ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯਤਦਣ੍ਡਾਦ੍ਧਿ ਭऋਸ਼ਮੁਦ੍ਵਿਜਤੇ ਜਨਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦਣ੍ਡੇਨੈਵ ਵਿਧਾਰਯੇਤ੍
ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਜ਼ਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਡਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਭਾਏ ਜਾਣ।
ਨਾਸ੍ਯ ਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਪਰਃ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਛਿਦ੍ਰੇਣ ਪਰਮਨ੍ਵਿਯਾਤ੍। ਗੂਹੇਤ੍ਕੂਰ੍ਮ ਇਵਾਙ੍ਗਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ੇਦ੍ਵਿਵਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਹੋਰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਖਾਮੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰੇ; ਉਹ ਕਛੂਏ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਲੁਕਾ ਲਵੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਨृਪੇਣ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾ। ਸृष੍ਟੋ ਨृਪੋ ਹਿ ਵਿਪ੍ਰਾਮਾਂ ਪਾਲਨੇ ਦੁष੍ਟਨਿਗ੍ਰਹੇ
ਰਾਜਾ ਜੋ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਭਾਬ੍ਯਾਂ ਵਰ੍ਧਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਜਿਤਾਵੁਭੌ। ਲੋਕਸ਼੍ਚਾਯਂ ਪਰਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤੋ ਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਵਧਣ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਪਰਲੋਕ; ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕृਤਾਪਰਾਧਂ ਪੁਰੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਨृਪਃ। ਤੇਨਾਵਮਾਨਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਾਪਂ ਚੇਹ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਰਾਜਾ ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਪਮਾਨ ਤੇ ਪਾਪ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵਿਭੂਤਿਮਵਾਪ੍ਯੋਚ੍ਚੈ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਕੁਰੁਤੇऽਧਮਃ। ਤਮਾਨਯਿਤ੍ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੀਨਾਯ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਦ ਮਨੁੱਖ ਦੌਲਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਨੋ ਚੇਦ੍ਧੁਰਿ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਯੇ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਸ਼ਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਾਜਾ ਨਿਯੁਞ੍ਜ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰੁषਾਨਾਪ੍ਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਾਨ੍
ਜੇ ਡਿਊਟੀ ਲਾਏ ਹੋਏ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੇ ਧਰਮ-ਅਰਥ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਾਏ।
ਯੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾ ਕੇਚਿਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਪੁਰਮ੍। ਗ੍ਰਾਮਂ ਜਨਪਦਂ ਵਾਪਿ ਬਾਧੇਯੁਰ੍ਯਦਿ ਵਾ ਨ ਵਾ
ਜੋ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਰਾਜ, ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਜਨਪਦ 'ਤੇ, ਉਹ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਾ ਵੀ ਰੋਕ ਸਕਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਹੋਵੇ।
ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਵਿਸृਜੇਦਾਨਤਾਂਸ਼੍ਛਨ੍ਨਰੂਪਿਣਃ। ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਪਕਂ ਜਹ੍ਯਾਦ੍ਧਨਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਾਂਚ ਲਈ ਉਹ ਲੁਕਵੇਂ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਜਾਸੂਸ ਭੇਜੇ; ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦੇਵੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲਵੇ।
ਨਾਸਮ੍ਯਕ੍ਕृਤ੍ਯਕਾਰੀ ਸ੍ਯਾਦੁਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਦਾਚਨ। ਕਣ੍ਟਕੋ ਹ੍ਯਪਿ ਦੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨ ਆਸ੍ਰਾਵਂ ਜਨਯੇਚ੍ਚਿਰਮ੍
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਵੀ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਕਾਂਟਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਲੰਬੀ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੂਨ ਵਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਧਮੇਵ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਮਪਕਾਰਿਣਾਮ੍। ਸੁਵਿਦੀਰ੍ਣਂ ਸੁਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸੁਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਪਲਾਯਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਹੀ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਲੇਰੀ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਪਦ੍ਯਾਪਦਿ ਕਾਲੇ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨ ਵਿਚਾਰਯੇਤ੍। ਨਾਵਜ੍ਞੇਯੋ ਰਿਪੁਸ੍ਤਾਤ ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਪਿ ਕਥਂ ਚਨ
ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਲਕਾ ਨਾ ਸਮਝੋ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ।
ਅਲ੍ਪੋऽਪ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਦਹਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍। ਅਨ੍ਧਃ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਧਵੇਲਾਯਾਂ ਬਾਧਿਰ੍ਯਮਪਿ ਚਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਥੋੜ੍ਹੀ ਅੱਗ ਵੀ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠਿਕਾਣਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ; ਅੰਨ੍ਹਾ ਮਨੁੱਖ ਅੰਨ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੇਹਰਾ ਹੋਣਾ ਵੀ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤृਣਮਯਂ ਚਾਪਂ ਸ਼ਯੀਤ ਮृਗਸ਼ਾਯਿਕਾਮ੍। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਾਦਿਭਿਰੁਪਾਯੈਸ੍ਤੁ ਹਨ੍ਯਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਂ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਂ
ਉਹ ਘਾਸ ਦਾ ਧਨੁ ਬਣਾਏ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਟਿਆ 'ਤੇ ਸੌਵੇ, ਤੇ ਮਨ-ਮਿਲਾਪ ਆਦਿ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।
ਦਯਾ ਨ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸ਼ਰਣਾਗਤ ਇਤ੍ਯੁਤ। ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨੋ ਹਿ ਭਵਤਿ ਨ ਹਤਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਭਯਮ੍
ਜੋ ਆਦਮੀ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਉਹ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਡਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ।
ਹਨ੍ਯਾਦਮਿਤ੍ਰਂ ਦਾਨੇਨ ਤਥਾ ਪੂਰ੍ਵਾਪਕਾਰਿਣਮ੍। ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਪਞ੍ਚ ਸਪ੍ਤੇਤਿ ਪਰਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ। ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਦੇ ਤਿੰਨ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੂਲਮੇਵਾਦਿਤਸ਼੍ਛਿਨ੍ਦ੍ਯਾਤ੍ਪਰਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਤਤਃ ਸਹਾਯਾਂਸ੍ਤਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਕੱਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਹਮਾਇਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਛਿਨ੍ਨਮੂਲੇ ਹ੍ਯਧਿष੍ਠਾਨੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਜ੍ਜੀਵਿਨੋ ਹਤਾਃ। ਕਥਂ ਨੁ ਸ਼ਾਖਾਸ੍ਤਿष੍ਠੇਰਂਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਮੂਲੇ ਵਨਸ੍ਪਤੌ
ਜਦੋਂ ਜੜ੍ਹ, ਜੋ ਅਸਲ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਡਾਲੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ?
ਏਕਾਗ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਦਵਿਵृਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਵਰਦਰ੍ਸ਼ਕਃ। ਰਾਜਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਪਤ੍ਨੇषੁ ਨਿਤ੍ਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਾਗਰ, ਗੁਪਤ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਕੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਾਧਾਨੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਕਾषਾਯੇਣ ਜਟਾਜਿਨੈਃ। ਲੋਕਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਯਿਤ੍ਵੈਵ ਤਤੋ ਲੁਮ੍ਪੇਦ੍ਯਥਾ ਵृਕਃ
ਅੱਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਯਜਨ, ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਜਟਾਂ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਜਿੱਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਭੇੜੀਏ ਵਾਂਗ ਲੁੱਟ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਙ੍ਕੁਸ਼ਂ ਸ਼ੋਚਮਿਤ੍ਯਾਹੁਰਰ੍ਥਾਨਾਮੁਪਧਾਰਣੇ। ਆਨਾਮ੍ਯ ਫਲਿਤਾਂ ਸ਼ਾਖਾਂ ਪਕ੍ਵਂ ਪਕ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਤਯੇਤ੍
ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਹੀ ਅੰਕੁਸ਼ ਹੈ, ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਫਲ ਵਾਲੀ ਡਾਲੀ ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਫਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਤੋੜ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਫਲਾਰ੍ਥੋऽਯਂ ਸਮਾਰਮ੍ਭੋ ਲੋਕੇ ਪੁਂਸਾਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਾਮ੍। ਵਹੇਦਮਿਤ੍ਰਂ ਸ੍ਕਨ੍ਧੇਨ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯਯਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਉਪਰਾਲੇ ਫਲ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤੇ ਕਾਲੇ ਭਿਨ੍ਦ੍ਯਾਦ੍ਧृਟਮਿਵਾਸ਼੍ਮਨਿ। ਅਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਵਿਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਃ ਕृਪਣਂ ਬਹ੍ਵਪਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਜਦ ਸਮਾਂ ਆ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤੋੜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਮੰਗੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ।
ਕृਪਾ ਨ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਹਨ੍ਯਾਦੇਵਾਪਕਾਰਿਣਮ੍। ਹਨ੍ਯਾਦਮਿਤ੍ਰਂ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੇਨ ਤਥਾ ਦਾਨੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਜੋ ਬੁਰਾ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਾਂਤਿ ਜਾਂ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਤਥੈਵ ਭੇਦਦਣ੍ਡਾਭ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵੋਪਾਯੈਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਤਯੇਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫੁਟ ਤੇ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਮਿਤ੍ਰਃ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਹਨ੍ਤੁਂ ਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਥਾਤਥਮ੍
ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ—ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਰਣ ਦਾ ਠੀਕ ਢੰਗ ਦੱਸੋ।
ਜਮ੍ਬੁਕਸ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਨੀਤਿਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਅਥ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕृਤਪ੍ਰਜ੍ਞਃ ਸ਼ृਗਾਲਃ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਪਣ੍ਡਿਤਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਇੱਕ ਗਿੱਦੜ ਸੀ ਜੋ ਨੀਤੀ ਦੇ ਮਤਲਬ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ; ਤੇ ਇੱਕ ਚਲਾਕ ਲੂਮੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਫਾਇਦੇ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਸਖਿਭਿਰ੍ਨ੍ਯਵਸਤ੍ਸਾਰ੍ਧਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਖੁਵृਕਬਭ੍ਰੁਭਿਃ। ਤੇऽਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਿਪਿਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਬਲਿਨਂ ਮृਗਯੂਥਪਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ—ਬਾਘ, ਚੂਹਾ, ਭੇੜੀਆ ਤੇ ਰੀਛ—ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਾਕਤਵਰ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਅਸਕृਦ੍ਯਤਿਤੋ ਹ੍ਯੇष ਹਨ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਨੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਹਿਰਣ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਯੁਵਾ ਵੈ ਜਵਸਂਪਨ੍ਨੋ ਬੁਦ੍ਧਿਸ਼ਾਲੀ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ। ਮੂषਿਕੋऽਸ੍ਯ ਸ਼ਯਾਨਸ੍ਯ ਚਰਣੌ ਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਵਯਮ੍
ਇਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਅਕਲਮੰਦ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਚੂਹਾ ਜਦ ਇਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਦੇ ਪੈਰ ਖਾ ਲਵੇ।