੍ਯਾਨਿ ਪਾਣ੍ਡੂਨਾਂ ਯਥਾ ਤੁष੍ਯੇਚ੍ਚ ਮੇ ਪਿਤਾ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਵਧੀਆ ਆਸਨ, ਸਵਾਰੀ ਅਤੇ ਸੌਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਿਓ, ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਯਥਾ ਚ ਤਨ੍ਨ ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਨਗਰੇ ਵਾਰਣਾਵਤੇ। `ਯਥਾ ਰਮੇਰਨ੍ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਾ ਨਗਰੇ ਵਾਰਣਾਵਤੇ।' ਤਥਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਃ
ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੋ ਕਿ ਨਾ ਵਾਰਣਾਵਤ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ, ਨਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਹਿਣ ਜਦ ਤੱਕ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾਨ੍ਸੁਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਞ੍ਸ਼ਯਾਨਾਨਕੁਤੋਭਯਾਨ੍। ਅਗ੍ਨਿਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਤਤੋ ਦੇਯੋ ਦ੍ਵਾਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਨਃ
ਜਦ ਤੂੰ ਵੇਖੇ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾ ਡਰ ਦੇ ਸੌਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਅੱਗ ਲਾ ਦੇ।
ਦਗ੍ਧਾਨੇਵਂ ਸ੍ਵਕੇ ਗੇਹੇ ਦਾਹਿਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਇਤਿ। ਨ ਗਰ੍ਹਯੇਯੁਰਸ੍ਮਾਨ੍ਵੈ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰ੍ਥਾਯ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍
ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾੜੇ ਜਾਣ, ਲੋਕ ਕਹਿਣਗੇ ਕਿ ਉਹ ਸਾੜੇ ਗਏ, ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਕੋਈ ਨਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।
ਸ ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਕੌਰਵਾਯ ਪੁਰੋਚਨਃ। ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਰਾਸਭਯੁਕ੍ਤੇਨ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨੇਨਾਸ਼ੁਗਾਮਿਨਾ
ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਇਹ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਖਚਰਾਂ ਵਾਲੀ ਰਥ 'ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਯਥੋਕ੍ਤਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਰ੍ਵਂ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰੋਚਨਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਪੁਤ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਪੁਰੋਚਨ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾਨਾਂ ਗृਹਂ ਰੌਦ੍ਰਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਇਕ ਡਰਾਉਣਾ ਘਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ੍ਤੁ ਰਥਾਨ੍ਯੁਕ੍ਤਾਨ੍ਸਦਸ਼੍ਵੈਰਨਿਲੋਪਮੈਃ। ਆਰੋਹਮਾਣਾ ਭੀष੍ਮਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਜਗृਹੁਰਾਰ੍ਤਵਤ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਪੈਰ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਛੂਹੇ।
ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਨ੍ਯੇषਾਂ ਚੈਵ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਕृਪਸ੍ਯ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਮਹਾਨ ਦ੍ਰੋਣ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਕੁਰੂਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਨਭਿਵਾਦ੍ਯ ਯਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਸਮਾਨਾਨ੍ਵੈ ਬਾਲੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਭਿਵਾਦਿਤਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵੀ ਨਮਸਕਾਰ ਮਿਲੀ।
ਸਰ੍ਵਾ ਮਾਤॄਸ੍ਤਥਾऽऽਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਚੈਵ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਪ੍ਰਕृਤੀਰਪਿ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਵਾਰਣਾਵਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ ਵਾਰਣਾਵਤ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਵਿਦੁਰਸ਼੍ਚ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਥਾऽਨ੍ਯੇ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਾਃ। ਪੌਰਾਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨਨ੍ਵੀਯੁਃ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ
ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਹੋਰ ਕੁਰੁ ਮਹਾਨ, ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਵਾਂਗ ਪੁਰਖਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਰ ਕੇਚਿਦ੍ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਭਯਾਸ੍ਤਦਾ। ਦੀਨਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨਤੀਵ ਭृਸ਼ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਉਥੇ ਕੁਝ ਨਿਰਭੈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ, ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹਤਾਸ਼ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਵਿषਮਂ ਪਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸ ਸੁਮਨ੍ਦਧੀਃ। ਕੌਰਵ੍ਯੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਨ ਚ ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੋਚ ਬਹੁਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨਿਆਇ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕੌਰਵ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਨ ਹਿ ਪਾਪਮਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਰੋਚਯਿष੍ਯਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਭੀਮੋ ਵਾ ਬਲਿਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਵਾ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਪਾਂਡਵ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਚੁਣੇਗਾ। ਭੀਮ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਕੁਤ ਏਵ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੌ ਮਾਦ੍ਰੀਪੁਤ੍ਰੌ ਕਰਿष੍ਯਤਃ। ਤਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਿਤृਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਨ ਮृष੍ਯਤਿ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ ਕਿ ਉਹ ਰਾਜ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਅਧਰ੍ਮ੍ਯਮਿਦਮਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਕਥਂ ਭੀष੍ਮੋऽਨੁਮਨ੍ਯਤੇ। ਵਿਵਾਸ੍ਯਮਾਨਾਨਸ੍ਥਾਨੇ ਨਗਰੇ ਯੋऽਭਿਮਨ੍ਯਤੇ
ਭੀਸ਼ਮ ਇਸ ਬਿਲਕੁਲ ਅਧਰਮੀ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੱਕ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੱਢਣ ਦੀ ਹਮਾਇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਪਿਤੇਵ ਹਿ ਨृਪੋऽਸ੍ਮਾਕਮਭੂਚ੍ਛਾਨ੍ਤਨਵਃ ਪੁਰਾ। ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰ੍ਯੋ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸ਼੍ਚ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਸ਼ਾਂਤਨੁ, ਰਾਜਾ, ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ, ਅਤੇ ਪਾਂਡੁ ਵੀ, ਹੇ ਕੁਰੁਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ।
ਸ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇ ਦੇਵਭਾਵਂ ਗਤੇ ਸਤਿ। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਨਿਮਾਨ੍ਬਾਲਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਨ ਮृष੍ਯਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਆਪਣੇ ਭਤੀਜਿਆਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਵਯਮੇਤਦਨਿਚ੍ਛਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਾਤ੍। ਗृਹਾਨ੍ਵਿਹਾਯ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯਤ੍ਰ ਗਨ੍ਤਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਅਸੀਂ ਸਭ, ਚਾਹ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੇ ਜਿੱਥੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਜਾਵੇਗਾ, ਹੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਧੀਆ।