ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੋਚ੍ਛੇਦਾਯ ਵਿਹਿਤੋ ਜਾਮਦਗ੍ਨ੍ਯ ਇਵਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਜਾਮਦਗਨਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਸਹਿਤਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵੇਗੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੇਗੇਨ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍। ਉਪਪਨ੍ਨਂ ਹਿ ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਹੁਣ ਉਹ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਸਚਮੁਚ ਯੋਗ ਤੇ ਮਹਾਨ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਨੇषਵਸ੍ਤਮਪਾਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਨ ਚ ਪ੍ਰਾਸਾ ਨ ਚਾਸਯਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤੇਜੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਹੁਤਿਹੁਤਂ ਯਥਾ
ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਬਾਣ, ਭਾਲਾ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਉਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਤਾਕਤ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਹਵਨ ਵਾਂਗ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਹ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਬਲਂ ਘੋਰਮਪ੍ਰਸਹ੍ਯਂ ਪਰੈਰ੍ਭੁਵਿ। ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਸਮੇਤ੍ਯ ਜਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰਸ੍ਕृਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਚ ਸਹਿਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ। ਸੋऽਹਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਲਾਦ੍ਦੀਨੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੇਜਃ ਪ੍ਰਪੇਦਿਵਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮ ਤੇ ਕਸ਼ਤਰੀਆ ਇਕਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲੱਭੀ ਹੈ।
ਦ੍ਰੋਣਾਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਮਾਸਾਦ੍ਯ ਭਵਨ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿਤ੍ਤਮਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਾਨ੍ਤਕਮਹਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਲਭੇਯਂ ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਜਯਮ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿੱਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇ।
ਦ੍ਰੋਣਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਯਥਾ ਮੇऽਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੋ ਜਾਯੇਤ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤਤ੍ਕਰ੍ਮ ਕੁਰੁ ਮੇ ਯਾਜ ਨਿਰ੍ਵਪਾਮ੍ਯਰ੍ਬੁਦ੍ਧਂ ਗਵਾਮ੍
ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਯਾਜ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਕਰਮ ਕਰੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗਾਵਾਂ ਦਾਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁਂ ਤਂ ਯਾਜੋ ਯਜ੍ਞਾਰ੍ਥਮੁਪਕਲ੍ਪਯਨ੍। ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥ ਇਤਿ ਚਾਕਾਮਮੁਪਯਾਜਮਚੋਦਯਤ੍
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਕਹਿ ਕੇ, ਯਾਜ ਨੇ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਗੁਰੂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਉਪਯਾਜ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ।
ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਚ ਮਹਾਰਾਜਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਾ ਭੈਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਂਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਰ੍ਮਣਾ ਭਵਤਃ ਸੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ: 'ਡਰੋ ਨਾ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਕਰ੍ਮ ਚਾਸ੍ਯਾਦਦੇ ਮੁਨਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ ਤੇ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਯਥਾਵਿਧਿ ਕਥਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਯਾਜੋ ਦ੍ਰੋਣਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਯਾਜਯਾਮਾਸ ਤਂ ਨृਪਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੋ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰਸਮ ਕੀਤੀ। ਯਾਜ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਉਹ ਯਜਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥੇऽਯੋਜਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਯਾਜਸ੍ਯਾਪਿ ਸਮੀਪਤਃ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਉਪਯਾਜੋ ਮਹਾਤਪਾਃ
ਗੁਰੂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਯਾਜ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਪਯਾਜ, ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਆਇਆ।
ਆਚਵ੍ਯੌ ਕਰ੍ਮ ਵੈਤਾਨਂ ਤਥਾ ਪੁਤ੍ਰਫਲਾਯ ਵੈ। ਇਹ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਮਹਾਬਲਃ। ਇष੍ਯਤੇ ਯਦ੍ਵਿਧੋ ਰਾਜਨ੍ਭਵਿਤਾ ਸ ਤਥਾਵਿਧਃ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਵੈਤਾਨ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਵੱਡੀ ਜੋਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਾ। ਜਿਸ ਕਿਸਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।
ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਹਨ੍ਤਾਰਂ ਸੋऽਭਿਸਨ੍ਧਾਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ। ਆਜਹੇऽਥ ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਕਰ੍ਮ ਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਰਾਜਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਦ੍ਵਿਪਦਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਜੁਹਾਵ ਚ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਕੌਸਵੀ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯਾਸੀਦ੍ਯਾ ਵੈ ਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰਗृਦ੍ਧਿਨਃ
ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਮ ਕਉਸਵੀ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਸੀ।
ਸੌਤ੍ਰਾਮਣਿਂ ਤਥਾ ਪਤ੍ਨੀਂ ਤਤਃ ਕਾਲੇऽਭ੍ਯਯਾਤ੍ਤਦਾ। ਯਾਜਸ੍ਤੁ ਸਵਨਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਦੇਵੀਮਾਹ੍ਵਾਪਯਤ੍ਤਦਾ
ਉਹ ਸਮੇਂ, ਪਤਨੀ ਨੇ ਸੌਤ੍ਰਾਮਣੀ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆ ਗਈ। ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਪ੍ਰੇਹਿ ਮਾਂ ਰਾਜ੍ਞਿ ਪृषਤਿ ਮਿਥੁਨਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਕੁਮਾਰਸ਼੍ਚ ਕੁਮਾਰੀ ਚ ਪਿਤृਵਂਸ਼ਵਿਵृਦ੍ਧਯੇ
ਆਓ ਮੇਰੇ ਕੋਲ, ਰਾਣੀ ਪ੍ਰਿਸ਼ਤੀ। ਇੱਥੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਜੋੜਾ ਉਡੀਕ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਇੱਕ ਮੁੰਡਾ ਤੇ ਇੱਕ ਕੁੜੀ—ਜੋ ਰਾਜ ਘਰਾਣੇ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਹਨ।
ਨਾਲਿਪ੍ਤਂ ਵੈ ਮਮ ਮੁਖਂ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ਗਨ੍ਧਾਨ੍ਬਿਭਰ੍ਮਿ ਚ। ਨ ਪਤ੍ਨੀ ਤੇऽਸ੍ਮਿ ਸੂਤ੍ਯਰ੍ਥੇ ਤਿष੍ਠ ਯਾਜ ਮਮ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਕੋਈ ਲੇਪ ਨਹੀਂ ਲਾਇਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਖੁਸ਼ਬੂਆਂ ਲਗਾਈਆਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਜਨਮ ਦੇਣ ਲਈ। ਪਿਆਰੇ ਯਾਜ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ।
ਯਾਜੇਨ ਸ਼੍ਰਪਿਤਂ ਹਵ੍ਯਮੁਪਯਾਜੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਮ੍। ਕਥਂ ਕਾਮਂ ਨ ਸਂਦਧ੍ਯਾਤ੍ਪृषਤਿ ਪ੍ਰੇਹਿ ਤਿष੍ਠ ਵਾ
ਯਾਜ ਨੇ ਜੋ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਪਯਾਜ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰੇ? ਪ੍ਰਿਸ਼ਤੀ, ਤੂੰ ਚਾਹੇ ਆ ਜਾ ਜਾਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਯਾਜੇਨ ਹੁਤੇ ਹਵਿषਿ ਸਂਸ੍ਕृਤੇ। ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਪਾਵਕਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕੁਮਾਰੋ ਦੇਵਸਂਨਿਭਃ
ਯਾਜ ਨੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਦ ਇੱਕ ਲੜਕਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਉਭਰ ਆਇਆ।
ਜ੍ਵਾਲਾਵਰ੍ਣੋ ਘੋਰਰੂਪਃ ਕਿਰੀਟੀ ਵਰ੍ਮ ਧਾਰਯਨ੍। ਵੀਰਃ ਸਖਙ੍ਗਃ ਸਸ਼ਰੋ ਧਨੁष੍ਮਾਨ੍ਸ ਨਦਨ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਲੜਕਾ ਜਵਾਲਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ, ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੋਹਰ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਕਵਚ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸੋऽਭ੍ਯਰੋਹਦ੍ਰਥਵਰਂ ਤੇਨ ਚ ਪ੍ਰਯਯੌ ਤਦਾ। ਜਾਤਮਾਤ੍ਰੇ ਕੁਮਾਰੇ ਚ ਵਾਕ੍ਕਿਲਾਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਲੜਕਾ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਚਲ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਜਨਮਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ।
ਏष ਸ਼ਿष੍ਯਸ਼੍ਚ ਮृਤ੍ਯੁਸ਼੍ਚ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਜਾਯਤੇ। ਭਯਾਪਹੋ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਯਸ਼ਸ੍ਕਰਃ
ਇਹ ਲੜਕਾ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦਾ ਚੇਲਾ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਵੀ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ਼ੋਕਾਪਹੋ ਜਾਤ ਏष ਦ੍ਰੋਣਵਧਾਯ ਹਿ। ਇਤ੍ਯਵੋਚਨ੍ਮਹਦ੍ਭੂਤਮਦृਸ਼੍ਯਂ ਖੇਚਰਂ ਤਦਾ
ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਹੀ ਜਨਮਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਵੱਡਾ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜੀਵ ਬੋਲਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਣੇਦੁਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਃ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ। ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯਾਂ ਚ ਹੋਤ੍ਰਾਯਾਂ ਹੁਤੇ ਹਵਿषਿ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤੇ
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ!' ਆਖਦੇ ਹੋਏ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚੀਅਰ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਦੂਜੀ ਹਵਨ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਚੜ੍ਹਾਈ—
ਕੁਮਾਰੀ ਚਾਪਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਵੇਦਿਮਧ੍ਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਾ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਖ੍ਯਾਤੇ ਪृषਤ੍ਯਾ ਚ ਯਾਜਕੇ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ, ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਵੀ, ਪਾਂਚਾਲੀ, ਵੇਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਉੱਠੀ। ਜਦ ਪૃਸ਼ਤੀ ਨੇ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੂਜਾਰੀ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕਰ ਲਈ।
ਪੁਨਃ ਕੁਮਾਰੀ ਪਾਞ੍ਚਾਲੀ ਸੁਭਗਾ ਵੇਦਿਮਧ੍ਯਗਾ। ਅਨ੍ਤਰ੍ਵੇਦ੍ਯਾਂ ਸਮੁਦ੍ਭੂਤਾ ਕਨ੍ਯਾ ਸਾ ਸੁਮਨੋਹਰਾ
ਫਿਰ, ਸੁਭਾਗਾ ਪਾਂਚਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਵੇਦੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਉੱਠੀ। ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੀ ਕੁੜੀ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਜਨਮੀ।
ਸ਼੍ਯਾਮਾ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੀ ਨੀਲਕੁਞ੍ਚਿਤਮੂਰ੍ਧਜਾ। ਮਾਨੁषਂ ਵਿਗ੍ਰਹਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛ੍ਰੀਰਿਵ ਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਹ ਕਾਲੀ ਰੰਗ ਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸੌਣੀਆਂ, ਵਾਲ ਨੀਲੇ ਤੇ ਘੁੰਮਾਏ ਹੋਏ, ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਈ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਦੇਵੀ ਆਪ ਹੋਵੇ।
ਤਾਮ੍ਰਤੁਙ੍ਗਨਖੀ ਸੁਭ੍ਰੂਸ਼੍ਚਾਰੁਪੀਨਪਯੋਧਰਾ। ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਸਮੋ ਗਨ੍ਧੋ ਯਸ੍ਯਾਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਾਤ੍ਪ੍ਰਧਾਵਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਨਖ ਤਾਮਰ ਰੰਗ ਦੇ ਤੇ ਉਭਰੇ ਹੋਏ, ਭੌਂ ਸੌਣੀਆਂ, ਛਾਤੀ ਪੂਰੀ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸੀ ਜੋ ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਯਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਪਰਂ ਰੂਪਂ ਯਸ੍ਯਾ ਨਾਸ੍ਤ੍ਯੁਪਮਾ ਭੁਵਿ। ਦੇਵਦਾਨਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਮੀਪ੍ਸਿਤਾ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨੀ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਰੰਗ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਯਕਸ਼ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।