ऋਜੁਵਕ੍ਰਵਿਸ਼ਾਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨੋऽਭਵਤ੍। ਲਾਘਵੇ ਸੌष੍ਠਵੇ ਚੈਵ ਨਾਨ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਅਰਜੁਨ ਸਿੱਧਾ, ਵਕਰਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਹੁਨਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਬੀਭਤ੍ਸੁਸਦृਸ਼ੋ ਲੋਕ ਇਤਿ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕੌਰਵਸਂਸਦਿ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮਮ ਗੁਰੁਃ ਪੁਰਾ। ਅਗ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਭਾਰਤ
ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਗਸਤ ਦੇ ਚੇਲੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਅਗਨਿਵੇਸ਼ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਚੇਲਾ ਹਾਂ, ਭਾਰਤ।
ਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਮਯਿਤੁਮਹਮੇਤਤ੍ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਤਪਸਾ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਮੋਘਮਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਮ੍
ਮੈਂ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਤੀਰਥ ਜਾਣ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਇੱਕ ਐਸਾ ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰੋ ਨਾਮ ਯਦ੍ਦਹੇਤ੍ਪृਥਿਵੀਮਪਿ। ਦਦਤਾ ਗੁਰੁਣਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਨ ਮਨੁष੍ਯੇष੍ਵਿਦਂਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਅਸਤਰ 'ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰ' ਨਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਵਰਤੀਂ।'
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜ ਵਿਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯੇषੁ ਸਂਯੁਗੇ। ਯਦ੍ਯਦਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਭੂਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਭਾਰਦਵਾਜ, ਇਹ ਅਸਤਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚਲਾਉਣਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜੇ।
ਮਹਾਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਮੇਤੇਨ ਹਨ੍ਯਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਗੇ। ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਵੀਰ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯੋऽਰ੍ਹਤਿ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਇਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਸਮਯਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਮੁਨਿਸृष੍ਟੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਆਚਾਰ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦੇਹਿ ਜ੍ਞਾਤਿਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਪਰ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ ਜੋ ਮੁਨੀ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੁਰੂ ਦੱਖਣਾ ਦੇ।
ਦਦਾਨੀਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇਨਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਗੁਰੁਃ। ਯੁਦ੍ਧੇऽਹਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯੋ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ
ਜਦੋਂ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਦਿੰਦੇ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲੜਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਗੁਰੂ ਦੱਖਣਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।'
ਤਥੇਤਿ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਉਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਚਰਣਾਵੁਪਤਸ੍ਥੇ ਵਿਨੀਤਵਤ੍
ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣੋ ਜਗਾਦ ਵਚਨਂ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਤੁ ਫਾਲ੍ਗੁਨਮ੍। ਯਨ੍ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਪੁਰਾ ਪਾਰ੍ਥ ਤਵ ਲੋਕੇ ਨਰਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਫਾਲਗੁਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ।'
ਸਦृਸ਼ਂ ਕਾਰਯੇ ਨੈਵ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਹਰਣੇ ਯੁਧਿ। ਤਤ੍ਕृਤਂ ਚ ਮਯਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤਵ ਤੁਲ੍ਯੋ ਨ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਸਾਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕੰਮ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਾ ਯੁਧਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨ ਦਾਨਵਾਃ। ਨਾਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨਵਾ ਰਣੇ
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦੇ। ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡ।
ਏਕਸ੍ਤਵਾਧਿਕੋ ਲੋਕੇ ਯੋ ਹਿ ਵृष੍ਣਿਕੁਲੋਦ੍ਭਵਃ। ਕृष੍ਣਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਂਸਕਾਲਿਯਸੂਦਨਃ
ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਹੈ—ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ, ਕংস ਤੇ ਕਾਲੀਆ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ।
ਸ ਜੇਤਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਹਰਣਾਯੁਧਃ। ਨੈਤਾਵਤਾ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਾਹਂ ਭਵਾਮ੍ਯਨृਤਵਾਗਿਹ
ਜੋ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ; ਪਰ ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ।
ਤਦਧੀਨਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਲੀਨਂ ਤਦੁਦ੍ਭਵਮ੍। ਤਤ੍ਪਦਂ ਨ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਨਾਦਯੋऽਪਿ ਵਾ
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਉਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਤਨ੍ਨਾਭਿਪ੍ਰਭਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਨਿਰ੍ਮਮੇ। ਸ ਏਵ ਕਰ੍ਤਾ ਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਚ ਜਗਨ੍ਮਯਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਬਣਾਏ; ਉਹੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਚ ਭਵਚ੍ਚ ਪੁਰੁषਃ ਪਰਃ। ਨਿਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਗਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰਚਲੋऽਯਂ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਹੈ—ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ; ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਅਟੱਲ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਤਿ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਪਾਲਨਾਰ੍ਥਂ ਸ ਲੀਲਯਾ। ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਹਿ ਨ ਜਾਯੇਤ ਨ ਜਾਤੋ ਨ ਜਨਿष੍ਯਤੇ
ਉਹ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਾ ਜਨਮਿਆ, ਨਾ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਸ ਹਿ ਮਾਤੁਲਜੋऽਭੂਤ੍ਤੇ ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਃ ਪਿਤਾ। ਕੋ ਹਿ ਤਂ ਜੇਤੁਮੀਹੇਤ ਜਾਨਨ੍ਨਾਤ੍ਮਹਿਤਂ ਨਰਃ
ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੇ ਭਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਪਿਤਾ ਬਣਿਆ; ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਜਾਣ ਕੇ ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ?
ਸ਼੍ਯਾਲਸ਼੍ਚ ਤੇ ਸਖਾ ਚਾਸੌ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਣਵਲ੍ਲਭਃ। ਸ੍ਨੇਹਮਭ੍ਯਧਿਕਂ ਤਸ੍ਯ ਤਵ ਸਖ੍ਯਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਤੇਰਾ ਸਾਲਾ ਤੇ ਦੋਸਤ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਲਈ ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈਂ; ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਉਸ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਹੈ।
ਨ ਤੇਨ ਭਵਤੋ ਯੁਦ੍ਧਂ ਭਵਿਤਾ ਨਰ੍ਮਤੋऽਪਿ ਵਾ। ਅਪਿਚਾਰ੍ਥੇ ਤਵ ਪੁਰਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਕਿਲ ਚੋਦਿਤਃ
ਤੇਰੇ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚਕਾਰ ਕੋਈ ਲੜਾਈ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਮਜ਼ਾਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਸੀ।
ਗੋਕੁਲੇ ਵਰ੍ਧਮਾਨਸ੍ਤੁ ਨਨ੍ਦਗੋਪਸ੍ਯ ਕਾਰਣਾਤ੍। ਮਮਾਂਸ਼ਃ ਪਾਣ੍ਡਵੋ ਲੋਕੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਗੋਕੁਲ ਵਿੱਚ ਨੰਦ ਗੋਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਵਧਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੇਰਾ ਅੰਸ਼, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ।
ਕੌਨ੍ਤੇਯਾਵਰਜਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਰ੍ਜੁਨੋ ਨਾਮ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਭੁਵੋ ਭਾਰਾਪਹਰਣੇ ਸਾਹਾਯ੍ਯਂ ਤੇ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ, ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਰਜੁਨ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਕਰੇਗਾ।
ਤਦਰ੍ਥਮਭਯਂ ਦੇਹਿ ਪਾਹਿ ਚਾਸ੍ਮਤ੍ਕृਤੇ ਪ੍ਰਭੋ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਤਦਾ ਸ਼ਕ੍ਰੇਣ ਫਲ੍ਗੁਨ
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਡਰਤਾ ਦੇ ਤੇ ਸਾਡੀ ਖਾਤਰ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਐਸਾ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਕੰਵਾਂ ਵਾਲੇ।
ਤਮੁਵਾਚ ਤਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ। ਜਾਨਾਮਿ ਪਾਣ੍ਡਵੇ ਵਂਸ਼ੇ ਜਾਤਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪਿਤृष੍ਵਸੁਃ
ਫਿਰ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਮੈਂ ਪਾਂਡਵ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।'
ਪੁਤ੍ਰਂ ਪਰਮਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਪਾਲਯਾਮਿ ਤ੍ਵਦਂਸ਼ਂ ਤਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਮਹਾਭੁਜਮ੍
ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ, ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੰਸ਼, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਹਾਂਬਲੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਆਵਯੋਃ ਸਖ੍ਯਸਦृਸ਼ਂ ਨ ਚ ਲੋਕੇ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯਸ੍ਤਦ੍ਭਕ੍ਤਃ ਸਮਦ੍ਭਕ੍ਤੋ ਯਸ੍ਤਂ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਸ ਮਾਮਪਿ
ਸਾਡੇ ਵਰਗਾ ਸਾਥ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਕਰਦਾ।
ਯਨ੍ਮੇ ਵਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਤਂ ਵਿਨਾਹਂ ਨ ਜੀਵਯੇ। ਇਤਿ ਪਾਰ੍ਥ ਪੁਰਾ ਸ਼ਕ੍ਰਮਾਹ ਸਰ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰੋ ਹਰਿਃ
ਮੇਰਾ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਜੀਵ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਹੇ ਪਾਰਥ, ਐਸਾ ਹਰਿ, ਸਭ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਵਾਪਿ ਸਦृਸ਼ਸ੍ਤਂ ਵਿਨਾਭ੍ਯਧਿਕਃ ਪੁਮਾਨ੍। ਨ ਚੇਹ ਭਵਿਤਾ ਲੋਕੇ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜ
ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਜਾਂ ਵਧੇਰੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾ।