ਅਥੈਨਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ ਪਾਦੈਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਵੈ ਤਤਃ। ਤਤੋ ਵੈ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ
ਫਿਰ ਜਦ ਇਸ ਦੇ ਪੈਰ ਖਾਏ ਜਾ ਚੁੱਕਣ, ਬਾਘ ਇਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵੇ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾ ਲਾਂਗੇ।
ਜਮ੍ਬੁਕਸ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਮੂषਿਕਾਭਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ ਪਾਦੈਰ੍ਮृਗਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋऽਵਧੀਤ੍ਤਦਾ
ਗਿੱਦੜ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ; ਚੂਹੇ ਨੇ ਪੈਰ ਖਾ ਲਏ, ਤੇ ਬਾਘ ਨੇ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਾਚੇष੍ਟਮਾਨਂ ਤੁ ਭੂਮੌ ਮृਗਕਲੇਵਰਮ੍। ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾऽऽਗਚ੍ਛਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋਰਕ੍ਸ਼ਾਮੀਤ੍ਯਾਹ ਜਮ੍ਬੁਕਃ
ਜਦੋਂ ਜੰਬੂਕ ਨੇ ਮ੍ਰਿਗ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ.'
ਸ਼ृਗਾਲਵਚਨਾਤ੍ਤੇऽਪਿ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਦੀਂ ਤਤਃ। ਸ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰੈਵ ਜਮ੍ਬੁਕਃ
ਜੰਬੂਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਜੰਬੂਕ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਚਿੰਤਾ ਸੀ.
ਅਥਾਜਗਾਮ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਜਮ੍ਬੁਕਂ ਚੈਵ ਚਿਨ੍ਤਾਕੁਲਿਤਮਾਨਸਮ੍
ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਬਾਘ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜੰਬੂਕ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ.
ਕਿਂ ਸ਼ੋਚਸਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਵਰਃ। ਅਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਪਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਯਦ੍ਯ ਵਿਹਰਿष੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਬਾਘ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਹੈਂ? ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਜਾਵਾਂਗੇ.'
ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੂषਿਕੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਧਿਗ੍ਬਲਂ ਮृਗਰਾਜਸ੍ਯ ਮਯਾਦ੍ਯਾਯਂ ਮृਗੋ ਹਤਃ
ਜੰਬੂਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ, ਮਹਾਬਲੀ, ਚੂਹੇ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ। ਮ੍ਰਿਗ-ਰਾਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਫ਼ਸੋਸ, ਅੱਜ ਇਹ ਮ੍ਰਿਗ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਹੈ.'
ਮਦ੍ਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤृਪ੍ਤਿਮਦ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਗਰ੍ਜਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਰੋਚਯੇ
'ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਐਸੇ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ.'
ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਯਦਿ ਸ ਹ੍ਯੇਵਂ ਕਾਲੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ। ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਹਨਿष੍ਯੇऽਹਂ ਵਨੇਚਰਾਨ੍
'ਜੇ ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ.'
ਖਾਦਿष੍ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂਸਾਨਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋਵਨਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਮੂषਿਕੋऽਪ੍ਯਾਜਗਾਮ ਹ
'ਉਥੇ ਮਾਸ ਖਾਵਾਂਗਾ,' ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਓਸ ਵੇਲੇ ਚੂਹਾ ਵੀ ਆ ਗਿਆ.
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ृਗਾਲੋऽਪ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਸ਼ृਣੁ ਮੀषਿਕ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨਕੁਲੋ ਯਦਿਹਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਬੂਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ ਚੂਹੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਸੁਣੋ, ਇੱਥੇ ਨਕੁਲ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ.'
ਮृਗਮਾਂਸਂ ਨ ਖਾਦੇਯਂ ਗਰਮੇਤਨ੍ਨ ਰੋਚਤੇ। ਮੂषਿਕਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਭਵਾਨਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
'ਮੈਂ ਮ੍ਰਿਗ ਦਾ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਅਹੰਕਾਰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਮੈਂ ਚੂਹਾ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿਓ.'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੂषਿਕੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਗਤੋ ਬਿਲਮ੍। ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਆਜਗਾਮ ਵृਕੋ ਨਪृ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੂਹਾ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਭੇਡੀਆ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ.
ਤਮਾਗਤਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਮ੍ਬੁਕਸ੍ਤਦਾ। ਮृਗਰਾਜੋ ਹਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨ ਤੇ ਸਾਧੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਜੰਬੂਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮ੍ਰਿਗ-ਰਾਜ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ.'
ਸਕਲਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਿਹਾਯਾਤਿ ਕੁਰੁष੍ਵ ਯਦਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਏਵਂ ਸਂਚੋਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਜਮ੍ਬੁਕੇਨ ਤਦਾ ਵृਕਃ
'ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਰ ਲੈ।' ਜੰਬੂਕ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੇਡੀਆ—
ਤਤੋऽਵਲੁਮ੍ਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਨਕੁਲੋऽਪ੍ਯਾਜਗਾਮ ਹ
ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਓਸ ਵੇਲੇ ਨਕੁਲ ਵੀ ਆ ਗਿਆ.
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜ ਨਕੁਲਂ ਜਮ੍ਬੁਕੋ ਵਨੇ। ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤੇऽਨ੍ਯਤੋ ਗਤਾਃ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜੰਬੂਕ ਨੇ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਾਰ ਗਏ ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ.'
ਮਮ ਦਤ੍ਵਾ ਨਿਯੁਦ੍ਧਂ ਤ੍ਵਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਾਂਸਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਿੰਨਾ ਮਾਸ ਚਾਹੇ ਖਾ ਲੈ.'
ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੀਰਤਰੋ ਭਵਾਨ੍। ਨ ਤ੍ਵਯਾਪ੍ਯੁਤ੍ਸਹੇ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਪ੍ਯੁਪਾਗਮਤ੍
'ਜਦ ਤੂੰ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ,' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ.
ਏਵਂ ਤੇषੁ ਪ੍ਰਯਾਤੇषੁ ਜਮ੍ਬੁਕੋ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ। ਖਾਦਤਿ ਸ੍ਮ ਤਦਾ ਮਾਂਸਮੇਕਃ ਸਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍। ਏਵਂ ਸਮਾਚਰਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਖਮੇਧੇਤ ਭੂਪਤਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੰਬੂਕ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਕੱਲਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲੱਗਾ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਧਦਾ ਹੈ.
ਭਯੇਨ ਭੇਦਯੇਦ੍ਭੀਰੁਂ ਸ਼ੂਰਮਞ੍ਜਲਿਕਰ੍ਮਣਾ। ਲੁਬ੍ਧਮਰ੍ਥਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸਮਂ ਨ੍ਯੂਨਂ ਤਥੌਜਸਾ
ਡਰਪੋਕ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ, ਬਹਾਦਰ ਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ ਕੇ, ਲਾਲਚੀ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਜੋ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਘੱਟ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਰਾਜਨ੍ ਸ਼ृਣੁ ਚਾਪ੍ਯਪਰਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਨ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਸਿਖਿਆ ਸੁਣ।
ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਖਾ ਵਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਾ ਪਿਤਾ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਗੁਰੁਃ। ਰਿਪੁਸ੍ਯਾਨੇषੁ ਵਰ੍ਤਨ੍ਤੋ ਹਨ੍ਤਵ੍ਯਾ ਭੂਤਿਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤ, ਭਰਾ, ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ, ਜੇ ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਤਕਦੀਰ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।
ਸ਼ਪਥੇਨਾਪ੍ਯਰਿਂ ਹਨ੍ਯਾਦਰ੍ਥਦਾਨੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ। ਵਿषੇਣ ਮਾਯਯਾ ਵਾਪਿ ਨੋਪੇਕ੍ਸ਼ੇਤੇ ਕਥਂਚਨ। ਉਭੌ ਚੇਤ੍ਸਂਸ਼ਯੋਪੇਤੌ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵਰ੍ਧਤੇ
ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਕਸਮ ਦੇ ਕੇ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ, ਜ਼ਹਰ ਜਾਂ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਵੀ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਕਦੇ ਵੀ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੋ। ਜੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਸ਼ੱਕ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਪਾਸੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਗੁਰੋਰਪ੍ਯਵਲਿਪ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਰ੍ਯਾਕਾਰ੍ਯਮਜਾਨਤਃ। ਉਤ੍ਪਥਂ ਪ੍ਰਤਿਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਨ੍ਯਾਯ੍ਯਂ ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸਨਮ੍
ਜੇ ਅਧਿਆਪਕ ਅਹੰਕਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਸਹੀ-ਗਲਤ ਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਭਟਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣਾ ਠੀਕ ਹੈ।
ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋऽਪ੍ਯਕ੍ਰੁਦ੍ਧਰੂਪਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸ੍ਮਿਤਪੂਰ੍ਵਾਭਿਭਾषਿਤਾ। `ਨ ਚੈਨਂ ਕ੍ਰੋਧਸਂਦੀਪ੍ਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਥਂਚਨ।' ਨ ਚਾਪ੍ਯਨ੍ਯਮਪਧ੍ਵਂਸੇਤ੍ਕਦਾਚਿਤ੍ਕੋਪਸਂਯੁਤਃ
ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਦਿਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੱਸ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੜਕਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾ ਜਾਣੇ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ।
ਪ੍ਰਹਰਿष੍ਯਨ੍ਪ੍ਰਿਯਂ ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਨਪਿ ਭਾਰਤ। ਪ੍ਰਹृਤ੍ਯ ਚ ਪ੍ਰਿਯਂ ਬ੍ਰੂਯਾਚ੍ਛੋਚਨ੍ਨਿਵ ਰੁਦਨ੍ਨਿਵ
ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ, ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਖੀ ਜਾਂ ਰੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਆਸ਼੍ਵਾਸਯੇਚ੍ਚਾਪਿ ਪਰਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਵृਤ੍ਤਿਭਿਃ। ਅਥ ਤਂ ਪ੍ਰਹਰੇਤ੍ਕਾਲੇ ਤਥਾ ਵਿਚਲਿਤਂ ਪਥਿ
ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦੇ, ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਤੇ, ਜਦ ਉਹ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ।
ਅਪਿ ਘੋਰਾਪਰਾਧਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤਿष੍ਠਤਃ। ਸ ਹਿ ਪ੍ਰਚ੍ਛਾਦ੍ਯਤੇ ਦੋषਃ ਸ਼ੈਲੋ ਮੇਘੈਰਿਵਾਸਿਤੈਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਭਿਆਨਕ ਗਲਤੀ ਕਰੇ, ਪਰ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਗਲਤੀ ਢੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ੍ਯਾਦਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਧਸ੍ਤਸ੍ਯਾਗਾਰਂ ਪ੍ਰਦੀਪਯੇਤ੍। ਅਧਨਾਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿਕਾਂਸ਼੍ਚੋਰਾਨ੍ਵਿषਕਰ੍ਮਸੁ ਯੋਜਯੇਤ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨਿਸਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਸਾੜ ਦੇ; ਗਰੀਬਾਂ, ਨਾਸਤਿਕਾਂ ਤੇ ਚੋਰਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਹਰ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲਗਾ।