ਸ਼ਰਣ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਜਨਾਰਦਨ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਹੈ।
ਤਥੇਤਿ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਉਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਚਰਣੌ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਵਸ਼ੋऽਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਕੁਰੁਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਭਾਵਾਦਗਮਚ੍ਛਬ੍ਦੋ ਮਹੀਂ ਸਾਗਰਮੇਖਲਾਮ੍। ਅਰ੍ਜੁਨਸ੍ਯ ਸਮੋ ਲੋਕੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ, ਸਮੁੰਦਰ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਗੂੰਜੀ। ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਗਦਾਯੁਦ੍ਧੇऽਸਿਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਰਥਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਪਾਰਗਸ਼੍ਚ ਧਨੁਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਬਭੂਵਾਥ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਗਦਾ, ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਰਥ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਧਨੰਜਯ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨੀਤਿਮਾਨ੍ਸਕਲਾਂ ਨੀਤਿਂ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਤੇਸ੍ਤਦਾ। `ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਰਥਨਾਗਾਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਿ।' ਅਵਾਪ੍ਯ ਸਹਦੇਵੋऽਪਿ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਵਵृਤੇ ਵਸ਼ੇ
ਸਹਦੇਵ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਾਰੀ ਨੀਤੀ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ, ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਕਲਾ ਸਿੱਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ।
ਦ੍ਰੋਣੇਨੈਵਂ ਵਿਨੀਤਸ਼੍ਚ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਨਕੁਲਃ ਪ੍ਰਿਯਃ। ਚਿਤ੍ਰਯੋਧੀ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਬਭੂਵਾਤਿਰਥੋਦਿਤਃ
ਨਕੁਲ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਅਤਿਰਥਾ ਕਹਾਇਆ।
ਤ੍ਰਿਵਰ੍षਕृਤਯਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਣਾਮੁਪਪ੍ਲਵੇ। ਅਰ੍ਜੁਨਪ੍ਰਮੁਖੈਃ ਪਾਰ੍ਥੈਃ ਸੌਵੀਰਃ ਸਮਰੇ ਹਤਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਯਜਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੌਵੀਰ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਵਸ਼ੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਪਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਸੋऽਰ੍ਜੁਨੇਨ ਵਸ਼ਂ ਨੀਤੋ ਰਾਜਾਸੀਦ੍ਯਵਨਾਧਿਪਃ
ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡੂ ਵੀ ਯਵਨਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਅਤੀਵ ਬਲਸਂਪਨ੍ਨਃ ਸਦਾ ਮਾਨਿ ਕੁਰੂਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਵਿਪੁਲੋ ਨਾਮ ਸੌਵੀਰਃ ਸ਼ਸ੍ਤਃ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਧੀਮਤਾ
ਸੌਵੀਰ ਦਾ ਵਿਪੁਲ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸੀ, ਸਮਝਦਾਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਤ੍ਤਾਮਿਤ੍ਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇ ਕृਤਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਸੁਮਿਤ੍ਰਂ ਨਾਮ ਸੌਵੀਰਮਰ੍ਜੁਨੋऽਦਮਯਚ੍ਛਰੈਃ
ਸੰਗਰਾਮ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦੱਤਾਮਿਤ੍ਰ ਨਾਮ ਦੇ ਨਿਰਣਯਸ਼ੀਲ ਸੌਵੀਰ ਸੁਮੀਤ੍ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨਸਹਾਯਸ਼੍ਚ ਰਥਾਨਾਮਯੁਤਂ ਚ ਸਃ। ਅਰ੍ਜੁਨਃ ਸਮਰੇ ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨੇਕਰਥੋऽਜਯਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਆਪਣੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਪੂਰਬ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਰਥਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਤਥੈਵੈਕਰਥੋ ਗਤ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਜਯਦ੍ਦਿਸ਼ਮ੍। ਧਨੌਘਂ ਪ੍ਰਾਪਯਾਮਾਸ ਕੁਰੁਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਨੰਜਯ ਨੇ ਇਕੱਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾ ਕੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕੁਰੂ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਧਨ ਲਿਆ।
ਯਤਃ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਸਰ੍ਵਮੇਤਚ੍ਚਕਾਰ ਸਃ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਾਂ ਤਤੋ ਭਯਮਜਾਯਤ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਉਸ ਨੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ; ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰਚਕਾਰ ਹ। ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਬਲਾਦ੍ਬਲਵਤਾਂ ਵਰਃ
ਭੀਮਸੇਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ।
ਅਦੁष੍ਟਭਾਵਂ ਤਂ ਦੋषੈਰ੍ਜਗृਹੁਰ੍ਦੋषਬੁਦ੍ਧਯਃ। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਸਰ੍ਵੇ ਭਯਾਦ੍ਭੀਮਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਣਾ
ਉਹ ਇਰਾਦੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਪਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਮੰਦ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਰ੍ਮਭਿਃ ਪਾਰ੍ਥਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਗਤਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍। ਬਲਾਦ੍ਬਹੁਗੁਣਾਂਸ੍ਤੇਭ੍ਯੋ ਬਿਭਿਯੁਰ੍ਦੋषਬੁਦ੍ਧਯਃ
ਪਾਂਡਵਾਂ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਸਨ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਮੰਦ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਗਏ।
ਏਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਮਨੁਜੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਪਰਰਾष੍ਟ੍ਰਾਣਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਵਵृਧੁਃ ਪੁਰਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਪਰਦੇਸੀ ਰਾਜਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ।
ਤਤੋ ਬਲਮਤਿਖ੍ਯਾਤਂ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਦृਢਧਨ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਦੂषਿਤਃ ਸਹਸਾ ਭਾਵੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡੁषੁ। ਸ ਚਿਨ੍ਤਾਪਰਮੋ ਰਾਜਾ ਨ ਨਿਦ੍ਰਾਮਲਭਨ੍ਨਿਸ਼ਿ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਧਨੁਰਧਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਣੀ ਗਈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਮਨ ਇੱਕਦਮ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ; ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਕृਤਵਿਦ੍ਯਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਲਕ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ ਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰ ਪਿਆਰਾ ਅਤੇ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵੈਕਰ੍ਤਨਃ ਕਰ੍ਣਃ ਸ਼ਕੁਨਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸੌਬਲਃ। ਅਨੇਕਾਰਭ੍ਯੁਪਾਯੈਸ੍ਤੇ ਜਿਘਾਂਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਫਿਰ ਵਿਕਰਤਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ ਅਤੇ ਸੁਬਲ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਅਪਿ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਥਾਬਲਮ੍। ਉਦ੍ਭਾਵਨਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਮਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਪਾਂਡਵ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹਰ ਗੱਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੰਦੇ ਰਹੇ, ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਦਾ ਘਮੰਡ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਗੁਣੈਃ ਸਮੁਦਿਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪੌਰਾਃ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਾਂਸ੍ਤਦਾ। ਕਥਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤੇषਾਂ ਗੁਣਾਨ੍ਸਂਸਤ੍ਸੁ ਭਾਰਤ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਦੇਖ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਖੂਬੀਆਂ ਬਿਆਨ ਕਰਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਭਾਰਤ।
ਰਾਜ੍ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਂ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਪਾਣ੍ਡੁਸੁਤਂ ਤਦਾ। ਕਥਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਂਭੂਯ ਚਤ੍ਵਰੇषੁ ਸਭਾਸੁ ਚ
ਉਹ ਲੋਕ ਚੌਕਾਂ ਤੇ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵੱਡੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ੁਰਚਕ੍ਸ਼ੁष੍ਟ੍ਵਾਦ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਸ ਕਥਂ ਨृਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਅੰਨ੍ਹਾ ਸੀ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਤਾਂ ਹੁਣ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਥਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵੋ ਭੀष੍ਮਃ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧੋ ਮਹਾਵ੍ਰਤਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਯ ਪੁਰਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਨ ਸ ਜਾਤੁ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਤਿ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵ੍ਰਤਾਂ 'ਚ ਟਿਕਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਲਵੇਗਾ।
ਤੇ ਵਯਂ ਪਾਣ੍ਡਵਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਤਰੁਣਂ ਵृਦ੍ਧਸ਼ੀਲਿਨਮ੍। ਅਭਿषਿਞ੍ਚਾਮ ਸਾਧ੍ਵਦ੍ਯ ਸਤ੍ਯਕਾਰੁਣ੍ਯਵੇਦਿਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਆਓ ਅੱਜ ਵੱਡੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਵੱਡਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਸਚ ਤੇ ਦਇਆ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਬਣਾਈਏ।
ਸ ਹਿ ਭੀष੍ਮਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤਨਵਂ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਸਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਭੋਗੈਰ੍ਯੋਜਯਿष੍ਯਤਿ ਪੂਜਯਨ੍
ਉਹ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦੇਵੇਗਾ।
ਤੇषਾਂ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਜਲ੍ਪਤਾਮ੍। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਾਨੁਰਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪਰ੍ਯਤਪ੍ਯਤ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਚਾਹਵਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਮੱਤ ਖਰਾਬ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤਪ੍ਯਮਾਨੋ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਾ ਤੇषਾਂ ਵਾਚੋ ਨ ਚਕ੍ਸ਼ਮੇ। ਈਰ੍ष੍ਯਯਾ ਚਾਪਿ ਸਂਤਪ੍ਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਈਰਖਾ ਨਾਲ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਰਹਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਸਃ। ਪੌਰਾਨੁਰਾਗਸਂਤਪ੍ਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦਿਦਮਭਾषਤ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੀਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ।