ਵਿਨਿਦ੍ਰਾਕਰਣਂ ਘੋਰਂ ਹृਦਿ ਸ਼ਲ੍ਯਮਿਵਾਰ੍ਪਿਤਮ੍। ਸ਼ੋਪਕਪਾਵਕਮੁਦ੍ਧੂਤਂ ਕਰ੍ਮਣਾਨੇਨ ਨਾਸ਼ਯ
ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ, ਨੀਂਦ ਨਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜ, ਜੋ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੰਡੇ ਵਾਂਗ ਵਸੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਭੜਕ ਰਹੀ ਅੱਗ, ਇਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਬਲੋਦ੍ਰਿਕ੍ਤਾਨ੍ਮਹੌਜਸਃ। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਮਹੀਪਾਲਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਾਮਗਮਦਾਤੁਰਃ
ਜਦ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ — ਜੋ ਬਹਾਦਰ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਨ — ਦੀ ਸੁਣੀ, ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਤਤ ਆਹੂਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਂ ਰਾਜਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ਤਮਮ੍। ਕਣਿਕਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਚਃ
ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਸਲਾਹ ਤੇ ਰਾਜ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਕਣਿਕਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਉਤ੍ਸਕ੍ਤਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤੇਭ੍ਯੋऽਸੂਯੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਤਮਂ ਸਨ੍ਧਿਵਿਗ੍ਰਹਕਾਰਣਮ੍। ਕਣਿਕ ਤ੍ਵਂ ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਕਰਿष੍ਯੇ ਵਚਨਂ ਤਵ
ਪਾਂਡਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਈਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ, ਕਣਿਕਾ, ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪੱਕਾ ਰਾਹ ਦੱਸ, ਚਾਹੇ ਸਾਂਤਿ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਲੜਾਈ — ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵਾਂਗਾ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋऽਥ ਸ਼ਕੁਨਿਃ ਕਰ੍ਣਦੁਃਸ਼ਾਸਨਾਵਪਿ। ਕਣਿਕਂ ਹ੍ਯੁਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਂ ਸੌਬਲਸ੍ਯ ਚ
ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਕਰਣ ਤੇ ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਵੀ, ਸੌਬਲ ਦੇ ਮੰਤਰੀ ਕਣਿਕਾ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਰ੍ਭਰਤਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ ਨੈਕਧਾ। ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਸਾਮਹੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਣਿਕਾ ਨੂੰ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਂਡਵ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੁਸਤ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਅਨੂਨਂ ਸਰ੍ਵਪਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਮਕਾਰਕਮ੍। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜ ਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਕਰਿष੍ਯਾਮਃ ਕਥਂ ਵਯਮ੍
ਭਾਰਦਵਾਜ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਸਾਰੇ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਘਾਟ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਚਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?
ਸ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਨਾਸ੍ਤੇਨ ਪਰਿਪृष੍ਟੋ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਰਾਜਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉੱਚ ਕੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਜ-ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਦੱਸਦਿਆਂ ਤੇਜ਼ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਨਿਦਂ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਮਾਨਂ ਮਯਾਨਘ। ਨ ਮੇऽਭ੍ਯਸੂਯਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਤ੍ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ
ਰਾਜਾ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਨਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ।
ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯਤਦਣ੍ਡਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਵृਤਪੌਰੁषਃ। ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਰੇषਾਂ ਵਿਵਰਾਨੁਗਃ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਵੇ; ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਮਝ ਲਵੇ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰੇ।
ਨਿਤ੍ਯਮੁਦ੍ਯਤਦਣ੍ਡਾਦ੍ਧਿ ਭऋਸ਼ਮੁਦ੍ਵਿਜਤੇ ਜਨਃ। ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਦਣ੍ਡੇਨੈਵ ਵਿਧਾਰਯੇਤ੍
ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਜ਼ਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਡਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸਜ਼ਾ ਨਾਲ ਹੀ ਨਿਭਾਏ ਜਾਣ।
ਨਾਸ੍ਯ ਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਪਰਃ ਪਸ਼੍ਯੇਚ੍ਛਿਦ੍ਰੇਣ ਪਰਮਨ੍ਵਿਯਾਤ੍। ਗੂਹੇਤ੍ਕੂਰ੍ਮ ਇਵਾਙ੍ਗਾਨਿ ਰਕ੍ਸ਼ੇਦ੍ਵਿਵਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਹੋਰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਉਸ ਦੀ ਖਾਮੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰੇ; ਉਹ ਕਛੂਏ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਲੁਕਾ ਲਵੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਃ ਪੂਜ੍ਯਾ ਨृਪੇਣ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾ। ਸृष੍ਟੋ ਨृਪੋ ਹਿ ਵਿਪ੍ਰਾਮਾਂ ਪਾਲਨੇ ਦੁष੍ਟਨਿਗ੍ਰਹੇ
ਰਾਜਾ ਜੋ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਉਭਾਬ੍ਯਾਂ ਵਰ੍ਧਤੇ ਧਰ੍ਮੋ ਧਰ੍ਮਵृਦ੍ਧ੍ਯਾ ਜਿਤਾਵੁਭੌ। ਲੋਕਸ਼੍ਚਾਯਂ ਪਰਸ਼੍ਚੈਵ ਤਤੋ ਧਰ੍ਮਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਵਧਣ ਨਾਲ ਦੋਹਾਂ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ—ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਤੇ ਪਰਲੋਕ; ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕृਤਾਪਰਾਧਂ ਪੁਰੁषਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਮਤੇ ਨृਪਃ। ਤੇਨਾਵਮਾਨਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪਾਪਂ ਚੇਹ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਰਾਜਾ ਜੇ ਕਿਸੇ ਦੋਸ਼ੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਪਮਾਨ ਤੇ ਪਾਪ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵਿਭੂਤਿਮਵਾਪ੍ਯੋਚ੍ਚੈ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਕੁਰੁਤੇऽਧਮਃ। ਤਮਾਨਯਿਤ੍ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਚ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੀਨਾਯ ਤਦ੍ਧਨਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮੰਦ ਮਨੁੱਖ ਦੌਲਤ ਮਿਲਣ ਤੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ।
ਨੋ ਚੇਦ੍ਧੁਰਿ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾ ਯੇ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਸ਼ਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਾਜਾ ਨਿਯੁਞ੍ਜ੍ਯਾਤ੍ਪੁਰੁषਾਨਾਪ੍ਤਾਨ੍ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕੋਵਿਦਾਨ੍
ਜੇ ਡਿਊਟੀ ਲਾਏ ਹੋਏ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤੇ ਧਰਮ-ਅਰਥ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਾਏ।
ਯੇ ਨਿਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾ ਕੇਚਿਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਪੁਰਮ੍। ਗ੍ਰਾਮਂ ਜਨਪਦਂ ਵਾਪਿ ਬਾਧੇਯੁਰ੍ਯਦਿ ਵਾ ਨ ਵਾ
ਜੋ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਰਾਜ, ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਜਨਪਦ 'ਤੇ, ਉਹ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਾ ਵੀ ਰੋਕ ਸਕਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਹੋਵੇ।
ਪਰੀਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਵਿਸृਜੇਦਾਨਤਾਂਸ਼੍ਛਨ੍ਨਰੂਪਿਣਃ। ਪਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਪਕਂ ਜਹ੍ਯਾਦ੍ਧਨਮਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਜਾਂਚ ਲਈ ਉਹ ਲੁਕਵੇਂ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਜਾਸੂਸ ਭੇਜੇ; ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦੇਵੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਲੈ ਲਵੇ।
ਨਾਸਮ੍ਯਕ੍ਕृਤ੍ਯਕਾਰੀ ਸ੍ਯਾਦੁਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਦਾਚਨ। ਕਣ੍ਟਕੋ ਹ੍ਯਪਿ ਦੁਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨ ਆਸ੍ਰਾਵਂ ਜਨਯੇਚ੍ਚਿਰਮ੍
ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਵੀ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਕਰੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਕਾਂਟਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਾ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਲੰਬੀ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਖੂਨ ਵਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਧਮੇਵ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਣਾਮਪਕਾਰਿਣਾਮ੍। ਸੁਵਿਦੀਰ੍ਣਂ ਸੁਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਸੁਯੁਦ੍ਧਂ ਸੁਪਲਾਯਿਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਮਾਰ ਹੀ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਲੇਰੀ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲੜੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਪਦ੍ਯਾਪਦਿ ਕਾਲੇ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਨ ਵਿਚਾਰਯੇਤ੍। ਨਾਵਜ੍ਞੇਯੋ ਰਿਪੁਸ੍ਤਾਤ ਦੁਰ੍ਬਲੋऽਪਿ ਕਥਂ ਚਨ
ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਲੇ, ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰਕੇ ਕੰਮ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਿਤਾ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਲਕਾ ਨਾ ਸਮਝੋ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ।
ਅਲ੍ਪੋऽਪ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਂ ਦਹਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਯਸਂਸ਼੍ਰਯਾਤ੍। ਅਨ੍ਧਃ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਧਵੇਲਾਯਾਂ ਬਾਧਿਰ੍ਯਮਪਿ ਚਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍
ਥੋੜ੍ਹੀ ਅੱਗ ਵੀ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਾੜ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਠਿਕਾਣਾ ਮਿਲ ਜਾਵੇ; ਅੰਨ੍ਹਾ ਮਨੁੱਖ ਅੰਨ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਬੇਹਰਾ ਹੋਣਾ ਵੀ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤृਣਮਯਂ ਚਾਪਂ ਸ਼ਯੀਤ ਮृਗਸ਼ਾਯਿਕਾਮ੍। ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਾਦਿਭਿਰੁਪਾਯੈਸ੍ਤੁ ਹਨ੍ਯਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਂ ਵਸ਼ੇ ਸ੍ਥਿਤਂ
ਉਹ ਘਾਸ ਦਾ ਧਨੁ ਬਣਾਏ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਟਿਆ 'ਤੇ ਸੌਵੇ, ਤੇ ਮਨ-ਮਿਲਾਪ ਆਦਿ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ।
ਦਯਾ ਨ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਸ਼ਰਣਾਗਤ ਇਤ੍ਯੁਤ। ਨਿਰੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨੋ ਹਿ ਭਵਤਿ ਨ ਹਤਾਜ੍ਜਾਯਤੇ ਭਯਮ੍
ਜੋ ਆਦਮੀ ਆਸਰਾ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਉਹ ਨਿਰਭੈ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਡਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ।
ਹਨ੍ਯਾਦਮਿਤ੍ਰਂ ਦਾਨੇਨ ਤਥਾ ਪੂਰ੍ਵਾਪਕਾਰਿਣਮ੍। ਹਨ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਪਞ੍ਚ ਸਪ੍ਤੇਤਿ ਪਰਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ। ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਦੇ ਤਿੰਨ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਸੱਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮੂਲਮੇਵਾਦਿਤਸ਼੍ਛਿਨ੍ਦ੍ਯਾਤ੍ਪਰਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ। ਤਤਃ ਸਹਾਯਾਂਸ੍ਤਤ੍ਪਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਦਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਵਿਰੋਧੀ ਪਾਸੇ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੀ ਕੱਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਹਮਾਇਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਖਤਮ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਛਿਨ੍ਨਮੂਲੇ ਹ੍ਯਧਿष੍ਠਾਨੇ ਸਰ੍ਵੇ ਤਜ੍ਜੀਵਿਨੋ ਹਤਾਃ। ਕਥਂ ਨੁ ਸ਼ਾਖਾਸ੍ਤਿष੍ਠੇਰਂਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਮੂਲੇ ਵਨਸ੍ਪਤੌ
ਜਦੋਂ ਜੜ੍ਹ, ਜੋ ਅਸਲ ਆਧਾਰ ਹੈ, ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਡਾਲੀਆਂ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ?
ਏਕਾਗ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਦਵਿਵृਤੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਵਰਦਰ੍ਸ਼ਕਃ। ਰਾਜਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਪਤ੍ਨੇषੁ ਨਿਤ੍ਯੋਦ੍ਵਿਗ੍ਨਃ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਾਗਰ, ਗੁਪਤ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਕੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨ੍ਯਾਧਾਨੇਨ ਯਜ੍ਞੇਨ ਕਾषਾਯੇਣ ਜਟਾਜਿਨੈਃ। ਲੋਕਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਯਿਤ੍ਵੈਵ ਤਤੋ ਲੁਮ੍ਪੇਦ੍ਯਥਾ ਵृਕਃ
ਅੱਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ, ਯਜਨ, ਕੇਸਰੀ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਜਟਾਂ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਜਿੱਤ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਭੇੜੀਏ ਵਾਂਗ ਲੁੱਟ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।