ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤਂ ਦ੍ਰੋਣੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਚੈਨਂ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਕਨ੍ਦੀਮਥ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਜਨਪਦਾਯੁਤਾਮ੍। ਸੋऽਧ੍ਯਾਵਸਦ੍ਦੀਨਮਨਾਃ ਕਾਮ੍ਪਿਲ੍ਯਂ ਚ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਕੰਡੀ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਕਾਂਪਿਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਯਾਵਚ੍ਚਰ੍ਮਣ੍ਵਤੀ ਨਦੀ। ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਚੈਵਂ ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਪਰਿਭੂਯਾਥ ਪਾਲਿਤਃ
ਦੱਖਣੀ ਪਾਂਚਾਲ, ਚਰਮਣਵਤੀ ਨਦੀ ਤੱਕ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੇਣ ਚ ਬਲੇਨਾਸ੍ਯ ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਪਰਾਜਯਮ੍। ਹੀਨਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣ ਸ ਬਲੇਨਤੁ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਣਿਆ,
ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਵੈ ਪृਥਿਵੀਮਨ੍ਵਸਂਚਰਤ੍। ਅਹਿਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿषਯਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਮਭਿਪਦ੍ਯਤ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਹਿਚੱਤਰ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਰਾਜਨ੍ਨਹਿਚ੍ਛਤ੍ਰਾ ਪੁਰੀਜਨਪਦਾਯੁਤਾ। ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਅਹਿਚੱਤਰ ਦੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵੈਰਂ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਨ ਸੁष੍ਵਾਪ ਸ੍ਮਰਂਸ੍ਤਦਾ। ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਬਲੇਨਾਸ੍ਯ ਨਾऽਸ਼ਸ਼ਂਸੇ ਪਰਾਜਯਮ੍
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਵੈਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਚੰਗੀ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਹੀਨਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣਾਪਿ ਬਲੇਨ ਚ। ਦ੍ਰੁਪਦੋऽਮਰ੍षਣਾਦ੍ਰਾਜਾ ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਲ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਕੰਮਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ।
ਅਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਵਸਥਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਮਾਪਤ੍ਯਂ ਧਿਗ੍ਬਨ੍ਧੂਨਿਤਿ ਚ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ। 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ 'ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ,' ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਪਰਮੋ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ਦ੍ਰੋਣਂ ਪ੍ਰਤਿਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਨ ਸਨ੍ਤਿ ਮਮ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਹ ਭਰਦਾ ਸੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। 'ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ,' ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਸੀ।
ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਵੈ ਪृਥਿਵੀਮਨ੍ਵਯਾਦਿਮਾਮ੍। ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਵਿਨਯਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਬਲੇਨ ਚ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਸੰਜਮ ਨਾਲ ਅਸਤਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨੋ ਵੈ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਪਰਾਜਯਮ੍। ਅਭਿਤਃ ਸੋऽਥ ਕਲ੍ਮਾषੀਂ ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਪਰਿਭ੍ਰਮਨ੍
ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦਾ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕਾਲੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਵਸਥਂ ਪੁਣ੍ਯਮਾਸਸਾਦ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਤਤ੍ਰ ਨਾਸ੍ਨਾਤਕਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਚਾਸੀਦਵ੍ਰਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਆਇਆ। ਉੱਥੇ ਕੋਈ ਵੀ ਅਧਿਆਪਨ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਤੌ ਮਹਾਭਾਗੌ ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਚ੍ਛਂਸਿਤਵ੍ਰਤੌ। ਯਾਜੋਪਯਾਜੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੀ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਪृषਤਾਤ੍ਮਜਃ
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਭਰਾ, ਯਾਜ ਤੇ ਉਪਯਾਜ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਵੇਖੇ।
ਸਂਹਿਤਾਧ੍ਯਯਨੇ ਯੁਕ੍ਤੌ ਗੋਤ੍ਰਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕਾਸ਼੍ਯਪੌ। ਅਰਣ੍ਯੇ ਯੁਕ੍ਤਰੂਪੌ ਤੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਵृषਿਸਤ੍ਤਮੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸੰਹਿਤਾ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ, ਤੇ ਕਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਨ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਢੰਗ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਸ ਉਪਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਾਸ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਰਤਨ੍ਦ੍ਰਿਤਃ। ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਯੋਰ੍ਬਲਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਕਨੀਯਾਂਸਮੁਪਹ੍ਵਰੇ
ਉਹ ਸਭ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਬਿਨਾ ਥਕਾਵੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ, ਉਸ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਮਝ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਨੂੰ, ਜਾਣ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਪੇਦੇ ਛਨ੍ਦਯਨ੍ਕਾਮੈਰੁਪਯਾਜਂ ਧृਤਵ੍ਰਤਮ੍। ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਕृਤ੍ਸਰ੍ਵਕਾਮਦਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਪਯਾਜਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਕਾਇਮ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਪਾਦ੍ਯੇਨਾਸਨਦਾਨੇਨ ਤਥਾऽਰ੍ਘ੍ਯੇਣ ਫਲੈਸ਼੍ਚ ਤਮ੍। ਅਰ੍ਹਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮੁਪਯਾਜੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਬੈਠਣ ਲਈ ਆਸਨ, ਅਰਘ ਅਤੇ ਫਲ ਦੇ ਕੇ, ਯਥਾ ਯੋਗ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਪਯਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਯੇਨ ਕਾਰ੍ਯਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਨਭਿਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ਸੇ। ਕृਤਸ਼੍ਚਾਯਂ ਸਮੁਦ੍ਯੋਗਸ੍ਤਦ੍ਬ੍ਰਵੀਤੁ ਭਵਾਨਿਤਿ
ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੰਮ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਤੇ ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਇਹ ਉੱਦਮ ਕਿਉਂ ਕੀਤਾ? ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸ।
ਸ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਤਿਸਂਯੁਕ੍ਤਮृषੀਣਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਤਦਾ। ਉਵਾਚ ਛਨ੍ਦਯਨ੍ਕਾਮੈਰ੍ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਸ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍
ਉੱਚ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਦੱਸਣ ਲਈ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਯੇਨ ਮੇ ਕਰ੍ਮਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣਮृਤ੍ਯੇਵ। ਉਪਯਾਜ ਚਰਸ੍ਵੈਤਤ੍ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਧਨਂ ਤਵ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਡ੍ਰੋਣ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੋਵੇ? ਉਪਯਾਜਾ, ਉਹ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਧਨ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਨਾਹਂ ਫਲਾਰ੍ਥੀ ਦ੍ਰੁਪਦ ਯੋऽਰ੍ਥੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍
ਦ੍ਰੁਪਦ, ਮੈਂ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ; ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਜਾਵੇ।
ਆਰਾਧਯਿष੍ਯਨ੍ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਸ ਤਂ ਪਰ੍ਯਚਰਤ੍ਤਦਾ। ਤਤਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦਵਿਜ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਉਪਯਾਜੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕਾਲੇ ਮਧੁਰਯਾ ਗਿਰਾ। ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਨ ਮੇऽਤ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੀਦ੍ਵਿਚਰਨ੍ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ
ਉਪਯਾਜਾ ਨੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: 'ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਫਿਰਦੇ ਹੋਏ ਕਦੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।'
ਅਪਰਿਜ੍ਞਾਤਸ਼ੌਚਾਯਾਂ ਭੂਮੌ ਨਿਪਤਿਤਂ ਫਲਮ੍। ਤਦਪਸ਼੍ਯਮਹਂ ਭ੍ਰਾਤੁਰਸਾਂਪ੍ਰਤਮਨੁਵ੍ਰਜਨ੍
ਭਰਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਿਆ ਫਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਵਿਤਰਤਾ ਅਣਜਾਣ ਸੀ।
ਵਿਮਰ੍ਸ਼ਂ ਹਿ ਫਲਾਦਾਨੇ ਨਾਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਥਂਚਨ। ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਫਲਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੋषਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾऽऽਨੁਬਨ੍ਧਿਕਾਨ੍
ਉਹ ਫਲ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੋਚਦਾ; ਫਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਾਮੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਤ ਦੋਸ਼ ਵੇਖਦਾ।
ਵਿਵਿਨਕ੍ਤਿ ਨ ਸ਼ੌਚਾਰ੍ਥੀ ਸੋऽਨ੍ਯਤ੍ਰਾਪਿ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍। ਸਂਹਿਤਾਧ੍ਯਯਨਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਪਞ੍ਚਯਜ੍ਞਾਨ੍ਨਿਰੂਪ੍ਯ ਚ
ਉਹ ਪਵਿਤਰਤਾ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਹੋਰ ਥਾਂ ਵੀ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ? ਸੰਹਿਤਾ ਪੜ੍ਹਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅਤੇ ਪੰਜ ਯਜਨਾਂ ਨਿਰਧਾਰਨ ਕਰਕੇ—
ਭੈਕ੍ਸ਼ਮੁਞ੍ਛੇਨ ਸਹਿਤਂ ਭੁਞ੍ਜਾਨਸ੍ਤੁ ਤਦਾ ਤਦਾ। ਕੀਰ੍ਤਯਤ੍ਯੇਵ ਰਾਜਰ੍षੇ ਭੋਜਨਸ੍ਯ ਰਸਂ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਭੀਖ ਮੰਗ ਕੇ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਮੁੜ ਮੁੜ ਭੋਜਨ ਦੇ ਸੁਆਦ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ।
ਸਂਹਿਤਾਧ੍ਯਯਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਵਨੇ ਗੁਰੁਕੁਲੇ ਵਸਨ੍। ਭੈਕ੍ਸ਼ਮੁਚ੍ਛਿष੍ਟਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ੍ਮ ਸਤਤਂ ਤਥਾ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੁਰੂ ਦੇ ਘਰ ਰਹਿ ਕੇ ਸੰਹਿਤਾ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਉਚਿਸ਼ਟ ਭੀਖ ਵਜੋਂ ਖਾਂਦਾ ਸੀ।
ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍ਗੁਣਮਨ੍ਨਾਨਾਮਥ ਪ੍ਰੀਤੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ। ਏਵਂ ਫਲਾਰ੍ਥਿਨਸ੍ਤ੍ਸਮਾਨ੍ਮਨ੍ਯੇऽਹਂ ਤਰ੍ਕਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ
ਅੰਨ ਦੇ ਗੁਣ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ, ਮੈਂ ਤਰਕ ਨਾਲ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।