ਧਰ੍ਮਂ ਵਿਚਰਤਃ ਪੀਡਾ ਸਾਪਿ ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ। ਅਰ੍ਥਂ ਚਾਪ੍ਯਰ੍ਥਲੁਬ੍ਧਸ੍ਯ ਕਾਮਂ ਚਾਤਿਪ੍ਰਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪੀੜਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਰੋਕੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ: ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ।
ਅਗਰ੍ਵਿਤਾਤ੍ਮਾ ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯੁਕ੍ਤੋऽਨਸੂਯਿਤਾ। ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਤ੍ਮਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੀਤ ਦ੍ਵਿਜੈਃ ਸਹਾ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੇ, ਜੋ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਨਿਰਵੈਰ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੇ ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੇ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਯੇਨ ਕੇਨੈਵ ਮृਦੁਨਾ ਦਾਰੁਣੇਨ ਚ। ਉਦ੍ਧਰੇਦ੍ਦੀਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਮਰ੍ਥੋ ਧਰ੍ਮਮਾਚਰੇਤ੍
ਕੋਈ ਵੀ ਜਿਹੜਾ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਚਾਹੇ ਨਰਮ ਜਾਂ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਆਪ ਨੂੰ ਉਭਾਰੇ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ।
ਨ ਸਂਸ਼ਯਮਨਾਰੁਹ੍ਯ ਨਰੋ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਸਂਸ਼ਯਂ ਪੁਨਰਾਰੁਹ੍ਯ ਯਦਿ ਜੀਵਤਿ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸੰਦੇਹ ਦੇ ਰੁੱਖ ਤੇ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਪਰ ਜੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਪਰਿਭਵੇਤ੍ਤਮਤੀਤੇਨ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯੇਤ੍। ਅਨਾਗਤੇਨ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਪਨ੍ਨੇਨ ਪਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਉਲਝ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਮੂਰਖ ਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ; ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਮੌਜੂਦਾ ਸਮੇਂ ਨਾਲ।
ਯੋऽਰਿਣਾ ਸਹ ਸਨ੍ਧਾਯ ਸ਼ਯੀਤ ਕृਤਕृਤ੍ਯਵਤ੍। ਸ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਯਥਾ ਸੁਪ੍ਤਃ ਪਤਿਤਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਧ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਸੰਧੀ ਕਰਕੇ, ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸਮਝ ਕੇ ਸੁੱਤ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਸੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਜੋ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਹੀ ਜਾਗਦਾ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਸਂਵਰਣੇ ਯਤ੍ਨਃ ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯੋऽਨਸੂਯਤਾ। ਆਕਾਰਮਭਿਰਕ੍ਸ਼ੇਤ ਚਾਰੇਣਾਪ੍ਯਨੁਪਾਲਿਤਃ
ਮੰਤਰ ਦੀ ਗੁਪਤਤਾ ਨੂੰ ਸਦਾ ਯਤਨ ਕਰਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਨਿਰਵੈਰ ਹੋ ਕੇ; ਤੇ ਆਪਣੀ ਦਿੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਗੁਪਤ ਚਰਾਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਨ ਰਾਤ੍ਰੌ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਦ੍ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਨ ਚ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦੁਪਾਸਿਤਃ। ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਗ੍ਰੇ ਸ਼ਿਲਾਗ੍ਰੇ ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਲੇ ਵਿਜਨੇਪਿ ਵਾ
ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਮਹਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ, ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ, ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਜਾਂ ਇਕੱਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਮਨ੍ਤਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਦ੍ਭਿਃ ਸਹਾਪ੍ਤੈਰੇਵ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਤ੍। ਨੈਵ ਸਂਵੇਸ਼ਯੇਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ਸ਼ਾਰਿਕਾਮ੍
ਵਿਚਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣ; ਤੇ ਮੰਤਰ ਦੀ ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਸ਼ਾਰੀਕਾ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਨਾ ਆਉਣ ਦੇਣਾ।
ਸ਼ੁਕਾਨ੍ਵਾ ਸ਼ਾਰਿਕਾ ਵਾਪਿ ਬਾਲਮੂਰ੍ਖਜਡਾਨਪਿ। ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਨਪਿ ਨਿਰ੍ਵਾਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਯੇਦ੍ਧਾਰ੍ਮਿਕੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜੈਃ
ਚਾਹੇ ਤੋਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਾਰੀਕਾ, ਜਾਂ ਬੱਚੇ, ਮੂਰਖ ਜਾਂ ਸੁਸਤ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਜੇ ਉਹ ਅੰਦਰ ਆ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੀਤਿਜ੍ਞੈਰ੍ਨ੍ਯਾਯਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞੈਰਿਤਿਹਾਸੇ ਸੁਨਿष੍ਠਿਤੈਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਾਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਨਿਸ਼੍ਚਯੇਤ੍ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜੋ ਨੀਤੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਨਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੰਤਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਬਿਨਾ ਛੇਦ ਦੇ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ; ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਫੈਸਲਾ ਆਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵੀਰੋਪਵਰ੍ਣਿਤਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਾਭ੍ਯਾਮਥਾਤ੍ਮਨਾ। ਏਕੇਨ ਵਾਥ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਜ੍ਞਾਤਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯੇਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਵਿਰਾਂ ਤੋਂ ਧਰਮ ਤੇ ਅਰਥ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਗਿਆਨਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ, ਸਪਸ਼ਟ ਸਮਝ ਨਾਲ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤृਤੀਯੇਨ ਨ ਚਾਨ੍ਯੇਨ ਵ੍ਰਜੇਨ੍ਨਿਸ਼੍ਚਯਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। षਟ੍ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਛਿਦ੍ਯਤੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰ ਇਤਿ ਨੀਤਿषੁ ਪਠ੍ਯਤੇ
ਕਦੇ ਵੀ ਤੀਜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਨਾ ਜਾਵੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਛੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝੀ ਗੱਲ ਗੁਪਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਨੀਤੀ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਨਿਃਸृਤੋ ਨਾਸ਼ਯੇਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੋ ਹਸ੍ਤਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਮਪਿ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍। ਸ੍ਵਮਤਂ ਚ ਪਰੇषਾਂ ਚ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃਪੁਨਃ। ਗੁਣਵਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨੈਵ ਤृਪ੍ਯੇਦ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜੋ ਮੰਤਰ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੋਈ ਦੌਲਤ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਚਾਰੋ, ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਓ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਨਾਚ੍ਛਿਤ੍ਵਾ ਪਰਮਰ੍ਮਾਣਿ ਨਾਕृਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਨਾਹਤ੍ਵਾ ਮਤ੍ਸ੍ਯਘਾਤੀਵ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਹਤੀਂ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਬਿਨਾ ਅੰਦਰਲੇ ਭੇਦ ਜਾਣੇ, ਬਿਨਾ ਕਠੋਰ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਬਿਨਾ ਮੱਛੀ ਮਾਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਵਾਰ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਵ੍ਯਾਧਿਤਂ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮਪਾਨੀਯਮਘਾਸਕਮ੍। ਪਰਿਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਮਨ੍ਦਂ ਚ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਵ੍ਯਮਰੇਰ੍ਬਲਮ੍
ਵੈਰੀ ਦੀ ਫੌਜ ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਬਿਮਾਰ, ਗੀਲੀ, ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਵੰਜੀ, ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜਾਂ ਸੁਸਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰ੍ਥਿਕੋऽਰ੍ਥਿਨਮਭ੍ਯੇਤਿ ਕृਤਾਰ੍ਥੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਙ੍ਗਤਮ੍। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਸਾਧ੍ਯਾਨਿ ਸਾਵਸ਼ੇषਾਣਿ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਾਭ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਜਿਸਦਾ ਮਕਸਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਚੁਕਾ ਹੋਵੇ; ਜਿਸਦਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਾਂਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕੁਝ ਵੀ ਅਧੂਰਾ ਨਾ ਛੱਡੋ।
ਸਂਗ੍ਰਹੇ ਵਿਗ੍ਰਹੇ ਚੈਵ ਯਤ੍ਨਃ ਕਾਰ੍ਯੋऽਨਸੂਯਤਾ। ਉਤ੍ਸਾਹਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਚਾਹੇ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਿਰੋਧ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਈਰਖਾ ਦੇ। ਜੋ繁ਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਾਸ੍ਯ ਕृਤ੍ਯਾਨਿ ਬੁਧ੍ਯੇਰਨ੍ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਰਿਪਵਸ੍ਤਥਾ। ਆਰਬ੍ਧਾਨ੍ਯੇਵ ਪਸ਼੍ਯੇਰਨ੍ਸੁਪਰ੍ਯਵਸਿਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਉਸਦੇ ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉਸਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਸਕਣ; ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਕੰਮ ਵੇਖਣ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਜਾਂ ਪੂਰੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਭੀਤਵਤ੍ਸਂਵਿਧਾਤਵ੍ਯਂ ਯਾਵਦ੍ਭਯਮਨਾਗਤਮ੍। ਆਗਤਂ ਤੁ ਭਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਵ੍ਯਮਭੀਤਵਤ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਡਰਪੋਕ ਵਾਂਗ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਦ ਖਤਰਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵੇਨੋਪਹਤਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਨੁਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਯੋ ਨਰਃ। ਸ ਮृਤ੍ਯੁਮੁਪਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਗਰ੍ਭਮਸ਼੍ਵਤਰੀ ਯਥਾ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜਿਸਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਮਾਰਿਆ ਹੋਵੇ, ਸਹਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੌਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਧੀ ਗਰਭ ਧਾਰ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਅਨਾਗਤਂ ਹਿ ਬੁਧ੍ਯੇਤ ਯਚ੍ਚ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪੁਰਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਨ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧਿਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍ਕਿਂਚਿਦਤਿਕ੍ਰਾਮੇਤ੍ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍
ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਘੜੀ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਅਕਲ ਦੀ ਘਾਟ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਮਨੋਰਥ ਹੱਥੋਂ ਨਾ ਗਵਾ ਲੈਣਾ।
ਉਤ੍ਸਾਹਸ਼੍ਚਾਪਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ। ਵਿਭਜ੍ਯ ਦੇਸ਼ਕਾਲੌ ਚ ਦੈਵਂ ਧਰ੍ਮਾਦਯਸ੍ਤ੍ਰਯਃ। ਨੈਃਸ਼੍ਰੇਯਸੌ ਤੁ ਤੌ ਜ੍ਞੇਯੌ ਦੇਸ਼ਕਾਲਾਵਿਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
繁ਤਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਧਰਮ, ਲਾਭ, ਸੁਖ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਵੀ ਵੇਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਪਰ繁ਤਾ ਲਈ ਥਾਂ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁੱਖ ਮੰਨੋ।
ਤਾਲਵਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਮੂਲਂ ਬਾਲਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰੁਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ। ਗਹਨੇऽਗ੍ਨਿਰਿਵੋਤ੍ਸृष੍ਟਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਂਜਾਯਤੇ ਮਹਾਨ੍
ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਖਜੂਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਜੜ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੱਡਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਸ੍ਤੋਕਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਸਨ੍ਧੁਕ੍ਸ਼ਯਤਿ ਯੋ ਨਰਃ। ਸ ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਗ੍ਰਸਤੇ ਮਹਾਨ੍ਤਮਪਿ ਸਂਚਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੋਟੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਛੋਟਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵੱਡੀ ਢੇਰ ਨੂੰ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਆਦਾਵੇਵ ਦਦਾਨੀਤਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਨਿਰਰ੍ਥਕਮ੍
ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਮੈਂ ਦੇਵਾਂਗਾ' ਜਿਹਾ ਪਿਆਰਾ ਬੋਲ ਕੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਆਸ਼ਾਂ ਕਾਲਵਤੀਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਾਲਂ ਵਿਘ੍ਨੇਨ ਯੋਜਯੇਤ੍। ਵਿਘ੍ਨਂ ਨਿਮਿਤ੍ਤਤੋ ਬ੍ਰੂਯਾਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਵਾऽਪਿ ਹੇਤੁਤਃ
ਉਮੀਦ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਜੋੜੋ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਰੀ ਕਰੋ; ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਕਾਰਨ ਵਜੋਂ ਦੱਸੋ ਜਾਂ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਲਿਆਉਣ ਵਜੋਂ ਵਰਤੋ।
ਕ੍ਸ਼ੁਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹਰੇਤ੍ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿਤਃ ਕਾਲਸਾਧਨਃ। ਪ੍ਰਤਿਚ੍ਛਨ੍ਨੋ ਲੋਮਹਾਰੀ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਪਰਿਕਰ੍ਤਨਃ
ਰੇਜ਼ਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਰ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਲੁਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਘਟਾ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਨ੍ਯੇषੁ ਚ ਕੁਰੂਦ੍ਵਹ। ਵਰ੍ਤਮਾਨੋ ਨ ਮਜ੍ਜੇਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤਥਾ ਕृਤ੍ਯਂ ਸਮਾਚਰ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਰਤਾਅ ਕੀਤਾ, ਓਹੋ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਡੁੱਬ ਨਾ ਜਾਓ।
ਸਰ੍ਵਕਲ੍ਯਾਣਸਂਪਨ੍ਨੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟ ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਮਾਨਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਚੰਗੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੀ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਪੱਕਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।