ਕਾਲੇਨਾਤਿਚਿਰਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪਿਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍। ਸ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲੈਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੇष੍ਵਭਿषੇਚਿਤਃ
ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਤਿਲਕਿਤ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਹृਦਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਃ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਰਕ੍ਸ਼ ਧਰ੍ਮੇਣ ਯਥਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣਾ ਸਵਰਗ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਏਤਨ੍ਮਯਾ ਤੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਥਾਵਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਚ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਦ੍ਰੁਪਦ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਿਉਮਨ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੇ ਯਦਾ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਵਿਜਾਨਨ੍ਵੈ ਸਮਰ੍ਥਂ ਰਾਜ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਪਰ ਜਦ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ—
ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਾਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਮਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਤੇ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾਨ੍ਵਤਪ੍ਯਨ੍ਤ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਮਜਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਯੁਵਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਫਿਰ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤੋऽਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤਸਮਾਧਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਉ, ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਪਿਉ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮੁੜ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਸਿਯੁਦ੍ਧੇ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧੇ ਰਥਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਸਂਕਰ੍षਣਾਦਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵੈ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਛਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵृਕੋਦਰਃ
ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਹੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿਤੀ।
ਸਮਾਪ੍ਤਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੋ ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਸਮੋ ਬਲੇ। ਪਰਾਕ੍ਰਮੇਣ ਸਂਪਨ੍ਨੋ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਮਚਰਦ੍ਵਸ਼ੇ
ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਉਹ ਬਲ ਵਿੱਚ ਦਯੁਮਤਸੇਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਗਾਢਦृਢਮੁष੍ਟਿਤ੍ਵੇ ਲਾਘਵੇ ਵੇਧਨੇ ਤਥਾ। ਕ੍ਸ਼ੁਰਨਾਰਾਚਭਲ੍ਲਾਨਾਂ ਵਿਪਾਠਾਨਾਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍
ਭੀਮ ਦੀ ਮੁੱਠ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਹਿਲਚਲ ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਉਹ ਕਮਾਨ, ਤੀਰ ਤੇ ਚੌੜੇ ਬਾਣਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ऋਜੁਵਕ੍ਰਵਿਸ਼ਾਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨੋऽਭਵਤ੍। ਲਾਘਵੇ ਸੌष੍ਠਵੇ ਚੈਵ ਨਾਨ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਅਰਜੁਨ ਸਿੱਧਾ, ਵਕਰਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਹੁਨਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਬੀਭਤ੍ਸੁਸਦृਸ਼ੋ ਲੋਕ ਇਤਿ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕੌਰਵਸਂਸਦਿ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮਮ ਗੁਰੁਃ ਪੁਰਾ। ਅਗ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਭਾਰਤ
ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਗਸਤ ਦੇ ਚੇਲੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਅਗਨਿਵੇਸ਼ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਚੇਲਾ ਹਾਂ, ਭਾਰਤ।
ਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਮਯਿਤੁਮਹਮੇਤਤ੍ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਤਪਸਾ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਮੋਘਮਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਮ੍
ਮੈਂ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਤੀਰਥ ਜਾਣ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਇੱਕ ਐਸਾ ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰੋ ਨਾਮ ਯਦ੍ਦਹੇਤ੍ਪृਥਿਵੀਮਪਿ। ਦਦਤਾ ਗੁਰੁਣਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਨ ਮਨੁष੍ਯੇष੍ਵਿਦਂਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਅਸਤਰ 'ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰ' ਨਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਵਰਤੀਂ।'
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜ ਵਿਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯੇषੁ ਸਂਯੁਗੇ। ਯਦ੍ਯਦਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਭੂਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਭਾਰਦਵਾਜ, ਇਹ ਅਸਤਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚਲਾਉਣਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜੇ।
ਮਹਾਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਮੇਤੇਨ ਹਨ੍ਯਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਗੇ। ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਵੀਰ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯੋऽਰ੍ਹਤਿ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਇਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਸਮਯਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਮੁਨਿਸृष੍ਟੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਆਚਾਰ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦੇਹਿ ਜ੍ਞਾਤਿਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਪਰ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ ਜੋ ਮੁਨੀ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੁਰੂ ਦੱਖਣਾ ਦੇ।
ਦਦਾਨੀਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇਨਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਗੁਰੁਃ। ਯੁਦ੍ਧੇऽਹਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯੋ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ
ਜਦੋਂ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਦਿੰਦੇ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲੜਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਗੁਰੂ ਦੱਖਣਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।'
ਤਥੇਤਿ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਉਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਚਰਣਾਵੁਪਤਸ੍ਥੇ ਵਿਨੀਤਵਤ੍
ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੋਣੋ ਜਗਾਦ ਵਚਨਂ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਤੁ ਫਾਲ੍ਗੁਨਮ੍। ਯਨ੍ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਪੁਰਾ ਪਾਰ੍ਥ ਤਵ ਲੋਕੇ ਨਰਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਫਾਲਗੁਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ।'
ਸਦृਸ਼ਂ ਕਾਰਯੇ ਨੈਵ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਹਰਣੇ ਯੁਧਿ। ਤਤ੍ਕृਤਂ ਚ ਮਯਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ਤਵ ਤੁਲ੍ਯੋ ਨ ਵਰ੍ਤਤੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾ ਕੋਈ ਸਾਨਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕੰਮ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਾ ਯੁਧਿ ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਯੋਦ੍ਧੁਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਨ ਦਾਨਵਾਃ। ਨਾਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਾਨਵਾ ਰਣੇ
ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦੇ। ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਛੱਡ।
ਏਕਸ੍ਤਵਾਧਿਕੋ ਲੋਕੇ ਯੋ ਹਿ ਵृष੍ਣਿਕੁਲੋਦ੍ਭਵਃ। ਕृष੍ਣਃ ਕਮਲਪਤ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਃ ਕਂਸਕਾਲਿਯਸੂਦਨਃ
ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਤੈਥੋਂ ਵਧ ਹੈ—ਕਮਲ-ਨੈਣ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ, ਕংস ਤੇ ਕਾਲੀਆ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ।
ਸ ਜੇਤਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਹਰਣਾਯੁਧਃ। ਨੈਤਾਵਤਾ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਾਹਂ ਭਵਾਮ੍ਯਨृਤਵਾਗਿਹ
ਜੋ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ; ਪਰ ਹੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਨਾਲ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ।
ਤਦਧੀਨਂ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤਤ੍ਪ੍ਰਲੀਨਂ ਤਦੁਦ੍ਭਵਮ੍। ਤਤ੍ਪਦਂ ਨ ਵਿਜਾਨਨ੍ਤਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਸ਼ਾਨਾਦਯੋऽਪਿ ਵਾ
ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਉਸ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦਾ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਤਨ੍ਨਾਭਿਪ੍ਰਭਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਿ ਨਿਰ੍ਮਮੇ। ਸ ਏਵ ਕਰ੍ਤਾ ਭੋਕ੍ਤਾ ਚ ਸਂਹਰ੍ਤਾ ਚ ਜਗਨ੍ਮਯਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਨਾਭੀ ਤੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜਨਮਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਬਣਾਏ; ਉਹੀ ਸਾਰੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਭੂਤਂ ਭਵ੍ਯਂ ਚ ਭਵਚ੍ਚ ਪੁਰੁषਃ ਪਰਃ। ਨਿਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਗਤਃ ਸ੍ਥਾਣੁਰਚਲੋऽਯਂ ਸਨਾਤਨਃ
ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਪੁਰਖ ਹੈ—ਭੂਤ, ਭਵਿੱਖ ਤੇ ਵਰਤਮਾਨ; ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਹਰ ਥਾਂ ਮੌਜੂਦ, ਅਟੱਲ, ਅਡੋਲ ਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਵਤਿ ਯੋਗਾਤ੍ਮਾ ਪਾਲਨਾਰ੍ਥਂ ਸ ਲੀਲਯਾ। ਤਤ੍ਤੁਲ੍ਯੋ ਹਿ ਨ ਜਾਯੇਤ ਨ ਜਾਤੋ ਨ ਜਨਿष੍ਯਤੇ
ਉਹ ਯੋਗ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਲੀਲਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਾ ਜਨਮਿਆ, ਨਾ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ, ਨਾ ਹੋ ਸਕਦਾ।
ਸ ਹਿ ਮਾਤੁਲਜੋऽਭੂਤ੍ਤੇ ਚਰਾਚਰਗੁਰੁਃ ਪਿਤਾ। ਕੋ ਹਿ ਤਂ ਜੇਤੁਮੀਹੇਤ ਜਾਨਨ੍ਨਾਤ੍ਮਹਿਤਂ ਨਰਃ
ਉਹ ਮਾਤਾ ਦੇ ਭਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਤੇ ਪਿਤਾ ਬਣਿਆ; ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਜਾਣ ਕੇ ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇਗਾ?