ਅਮੋਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂ ਦੈਵਂ ਹਿ ਭਾਵਿ ਮਤ੍ਵਾ ਮਹਾਮਤਿਃ। ਤਥਾ ਤਤ੍ਕृਤਵਾਨ੍ਦ੍ਰੋਣ ਆਤ੍ਮਕੀਰ੍ਤ੍ਯਨੁਰਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਮਹਾਨ ਬੁਧੀਮਾਨ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਸ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਪਰਯਾ ਧਿਯਾ
ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਜਲਦੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸਂਭਵਮ੍। ਕਥਂ ਚਾਪਿ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਃ ਕਥਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਜਨਮ ਬਾਰੇ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ: ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਏਤਦਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ। ਕੌਤੂਹਲਂ ਜਨ੍ਮਸੁ ਮੇ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨੇष੍ਵਨੇਕਸ਼ਃ
ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ। ਇਹ ਜਨਮ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਬਭੂਵ ਪਾਞ੍ਚਾਲਃ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੀ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍। ਵਨਂ ਗਤੋ ਮਹਾਰਾਜਸ੍ਤਪਸ੍ਤੇਪੇ ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍
ਪਾਂਚਾਲਾ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ, ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਜੰਗਲ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰੀ।
ਆਰਾਧਯਨ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਹਰ੍षੀਨ੍ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਨ੍। ਤਸ੍ਯ ਸਂਤਪ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਵਨੇ ਮृਗਗਣਾਯੁਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਬੜੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵਚਨਬੱਧ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤਕਲੀਫ਼ ਵਿਚ ਸੀ,
ਕਾਲਸ੍ਤੁ ਸੁਮਹਾਨ੍ਰਾਜਨ੍ਨਤ੍ਯਯਾਤ੍ਸੁਤਕਾਰਣਾਤ੍। ਸ ਤੁ ਰਾਜਾ ਮਹਾਤੇਜਾਸ੍ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਸਮਾਦਦੇ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤੀਬਰ ਤਪ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਕਂਚਿਤ੍ਕਾਲਂ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੋ ਨਿਰਾਹਾਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ। ਤਥੈਵ ਤੁ ਮਹਾਬਾਹੋਰ੍ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਹਵਾ ਤੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਤਪ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਕਾਲਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਰਾਜ ਯਾਤੋ ਵੈ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ। ਤਤੋ ਨਾਤਿਚਿਰਾਤ੍ਕਾਲੇ ਵਸਨ੍ਤੇ ਕਾਮਦੀਪਨੇ
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਦਾ ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਵਸੰਤ ਆਇਆ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਫੁਲ੍ਲਾਸ਼ੋਕਵਨੇ ਚੈਵ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸੁਮਨੋਹਰੇ। ਨਦ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰਂ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਗਙ੍ਗਾਯਾਃ ਪਦ੍ਮਲੋਚਨਃ
ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਅਸ਼ੋਕ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਮਨਮੋਹਕ ਸੀ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆ, ਹੇ ਕਮਲ ਨੈਨਾ।
ਨਿਯਮਸ੍ਥਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਸੀਤ੍ਤਦਾ ਭਰਤਸਤ੍ਤਮ। ਤਤੋ ਨਾਤਿਚਿਰਾਤ੍ਕਾਲੇ ਵਨਂ ਤਨ੍ਮਨੁਜੇਸ਼੍ਵਰ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹੇ ਭਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ। ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ—
ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਹ੍ਯਪ੍ਸਰਾ ਰਾਜਨ੍ਮੇਨਕੇਤ੍ਯਭਿਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ। ਪੁष੍ਪਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ਸਜ੍ਜਮਾਨਾ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਾਗਮਤ੍
ਉਥੇ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਪਸਰਾ ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮੇਨਕਾ ਸੀ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਈ।
ਨ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤੁ ਸਾ ਰਾਜਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨਗਤਂ ਨृਪਮ੍। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਪ੍ਸਰਸਂ ਤਾਂ ਤੁ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਞੋऽਪਤਦ੍ਭੁਵਿ
ਪਰ ਉਹ ਉਥੇ ਖੜੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੀ। ਪਰ ਜਦ ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਬੀਜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਲਜ੍ਜਯਾ ਨृਪਤਿਃ ਸ੍ਵਯਮ੍। ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਮਾਕ੍ਰਮਤਾਯੁष੍ਮਂਸ੍ਤਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰੁਪਦੋऽਭਵਤ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਲੱਜਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਉਸ ਬੀਜ ਨੂੰ ਰੌਂਦ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਦ੍ਰੁਪਦ ਜਨਮਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਮਭਵਚ੍ਛੀਘ੍ਰਂ ਪਦੋਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਰਮੇਣ ਤੁ
ਫਿਰ, ਉਸ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਦੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤੇਨਾਸ੍ਯ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਤਪੋਧਨਾਃ। ਨਾਮ ਚੁਕ੍ਰੁਰ੍ਹਿ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਦ੍ਰੁਪਦੋऽਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਤਪੋਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦ੍ਰੁਪਦ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਸ ਤਸ੍ਯੈਵਾਸ਼੍ਰਮੇ ਰਾਜਨ੍ਭਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਵਵृਧੇ ਸੁਮੁਖਂ ਤਤ੍ਰ ਕਾਮੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਸੁੰਦਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲੋऽਪਿ ਹਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਗਤਵਾਨ੍ਪ੍ਰਭੁਃ। ਭਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਸੁਤਂ ਦਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਲਈ ਮਹਾਨ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤਾ।
ਸ ਕੁਮਾਰਸ੍ਤਤੋ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਸਹਿਤੋ ਵਨੇ। ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚਾਧਿਜਗੇ ਸਾਙ੍ਗਾਨ੍ਧਨੁਰ੍ਵੇਦਾਂਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ
ਫਿਰ ਉਹ ਕੁਮਾਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਡਰੋਣ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ, ਅਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵੀ ਸਿੱਖ ਲਿਆ।
ਪਰਯਾ ਸ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਿਚਚਾਰ ਵਨੇ ਸੁਖਮ੍। ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਵਨੇ ਵਨਚਰੈਃ ਸਹ
ਉਹ ਪਰਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀਆਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਕਾਲੇਨਾਤਿਚਿਰਾਦ੍ਰਾਜਨ੍ਪਿਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੁਪੇਯਿਵਾਨ੍। ਸ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਪਾਞ੍ਚਾਲੈਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੇष੍ਵਭਿषੇਚਿਤਃ
ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜਤਿਲਕਿਤ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਹृਦਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਵਰ੍ਧਨਃ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਰਕ੍ਸ਼ ਧਰ੍ਮੇਣ ਯਥਾ ਚੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਰਾਜ ਮਿਲਣ ਉਪਰੰਤ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਆਪਣਾ ਸਵਰਗ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ।
ਏਤਨ੍ਮਯਾ ਤੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਥਾਵਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍। ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਚ ਰਾਜਰ੍षੇਰ੍ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮ ਚ
ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ—ਦ੍ਰੁਪਦ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਿਉਮਨ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਤੁ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੇ ਯਦਾ ਕੌਰਵਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਵਿਜਾਨਨ੍ਵੈ ਸਮਰ੍ਥਂ ਰਾਜ੍ਯਰਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਪਰ ਜਦ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹੈ—
ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਾਭਿषੇਕਾਰ੍ਥਮਮਨ੍ਤ੍ਰਯਤ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ। ਤੇ ਤੁ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾਨ੍ਵਤਪ੍ਯਨ੍ਤ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਤ੍ਮਜਾਸ੍ਤਦਾ
ਉਸ ਨੇ ਯੁਵਰਾਜਾ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੇਣ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਫਿਰ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਯੁਵਰਾਜ ਬਣਾਇਆ।
ਤਤੋऽਦੀਰ੍ਘੇਣ ਕਾਲੇਨ ਕੁਨ੍ਤੀਪੁਤ੍ਰੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ। ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸ਼ੀਲਵृਤ੍ਤਸਮਾਧਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਸੁਭਾਉ, ਚਾਲ-ਚਲਣ ਤੇ ਧੀਰਜ ਨਾਲ ਪਿਉ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਮੁੜ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ।
ਅਸਿਯੁਦ੍ਧੇ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧੇ ਰਥਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਸਂਕਰ੍षਣਾਦਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵੈ ਸ਼ਸ਼੍ਵਚ੍ਛਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵृਕੋਦਰਃ
ਤਲਵਾਰ, ਗਦਾ ਤੇ ਰਥ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਨੇ ਹੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿਤੀ।
ਸਮਾਪ੍ਤਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੋ ਭੀਮਸ੍ਤੁ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਸਮੋ ਬਲੇ। ਪਰਾਕ੍ਰਮੇਣ ਸਂਪਨ੍ਨੋ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਮਚਰਦ੍ਵਸ਼ੇ
ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ, ਉਹ ਬਲ ਵਿੱਚ ਦਯੁਮਤਸੇਨ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਵਿਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਗਾਢਦृਢਮੁष੍ਟਿਤ੍ਵੇ ਲਾਘਵੇ ਵੇਧਨੇ ਤਥਾ। ਕ੍ਸ਼ੁਰਨਾਰਾਚਭਲ੍ਲਾਨਾਂ ਵਿਪਾਠਾਨਾਂ ਚ ਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਤ੍
ਭੀਮ ਦੀ ਮੁੱਠ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਹਿਲਚਲ ਤੇ ਵਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਉਹ ਕਮਾਨ, ਤੀਰ ਤੇ ਚੌੜੇ ਬਾਣਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।