ਅਙ੍ਕੁਸ਼ਂ ਸ਼ੋਚਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰਰ੍ਥਾਨਾਮੁਪਧਾਰਣੇ। ਆਨਾਮ੍ਯ ਫਲਿਤਾਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਪਕ੍ਵਂ ਪਕ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਤਯੇਤ੍
ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੀ ਅੰਕੁਸ਼ ਹੈ, ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਫਲ ਵਾਲੀ ਡਾਲੀ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਫਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੋੜ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਫਲਾਰ੍ਥੋऽਯਂ ਸਮਾਰਮ੍ਭੋ ਲੋਕੇ ਪੁਂਸਾਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾਮ੍। ਵਹੇਦਮਿਤ੍ਰਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਉਪਰਾਲੇ ਫਲ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤੇ ਕਾਲੇ ਭਿਨ੍ਦ੍ਯਾਦ੍ਧृਟਮਿਵਾਸ਼੍ਮਨਿ। ਅਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਵਿਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕृਪਣਂ ਬਹ੍ਵਪਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਜਦ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤੋੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਮੰਗੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ।
ਕृਪਾ ਨ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਹਨ੍ਯਾਦੇਵਾਪਕਾਰਿਣਮ੍। ਹਨ੍ਯਾਦਮਿਤ੍ਰਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇਨ ਤਥਾ ਦਾਨੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੋ ਬੁਰਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਾਂਤਿ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤਥੈਵ ਭੇਦਦਣ੍ਡਾਭ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵੋਪਾਯੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਤਯੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫੁਟ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਮਿਤ੍ਰਃ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਰਣ ਦਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਦੱਸੋ।
ਜਮ੍ਬੁਕਸ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਅਥ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕृਤਪ੍ਰਜ੍ਞਃ ਸ਼ृਗਾਲਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਕ ਗਿੱਦੜ ਸੀ ਜੋ ਨੀਤੀ ਦੇ ਮਤਲਬ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਇੱਕ ਚਲਾਕ ਲੂਮੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਫਾਇਦੇ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਸਖਿਭਿਰ੍ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਸਾਰ੍ਧਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਖੁਵृਕਬਭ੍ਰੁਭਿਃ। ਤੇऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਿਪਿਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬਲਿਨਂ ਮृਗਯੂਥਪਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ—ਬਾਘ, ਚੂਹਾ, ਭੇੜੀਆ ਤੇ ਰੀਛ—ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਾਕਤਵਰ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਸਕृਦ੍ਯਤਿਤੋ ਹ੍ਯੇष ਹਨ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਨੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਹਿਰਣ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਯੁਵਾ ਵੈ ਜਵਸਂਪਨ੍ਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼ਾਲੀ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਮੂषਿਕੋऽਸ੍ਯ ਸ਼ਯਾਨਸ੍ਯ ਚਰਣੌ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਅਕਲਮੰਦ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਚੂਹਾ ਜਦ ਇਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਦੇ ਪੈਰ ਖਾ ਲਵੇ।
ਅਥੈਨਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ ਪਾਦੈਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਵੈ ਤਤਃ। ਤਤੋ ਵੈ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ
ਫਿਰ ਜਦ ਇਸ ਦੇ ਪੈਰ ਖਾਏ ਜਾ ਚੁੱਕਣ, ਬਾਘ ਇਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵੇ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾ ਲਾਂਗੇ।
ਜਮ੍ਬੁਕਸ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਮੂषਿਕਾਭਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ ਪਾਦੈਰ੍ਮृਗਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋऽਵਧੀਤ੍ਤਦਾ
ਗਿੱਦੜ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ; ਚੂਹੇ ਨੇ ਪੈਰ ਖਾ ਲਏ, ਤੇ ਬਾਘ ਨੇ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਾਚੇष੍ਟਮਾਨਂ ਤੁ ਭੂਮੌ ਮृਗਕਲੇਵਰਮ੍। ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾऽऽਗਚ੍ਛਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋਰਕ੍ਸ਼ਾਮੀਤ੍ਯਾਹ ਜਮ੍ਬੁਕਃ
ਜਦੋਂ ਜੰਬੂਕ ਨੇ ਮ੍ਰਿਗ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ.'
ਸ਼ृਗਾਲਵਚਨਾਤ੍ਤੇऽਪਿ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਦੀਂ ਤਤਃ। ਸ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰੈਵ ਜਮ੍ਬੁਕਃ
ਜੰਬੂਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਜੰਬੂਕ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਚਿੰਤਾ ਸੀ.
ਅਥਾਜਗਾਮ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਜਮ੍ਬੁਕਂ ਚੈਵ ਚਿਨ੍ਤਾਕੁਲਿਤਮਾਨਸਮ੍
ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਬਾਘ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜੰਬੂਕ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ.
ਕਿਂ ਸ਼ੋਚਸਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਵਰਃ। ਅਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਪਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਯਦ੍ਯ ਵਿਹਰਿष੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਬਾਘ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਹੈਂ? ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਜਾਵਾਂਗੇ.'
ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੂषਿਕੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਧਿਗ੍ਬਲਂ ਮृਗਰਾਜਸ੍ਯ ਮਯਾਦ੍ਯਾਯਂ ਮृਗੋ ਹਤਃ
ਜੰਬੂਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ, ਮਹਾਬਲੀ, ਚੂਹੇ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ। ਮ੍ਰਿਗ-ਰਾਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਫ਼ਸੋਸ, ਅੱਜ ਇਹ ਮ੍ਰਿਗ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਹੈ.'
ਮਦ੍ਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤृਪ੍ਤਿਮਦ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਗਰ੍ਜਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਰੋਚਯੇ
'ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਐਸੇ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ.'
ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਯਦਿ ਸ ਹ੍ਯੇਵਂ ਕਾਲੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ। ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਹਨਿष੍ਯੇऽਹਂ ਵਨੇਚਰਾਨ੍
'ਜੇ ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ.'
ਖਾਦਿष੍ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂਸਾਨਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋਵਨਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਮੂषਿਕੋऽਪ੍ਯਾਜਗਾਮ ਹ
'ਉਥੇ ਮਾਸ ਖਾਵਾਂਗਾ,' ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਓਸ ਵੇਲੇ ਚੂਹਾ ਵੀ ਆ ਗਿਆ.
ਤਮਾਗਤਮਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ृਗਾਲੋऽਪ੍ਯਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ। ਸ਼ृਣੁ ਮੀषਿਕ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਨਕੁਲੋ ਯਦਿਹਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਬੂਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ ਚੂਹੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਸੁਣੋ, ਇੱਥੇ ਨਕੁਲ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ.'
ਮृਗਮਾਂਸਂ ਨ ਖਾਦੇਯਂ ਗਰਮੇਤਨ੍ਨ ਰੋਚਤੇ। ਮੂषਿਕਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਦ੍ਭਵਾਨਨੁਮਨ੍ਯਤਾਮ੍
'ਮੈਂ ਮ੍ਰਿਗ ਦਾ ਮਾਸ ਨਹੀਂ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਅਹੰਕਾਰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਮੈਂ ਚੂਹਾ ਖਾਵਾਂਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿਓ.'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੂषਿਕੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਃ ਪ੍ਰਗਤੋ ਬਿਲਮ੍। ਤਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ ਵੈ ਤਤ੍ਰ ਆਜਗਾਮ ਵृਕੋ ਨਪृ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਚੂਹਾ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿਚ ਭੱਜ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਭੇਡੀਆ ਵੀ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ.
ਤਮਾਗਤਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਜ੍ਜਮ੍ਬੁਕਸ੍ਤਦਾ। ਮृਗਰਾਜੋ ਹਿ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਨ ਤੇ ਸਾਧੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਜੰਬੂਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮ੍ਰਿਗ-ਰਾਜ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ.'
ਸਕਲਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਿਹਾਯਾਤਿ ਕੁਰੁष੍ਵ ਯਦਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਏਵਂ ਸਂਚੋਦਿਤਸ੍ਤੇਨ ਜਮ੍ਬੁਕੇਨ ਤਦਾ ਵृਕਃ
'ਉਹ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਡਰਾ ਕੇ ਇੱਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਜੋ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਰ ਲੈ।' ਜੰਬੂਕ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੇਡੀਆ—
ਤਤੋऽਵਲੁਮ੍ਪਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਾਤਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਃ। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਨਕੁਲੋऽਪ੍ਯਾਜਗਾਮ ਹ
ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਕੇ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਓਸ ਵੇਲੇ ਨਕੁਲ ਵੀ ਆ ਗਿਆ.
ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਰਾਜ ਨਕੁਲਂ ਜਮ੍ਬੁਕੋ ਵਨੇ। ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਿਰ੍ਜਿਤਾਸ੍ਤੇऽਨ੍ਯਤੋ ਗਤਾਃ
ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜੰਬੂਕ ਨੇ ਨਕੁਲ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਹਾਰ ਗਏ ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚਲੇ ਗਏ.'
ਮਮ ਦਤ੍ਵਾ ਨਿਯੁਦ੍ਧਂ ਤ੍ਵਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਾਂਸਂ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
'ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਤੂੰ ਜਿੰਨਾ ਮਾਸ ਚਾਹੇ ਖਾ ਲੈ.'
ਨਿਰ੍ਜਿਤਾ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੀਰਤਰੋ ਭਵਾਨ੍। ਨ ਤ੍ਵਯਾਪ੍ਯੁਤ੍ਸਹੇ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੋऽਪ੍ਯੁਪਾਗਮਤ੍
'ਜਦ ਤੂੰ ਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਡਾ ਵੀਰ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ,' ਐਸਾ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ.
ਏਵਂ ਤੇषੁ ਪ੍ਰਯਾਤੇषੁ ਜਮ੍ਬੁਕੋ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ। ਖਾਦਤਿ ਸ੍ਮ ਤਦਾ ਮਾਂਸਮੇਕਃ ਸਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਨਿਸ਼੍ਚਯਾਤ੍। ਏਵਂ ਸਮਾਚਰਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸੁਖਮੇਧੇਤ ਭੂਪਤਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਜੰਬੂਕ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਇਕੱਲਾ ਮਾਸ ਖਾਣ ਲੱਗਾ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸਾ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਸੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵਧਦਾ ਹੈ.