ਵਧਮੇਵ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਮਪਕਾਰਿਣਾਮ੍। ਸੁਵਿਦੀਰ੍ਣਂ ਸੁਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸੁਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਪਲਾਯਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਹੀ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਲੇਰੀ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਪਦ੍ਯਾਪਦਿ ਕਾਲੇ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨ ਵਿਚਾਰਯੇਤ੍। ਨਾਵਜ੍ਞੇਯੋ ਰਿਪੁਸ੍ਤਾਤ ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਪਿ ਕਥਂ ਚਨ
ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਲਕਾ ਨਾ ਸਮਝੋ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ।
ਅਲ੍ਪੋऽਪ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਦਹਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍। ਅਨ੍ਧਃ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਧਵੇਲਾਯਾਂ ਬਾਧਿਰ੍ਯਮਪਿ ਚਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਥੋੜ੍ਹੀ ਅੱਗ ਵੀ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠਿਕਾਣਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ; ਅੰਨ੍ਹਾ ਮਨੁੱਖ ਅੰਨ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੇਹਰਾ ਹੋਣਾ ਵੀ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤृਣਮਯਂ ਚਾਪਂ ਸ਼ਯੀਤ ਮृਗਸ਼ਾਯਿਕਾਮ੍। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਾਦਿਭਿਰੁਪਾਯੈਸ੍ਤੁ ਹਨ੍ਯਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਂ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਂ
ਉਹ ਘਾਸ ਦਾ ਧਨੁ ਬਣਾਏ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਟਿਆ 'ਤੇ ਸੌਵੇ, ਤੇ ਮਨ-ਮਿਲਾਪ ਆਦਿ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।
ਦਯਾ ਨ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸ਼ਰਣਾਗਤ ਇਤ੍ਯੁਤ। ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨੋ ਹਿ ਭਵਤਿ ਨ ਹਤਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਭਯਮ੍
ਜੋ ਆਦਮੀ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਉਹ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਡਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ।
ਹਨ੍ਯਾਦਮਿਤ੍ਰਂ ਦਾਨੇਨ ਤਥਾ ਪੂਰ੍ਵਾਪਕਾਰਿਣਮ੍। ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਪਞ੍ਚ ਸਪ੍ਤੇਤਿ ਪਰਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ। ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਦੇ ਤਿੰਨ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੂਲਮੇਵਾਦਿਤਸ਼੍ਛਿਨ੍ਦ੍ਯਾਤ੍ਪਰਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਤਤਃ ਸਹਾਯਾਂਸ੍ਤਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਕੱਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਹਮਾਇਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਛਿਨ੍ਨਮੂਲੇ ਹ੍ਯਧਿष੍ਠਾਨੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਜ੍ਜੀਵਿਨੋ ਹਤਾਃ। ਕਥਂ ਨੁ ਸ਼ਾਖਾਸ੍ਤਿष੍ਠੇਰਂਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਮੂਲੇ ਵਨਸ੍ਪਤੌ
ਜਦੋਂ ਜੜ੍ਹ, ਜੋ ਅਸਲ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਡਾਲੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ?
ਏਕਾਗ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਦਵਿਵृਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਵਰਦਰ੍ਸ਼ਕਃ। ਰਾਜਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਪਤ੍ਨੇषੁ ਨਿਤ੍ਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਾਗਰ, ਗੁਪਤ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਕੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਾਧਾਨੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਕਾषਾਯੇਣ ਜਟਾਜਿਨੈਃ। ਲੋਕਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਯਿਤ੍ਵੈਵ ਤਤੋ ਲੁਮ੍ਪੇਦ੍ਯਥਾ ਵृਕਃ
ਅੱਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਯਜਨ, ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਜਟਾਂ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਜਿੱਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਭੇੜੀਏ ਵਾਂਗ ਲੁੱਟ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਕੁਸ਼ਂ ਸ਼ੋਚਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰਰ੍ਥਾਨਾਮੁਪਧਾਰਣੇ। ਆਨਾਮ੍ਯ ਫਲਿਤਾਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਪਕ੍ਵਂ ਪਕ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਤਯੇਤ੍
ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੀ ਅੰਕੁਸ਼ ਹੈ, ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਫਲ ਵਾਲੀ ਡਾਲੀ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਫਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੋੜ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਫਲਾਰ੍ਥੋऽਯਂ ਸਮਾਰਮ੍ਭੋ ਲੋਕੇ ਪੁਂਸਾਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾਮ੍। ਵਹੇਦਮਿਤ੍ਰਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਉਪਰਾਲੇ ਫਲ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤੇ ਕਾਲੇ ਭਿਨ੍ਦ੍ਯਾਦ੍ਧृਟਮਿਵਾਸ਼੍ਮਨਿ। ਅਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਵਿਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕृਪਣਂ ਬਹ੍ਵਪਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਜਦ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤੋੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਮੰਗੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ।
ਕृਪਾ ਨ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਹਨ੍ਯਾਦੇਵਾਪਕਾਰਿਣਮ੍। ਹਨ੍ਯਾਦਮਿਤ੍ਰਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇਨ ਤਥਾ ਦਾਨੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੋ ਬੁਰਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਾਂਤਿ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤਥੈਵ ਭੇਦਦਣ੍ਡਾਭ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵੋਪਾਯੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਤਯੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫੁਟ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਮਿਤ੍ਰਃ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਰਣ ਦਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਦੱਸੋ।
ਜਮ੍ਬੁਕਸ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਅਥ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕृਤਪ੍ਰਜ੍ਞਃ ਸ਼ृਗਾਲਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਕ ਗਿੱਦੜ ਸੀ ਜੋ ਨੀਤੀ ਦੇ ਮਤਲਬ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਇੱਕ ਚਲਾਕ ਲੂਮੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਫਾਇਦੇ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਸਖਿਭਿਰ੍ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਸਾਰ੍ਧਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਖੁਵृਕਬਭ੍ਰੁਭਿਃ। ਤੇऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਿਪਿਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬਲਿਨਂ ਮृਗਯੂਥਪਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ—ਬਾਘ, ਚੂਹਾ, ਭੇੜੀਆ ਤੇ ਰੀਛ—ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਾਕਤਵਰ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਸਕृਦ੍ਯਤਿਤੋ ਹ੍ਯੇष ਹਨ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਨੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਹਿਰਣ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਯੁਵਾ ਵੈ ਜਵਸਂਪਨ੍ਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼ਾਲੀ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਮੂषਿਕੋऽਸ੍ਯ ਸ਼ਯਾਨਸ੍ਯ ਚਰਣੌ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਅਕਲਮੰਦ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਚੂਹਾ ਜਦ ਇਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਦੇ ਪੈਰ ਖਾ ਲਵੇ।
ਅਥੈਨਂ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ ਪਾਦੈਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਗृਹ੍ਣਾਤੁ ਵੈ ਤਤਃ। ਤਤੋ ਵੈ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਦਿਤਮਾਨਸਾਃ
ਫਿਰ ਜਦ ਇਸ ਦੇ ਪੈਰ ਖਾਏ ਜਾ ਚੁੱਕਣ, ਬਾਘ ਇਸ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵੇ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾ ਲਾਂਗੇ।
ਜਮ੍ਬੁਕਸ੍ਯ ਤੁ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰਃ ਸਮਾਹਿਤਾਃ। ਮੂषਿਕਾਭਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ ਪਾਦੈਰ੍ਮृਗਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋऽਵਧੀਤ੍ਤਦਾ
ਗਿੱਦੜ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ; ਚੂਹੇ ਨੇ ਪੈਰ ਖਾ ਲਏ, ਤੇ ਬਾਘ ਨੇ ਹਿਰਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵਾਚੇष੍ਟਮਾਨਂ ਤੁ ਭੂਮੌ ਮृਗਕਲੇਵਰਮ੍। ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾऽऽਗਚ੍ਛਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋਰਕ੍ਸ਼ਾਮੀਤ੍ਯਾਹ ਜਮ੍ਬੁਕਃ
ਜਦੋਂ ਜੰਬੂਕ ਨੇ ਮ੍ਰਿਗ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚੇਤ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਦੇਖਿਆ, ਉਹ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਓ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ.'
ਸ਼ृਗਾਲਵਚਨਾਤ੍ਤੇऽਪਿ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਨਦੀਂ ਤਤਃ। ਸ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਮੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਥੌ ਤਤ੍ਰੈਵ ਜਮ੍ਬੁਕਃ
ਜੰਬੂਕ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਨਦੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ; ਜੰਬੂਕ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਡੂੰਘੀ ਚਿੰਤਾ ਸੀ.
ਅਥਾਜਗਾਮ ਪੂਰ੍ਵਂ ਤੁ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਮਹਾਬਲਃ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਜਮ੍ਬੁਕਂ ਚੈਵ ਚਿਨ੍ਤਾਕੁਲਿਤਮਾਨਸਮ੍
ਫਿਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਬਾਘ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਜੰਬੂਕ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ.
ਕਿਂ ਸ਼ੋਚਸਿ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਮਤਾਂ ਵਰਃ। ਅਸ਼ਿਤ੍ਵਾ ਪਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ਯਦ੍ਯ ਵਿਹਰਿष੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍
ਬਾਘ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈਂ, ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਹੈਂ? ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਘੁੰਮਣ ਜਾਵਾਂਗੇ.'
ਸ਼ृਣੁ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਯਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੂषਿਕੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਧਿਗ੍ਬਲਂ ਮृਗਰਾਜਸ੍ਯ ਮਯਾਦ੍ਯਾਯਂ ਮृਗੋ ਹਤਃ
ਜੰਬੂਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ, ਮਹਾਬਲੀ, ਚੂਹੇ ਨੇ ਕੀ ਕਿਹਾ। ਮ੍ਰਿਗ-ਰਾਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਫ਼ਸੋਸ, ਅੱਜ ਇਹ ਮ੍ਰਿਗ ਮੈਂ ਮਾਰਿਆ ਹੈ.'
ਮਦ੍ਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਤृਪ੍ਤਿਮਦ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਤਿ। ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਗਰ੍ਜਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਨ ਰੋਚਯੇ
'ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਉਸ ਦੀ ਐਸੇ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ.'
ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਯਦਿ ਸ ਹ੍ਯੇਵਂ ਕਾਲੇ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਪ੍ਰਬੋਧਿਤਃ। ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਹਨਿष੍ਯੇऽਹਂ ਵਨੇਚਰਾਨ੍
'ਜੇ ਉਹ ਸਚਮੁਚ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਗਿਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿਆਂਗਾ.'
ਖਾਦਿष੍ਯੇ ਤਤ੍ਰ ਮਾਂਸਾਨਿ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋਵਨਮ੍। ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਮੂषਿਕੋऽਪ੍ਯਾਜਗਾਮ ਹ
'ਉਥੇ ਮਾਸ ਖਾਵਾਂਗਾ,' ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਓਸ ਵੇਲੇ ਚੂਹਾ ਵੀ ਆ ਗਿਆ.