ਨਿਯਮਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਸੀਤ੍ਤਦਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਤਤੋ ਨਾਤਿਚਿਰਾਤ੍ਕਾਲੇ ਵਨਂ ਤਨ੍ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਭਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ—
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹ੍ਯਪ੍ਸਰਾ ਰਾਜਨ੍ਮੇਨਕੇਤ੍ਯਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਪੁष੍ਪਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ਸਜ੍ਜਮਾਨਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਗਮਤ੍
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਪਸਰਾ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੇਨਕਾ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਈ।
ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤੁ ਸਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨਗਤਂ ਨृਪਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਪ੍ਸਰਸਂ ਤਾਂ ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਞੋऽਪਤਦ੍ਭੁਵਿ
ਪਰ ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੀ। ਪਰ ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਬੀਜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਲਜ੍ਜਯਾ ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਾਕ੍ਰਮਤਾਯੁष੍ਮਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰੁਪਦੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਸ ਬੀਜ ਨੂੰ ਰੌਂਦ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਜਨਮਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਮਭਵਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਪਦੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਫਿਰ, ਉਸ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤੇਨਾਸ੍ਯ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਨਾਮ ਚੁਕ੍ਰੁਰ੍ਹਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਦ੍ਰੁਪਦੋऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਤਪੋਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦ੍ਰੁਪਦ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸ ਤਸ੍ਯੈਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਰਾਜਨ੍ਭਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਵਵृਧੇ ਸੁਮੁਖਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਮੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲੋऽਪਿ ਹਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਗਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਭਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸੁਤਂ ਦਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਲਈ ਮਹਾਨ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ।
ਸ ਕੁਮਾਰਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਸਹਿਤੋ ਵਨੇ। ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚਾਧਿਜਗੇ ਸਾਙ੍ਗਾਨ੍ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਉਹ ਕੁਮਾਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਡਰੋਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ, ਅਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵੀ ਸਿੱਖ ਲਿਆ।
ਪਰਯਾ ਸ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਚਚਾਰ ਵਨੇ ਸੁਖਮ੍। ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਵਨੇ ਵਨਚਰੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਕਾਲੇਨਾਤਿਚਿਰਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪਿਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍। ਸ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲੈਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੇष੍ਵਭਿषੇਚਿਤਃ
ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਤਿਲਕਿਤ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਹृਦਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਃ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਰਕ੍ਸ਼ ਧਰ੍ਮੇਣ ਯਥਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣਾ ਸਵਰਗ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਏਤਨ੍ਮਯਾ ਤੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਥਾਵਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਚ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਦ੍ਰੁਪਦ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਿਉਮਨ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੇ ਯਦਾ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਵਿਜਾਨਨ੍ਵੈ ਸਮਰ੍ਥਂ ਰਾਜ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਪਰ ਜਦ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ—
ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਾਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਮਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਤੇ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾਨ੍ਵਤਪ੍ਯਨ੍ਤ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਮਜਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਯੁਵਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਫਿਰ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤੋऽਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤਸਮਾਧਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਉ, ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਪਿਉ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮੁੜ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਸਿਯੁਦ੍ਧੇ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧੇ ਰਥਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਸਂਕਰ੍षਣਾਦਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵੈ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਛਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵृਕੋਦਰਃ
ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਹੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿਤੀ।
ਸਮਾਪ੍ਤਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੋ ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਸਮੋ ਬਲੇ। ਪਰਾਕ੍ਰਮੇਣ ਸਂਪਨ੍ਨੋ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਮਚਰਦ੍ਵਸ਼ੇ
ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਉਹ ਬਲ ਵਿੱਚ ਦਯੁਮਤਸੇਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਗਾਢਦृਢਮੁष੍ਟਿਤ੍ਵੇ ਲਾਘਵੇ ਵੇਧਨੇ ਤਥਾ। ਕ੍ਸ਼ੁਰਨਾਰਾਚਭਲ੍ਲਾਨਾਂ ਵਿਪਾਠਾਨਾਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍
ਭੀਮ ਦੀ ਮੁੱਠ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਹਿਲਚਲ ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਉਹ ਕਮਾਨ, ਤੀਰ ਤੇ ਚੌੜੇ ਬਾਣਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ऋਜੁਵਕ੍ਰਵਿਸ਼ਾਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਾ ਫਾਲ੍ਗੁਨੋऽਭਵਤ੍। ਲਾਘਵੇ ਸੌष੍ਠਵੇ ਚੈਵ ਨਾਨ੍ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਅਰਜੁਨ ਸਿੱਧਾ, ਵਕਰਾ ਤੇ ਚੌੜਾ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਹੁਨਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਬੀਭਤ੍ਸੁਸਦृਸ਼ੋ ਲੋਕ ਇਤਿ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ। ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਗੁਡਾਕੇਸ਼ਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਕੌਰਵਸਂਸਦਿ
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਮੰਨ ਲਿਆ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਗੁਡਾਕੇਸ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਮਮ ਗੁਰੁਃ ਪੁਰਾ। ਅਗ੍ਨਿਵੇਸ਼੍ਯ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਸ੍ਮਿ ਭਾਰਤ
ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਗਸਤ ਦੇ ਚੇਲੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਅਗਨਿਵੇਸ਼ ਸੀ। ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਚੇਲਾ ਹਾਂ, ਭਾਰਤ।
ਤੀਰ੍ਥਾਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਮਯਿਤੁਮਹਮੇਤਤ੍ਸਮੁਦ੍ਯਤਃ। ਤਪਸਾ ਯਨ੍ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਮੋਘਮਸ਼ਨਿਪ੍ਰਭਮ੍
ਮੈਂ ਤੀਰਥ ਤੋਂ ਤੀਰਥ ਜਾਣ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਇੱਕ ਐਸਾ ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰੋ ਨਾਮ ਯਦ੍ਦਹੇਤ੍ਪृਥਿਵੀਮਪਿ। ਦਦਤਾ ਗੁਰੁਣਾ ਚੋਕ੍ਤਂ ਨ ਮਨੁष੍ਯੇष੍ਵਿਦਂਤ੍ਵਯਾ
ਉਹ ਅਸਤਰ 'ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰ' ਨਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਵਰਤੀਂ।'
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜ ਵਿਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯਮਲ੍ਪਵੀਰ੍ਯੇषੁ ਸਂਯੁਗੇ। ਯਦ੍ਯਦਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਭੂਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਯੁਦ੍ਧ੍ਯੇਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਭਾਰਦਵਾਜ, ਇਹ ਅਸਤਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚਲਾਉਣਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੇ ਕੋਈ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਜੀਵ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜੇ।
ਮਹਾਤੇਜਸ੍ਤ੍ਵਮੇਤੇਨ ਹਨ੍ਯਾਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਗੇ। ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਵੀਰ ਦਿਵ੍ਯਂ ਨਾਨ੍ਯੋऽਰ੍ਹਤਿ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਇਹ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਅਸਤਰ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਅਸਤਰ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।
ਸਮਯਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਮੁਨਿਸृष੍ਟੋ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਆਚਾਰ੍ਯਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦੇਹਿ ਜ੍ਞਾਤਿਗ੍ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਪਰ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ ਜੋ ਮੁਨੀ ਨੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੁਰੂ ਦੱਖਣਾ ਦੇ।
ਦਦਾਨੀਤਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤੇ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇਨਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ਗੁਰੁਃ। ਯੁਦ੍ਧੇऽਹਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਦ੍ਧਵ੍ਯੋ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤ੍ਵਯਾऽਨਘ
ਜਦੋਂ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਦਿੰਦੇ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਗੁਰੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲੜਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਇਹੀ ਤੇਰੀ ਗੁਰੂ ਦੱਖਣਾ ਹੈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼।'
ਤਥੇਤਿ ਚ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਕੁਰੁਪੁਙ੍ਗਵਃ। ਉਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਚਰਣਾਵੁਪਤਸ੍ਥੇ ਵਿਨੀਤਵਤ੍
ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਕੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।