ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯਥਾਵਿਧਿ ਕਥਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਯਾਜੋ ਦ੍ਰੋਣਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਾਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਨृਪਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰਸਮ ਕੀਤੀ। ਯਾਜ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਹ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥੇऽਯੋਜਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਾਜਸ੍ਯਾਪਿ ਸਮੀਪਤਃ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਉਪਯਾਜੋ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਯਾਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਪਯਾਜ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਆਇਆ।
ਆਚਵ੍ਯੌ ਕਰ੍ਮ ਵੈਤਾਨਂ ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਫਲਾਯ ਵੈ। ਇਹ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਇष੍ਯਤੇ ਯਦ੍ਵਿਧੋ ਰਾਜਨ੍ਭਵਿਤਾ ਸ ਤਥਾਵਿਧਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਵੈਤਾਨ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਜਿਸ ਕਿਸਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਸੋऽਭਿਸਨ੍ਧਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਆਜਹੇऽਥ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਕਰ੍ਮ ਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜੁਹਾਵ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਕੌਸਵੀ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ਯਾ ਵੈ ਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨਃ
ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਮ ਕਉਸਵੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।
ਸੌਤ੍ਰਾਮਣਿਂ ਤਥਾ ਪਤ੍ਨੀਂ ਤਤਃ ਕਾਲੇऽਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤਦਾ। ਯਾਜਸ੍ਤੁ ਸਵਨਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਦੇਵੀਮਾਹ੍ਵਾਪਯਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਸਮੇਂ, ਪਤਨੀ ਨੇ ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆ ਗਈ। ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰੇਹਿ ਮਾਂ ਰਾਜ੍ਞਿ ਪृषਤਿ ਮਿਥੁਨਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਕੁਮਾਰੀ ਚ ਪਿਤृਵਂਸ਼ਵਿਵृਦ੍ਧਯੇ
ਆਓ ਮੇਰੇ ਕੋਲ, ਰਾਣੀ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤੀ। ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਤੇ ਇੱਕ ਕੁੜੀ—ਜੋ ਰਾਜ ਘਰਾਣੇ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਹਨ।
ਨਾਲਿਪ੍ਤਂ ਵੈ ਮਮ ਮੁਖਂ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਗਨ੍ਧਾਨ੍ਬਿਭਰ੍ਮਿ ਚ। ਨ ਪਤ੍ਨੀ ਤੇऽਸ੍ਮਿ ਸੂਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਤਿष੍ਠ ਯਾਜ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਕੋਈ ਲੇਪ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਲਗਾਈਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਜਨਮ ਦੇਣ ਲਈ। ਪਿਆਰੇ ਯਾਜ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ।
ਯਾਜੇਨ ਸ਼੍ਰਪਿਤਂ ਹਵ੍ਯਮੁਪਯਾਜੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍। ਕਥਂ ਕਾਮਂ ਨ ਸਂਦਧ੍ਯਾਤ੍ਪृषਤਿ ਪ੍ਰੇਹਿ ਤਿष੍ਠ ਵਾ
ਯਾਜ ਨੇ ਜੋ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਪਯਾਜ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰੇ? ਪ੍ਰਿਸ਼ਤੀ, ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਆ ਜਾ ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਾਜੇਨ ਹੁਤੇ ਹਵਿषਿ ਸਂਸ੍ਕृਤੇ। ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪਾਵਕਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਮਾਰੋ ਦੇਵਸਂਨਿਭਃ
ਯਾਜ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਇੱਕ ਲੜਕਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਉਭਰ ਆਇਆ।
ਜ੍ਵਾਲਾਵਰ੍ਣੋ ਘੋਰਰੂਪਃ ਕਿਰੀਟੀ ਵਰ੍ਮ ਧਾਰਯਨ੍। ਵੀਰਃ ਸਖਙ੍ਗਃ ਸਸ਼ਰੋ ਧਨੁष੍ਮਾਨ੍ਸ ਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਲੜਕਾ ਜਵਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੋਹਰ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕਵਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸੋऽਭ੍ਯਰੋਹਦ੍ਰਥਵਰਂ ਤੇਨ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਦਾ। ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੇ ਕੁਮਾਰੇ ਚ ਵਾਕ੍ਕਿਲਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਲੜਕਾ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਏष ਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ। ਭਯਾਪਹੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਃ
ਇਹ ਲੜਕਾ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਚੇਲਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਵੀ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ੋਕਾਪਹੋ ਜਾਤ ਏष ਦ੍ਰੋਣਵਧਾਯ ਹਿ। ਇਤ੍ਯਵੋਚਨ੍ਮਹਦ੍ਭੂਤਮਦृਸ਼੍ਯਂ ਖੇਚਰਂ ਤਦਾ
ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਹੀ ਜਨਮਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੱਡਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਬੋਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣੇਦੁਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ। ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯਾਂ ਚ ਹੋਤ੍ਰਾਯਾਂ ਹੁਤੇ ਹਵਿषਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੇ
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਅਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਦੂਜੀ ਹਵਨ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਈ—
ਕੁਮਾਰੀ ਚਾਪਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਵੇਦਿਮਧ੍ਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੇ ਪृषਤ੍ਯਾ ਚ ਯਾਜਕੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਵੀ, ਪਾਂਚਾਲੀ, ਵੇਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉੱਠੀ। ਜਦ ਪૃਸ਼ਤੀ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕਰ ਲਈ।
ਪੁਨਃ ਕੁਮਾਰੀ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਸੁਭਗਾ ਵੇਦਿਮਧ੍ਯਗਾ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਕਨ੍ਯਾ ਸਾ ਸੁਮਨੋਹਰਾ
ਫਿਰ, ਸੁਭਾਗਾ ਪਾਂਚਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਵੇਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਠੀ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਜਨਮੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਾ। ਮਾਨੁषਂ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛ੍ਰੀਰਿਵ ਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੌਣੀਆਂ, ਵਾਲ ਨੀਲੇ ਤੇ ਘੁੰਮਾਏ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਈ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਆਪ ਹੋਵੇ।
ਤਾਮ੍ਰਤੁਙ੍ਗਨਖੀ ਸੁਭ੍ਰੂਸ਼੍ਚਾਰੁਪੀਨਪਯੋਧਰਾ। ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਸਮੋ ਗਨ੍ਧੋ ਯਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਨਖ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੇ ਤੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ, ਭੌਂ ਸੌਣੀਆਂ, ਛਾਤੀ ਪੂਰੀ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜੋ ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਯਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਯਸ੍ਯਾ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੁਪਮਾ ਭੁਵਿ। ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮੀਪ੍ਸਿਤਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਯਕਸ਼ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।
ਤਾਂ ਚਾਪਿ ਜਾਤਾਂ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਵਾਗੁਵਾਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ। ਸਰ੍ਵਯੋषਿਦ੍ਵਰਾ ਕृष੍ਣਾ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨੇष੍ਯਤਿ
ਫਿਰ, ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ: 'ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤ, ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਨਸਲ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇਗੀ।'
ਸੁਰਕਾਰ੍ਯਮਿਯਂ ਕਾਲੇ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ। ਅਸ੍ਯਾ ਹੇਤੋਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਮਹਦੁਤ੍ਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ ਭਯਮ੍
'ਇਹ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ। ਇਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪ੍ਰਣੇਦੁਃ ਸਿਂਹਸਙ੍ਘਵਤ੍। ਨ ਚੈਨਾਨ੍ਹਰ੍षਸਂਪਨ੍ਨਾਨਿਯਂ ਸੇਹੇ ਵਸੁਨ੍ਧਰਾ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲਾ ਲੋਕ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਪਏ। ਧਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀ।
ਤਥਾ ਤੁ ਮਿਥੁਨਂ ਜਜ੍ਞੇ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਕੁਮਾਰੀ ਚ ਮਨੋਜ੍ਞੌ ਤੌ ਨਰਰ੍षਭੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ: ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਇੱਕ ਧੀ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ।
ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤੌ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੇਣ ਵਪੁषਾ ਤਥਾ। ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪृषਤੀ ਯਾਜਂ ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਸਾ ਸੁਤਾਰ੍ਥਿਨੀ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉੱਚ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਜਦ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਯਾਜਾ ਕੋਲ ਗਈ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ।
ਨ ਵੈ ਮਦਨ੍ਯਾਂ ਜਨਨੀਂ ਜਾਨੀਯਾਤਾਮਿਮਾਵਿਤਿ। ਤਥੇਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਾਂ ਯਾਜੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
'ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾ ਹੋਵੇ,' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਯਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।'
ਤਯੋਸ੍ਤੁ ਨਾਮਨੀ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਾਃ ਸਂਪੂਰ੍ਣਮਾਨਸਾਃ। ਧृष੍ਟਤ੍ਵਾਦਪ੍ਰਧृष੍ਯਤ੍ਵਾਤ੍ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾਦ੍ਯੁਤ੍ਸਂਭਵਾਦਪਿ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਰੱਖੇ: ਦਿਲੇਰੀ, ਅਜੈਤਾ ਤੇ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਃ ਕੁਮਾਰੋऽਯਂ ਦ੍ਰੁਪਦ੍ਸਯ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ। ਕृष੍ਣੇਤ੍ਯੇਵਾਭਵਤ੍ਕਨ੍ਯਾ ਕृष੍ਣਾ ਭੂਤ੍ਸਾ ਹਿ ਵਰ੍ਣਤਃ
'ਇਹ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਹੋਵੇ,' ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਧੀ ਦਾ ਨਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰੰਗ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀ ਸੀ।
ਤਥਾ ਤਨ੍ਮਿਥੁਨਂ ਜਜ੍ਞੇ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਮਹਾਮਖੇ। ਵੈਦਿਕਾਧ੍ਯਯਨੇ ਪਾਰਂ ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨੋ ਗਤਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿਚ ਇਹ ਜੋੜਾ ਜਨਮਿਆ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਨੇ ਫਿਰ ਵੈਦਿਕ ਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲ੍ਯਮਾਨੀਯ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਉਪਾਕਰੋਦਸ੍ਤ੍ਰਹੇਤੋਰ੍ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਪ੍ਰਤਾਪੀ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ, ਪਾਂਚਾਲਾ ਦੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ।