ਹਯਾਨ੍ਧ੍ਵਜਂ ਧਨੁਰ੍ਮੁष੍ਟਿਮੁਭੌ ਤੌ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਸਾਰਥੀ। ਸ ਤਥਾ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇषੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਰਥੀ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਰਥੀ, ਧਵਜ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਮੁਸ਼ਤਿ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਦੇ ਰਹੇ।
ਹਯੇषੁ ਵਿਨਿਕृਤ੍ਤੇषੁ ਵਿਮੁਖੋऽਭਵਦਾਹਵੇ। ਸ ਸਤ੍ਯਜਿਤਮਾਲੇਕ੍ਯ ਤਥਾ ਵਿਮੁਖਮਾਹਵੇ
ਜਦੋਂ ਘੋੜੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਸਤਯਜਿਤ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਭ੍ਯਧਾਵਤ ਪਾਰ੍षਤਮ੍। ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਰ੍ਜੁਨੋ ਜਯਤਾਂ ਵਰਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰਸ਼ਤ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਫਿਰ ਜੇਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧ੍ਵਜਂ ਚੋਰ੍ਵ੍ਯਾਮਪਾਤਯਤ੍। ਪਞ੍ਚਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹਯਾਨ੍ਸੂਤਂ ਚ ਸਾਯਕੈਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਵਜ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।
ਤਤ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਚ੍ਚਾਪਮਾਦਦਾਨਃ ਸ਼ਰਾਵਰਮ੍। ਖਡ੍ਗਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਿਂਹਨਾਦਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਗੱਛਾ ਚੁੱਕਿਆ। ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਉਠਾ ਕੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਸ੍ਯ ਰਥਸ੍ਯੇषਾਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸਹਸਾऽਪਤਤ੍। ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਅਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਪਾਂਚਾਲੇ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਪਾਂਚਾਲੇ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਧਨੰਜਯ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਾਮ੍ਭੋਨਿਧਿਂਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤਂਨਾਗਮਿਵ ਸੋऽਗ੍ਰਹੀਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਪਾਞ੍ਚਾਲਾ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲੇ ਦਸੋ ਦਿਸਾ ਭੱਜ ਪਏ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਬਲਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਿਂਹਨਾਦਸ੍ਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਸਭ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਨੰਜਯ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਆਯਾਨ੍ਤਮਰ੍ਜੁਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਾਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਮਮृਦੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਗਰਂ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਨਗਰੀ ਛੱਡ ਗਏ।
ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਕੁਰੁਵੀਰਾਣਾਂ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਮਾ ਵਧੀਸ੍ਤਦ੍ਬਲਂ ਭੀਮ ਗੁਰੁਦਾਨਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਕੁਰੂ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ; ਭੀਮ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।'
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਜੁਨੇਨ ਨਿਵਾਰਿਤਃ। ਅਤृਪ੍ਤੋ ਯੁਦ੍ਧਧਰ੍ਮੇषੁ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਅਤ੍ਰੁਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਭੀਮ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਤੇ ਯਜ੍ਞਸੇਨਂ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਉਪਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਹ ਲੋਕ ਯਜਨਸੇਨ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪਂ ਹृਤਧਨਂ ਤਂ ਤਥਾ ਵਸ਼ਮਾਗਤਮ੍। ਸ ਵੈਰਂ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣੋ ਦ੍ਰੁਪਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗਰੂਰ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੋਇਆ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿਮृਜ੍ਯ ਤਰਸਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪੁਰਂ ਤੇ ਮृਦਿਤਂ ਮਯਾ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜੀਵਨ੍ਰਿਪੁਵਸ਼ਂ ਸਖਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕਿਮਿष੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੇ ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੇਂਗਾ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਨਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਾ ਭੈਃ ਪ੍ਰਾਣਭਯਾਦ੍ਵੀਰ ਕ੍ਸ਼ਮਿਣੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਯਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ: 'ਜੀਵਨ ਦਾ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਵੀਰ; ਅਸੀਂ ਮਾਫ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ।'
ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਯਤ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਬਾਲ੍ਯੇ ਮਯਾ ਸਹ। ਤੇਨ ਸਂਵਰ੍ਧਿਤਃ ਸ੍ਨੇਹਃ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭ
ਅਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਵਧੀ, ਰਾਜਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਖ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਜਨਾਧਿਪ। ਵਰਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਧਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ—ਰਾਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਲੈ।
ਅਰਾਜਾ ਕਿਲ ਨੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਖਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਅਤਃ ਪ੍ਰਯਤਿਤਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਯਜ੍ਞਸੇਨ ਮਯਾ ਤਵ
ਬਿਨਾ ਰਾਜ ਦੇ, ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਯਜਨਸੇਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜਾਸਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕੂਲੇ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਹਮੁਤ੍ਤਰੇ। ਸਖਾਯਂ ਮਾਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹਾਂ। ਪਾਂਚਾਲ, ਜੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੋਸਤ ਮੰਨ ਲੈ।
ਅਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਪ੍ਰੀਯੇ ਤ੍ਵਯਾऽਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤਂ ਦ੍ਰੋਣੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਭਾਰਤ। ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਚੈਨਂ ਪ੍ਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਰਾਜ੍ਯਾਰ੍ਧਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਾਦਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਭਾਰਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਰਾਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਕਨ੍ਦੀਮਥ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ਤੀਰੇ ਜਨਪਦਾਯੁਤਾਮ੍। ਸੋऽਧ੍ਯਾਵਸਦ੍ਦੀਨਮਨਾਃ ਕਾਮ੍ਪਿਲ੍ਯਂ ਚ ਪੁਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਫਿਰ ਮਾਕੰਡੀ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਵੱਸਣ ਲੱਗਾ, ਤੇ ਕਾਂਪਿਲੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਵੀ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਯਾਵਚ੍ਚਰ੍ਮਣ੍ਵਤੀ ਨਦੀ। ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਚੈਵਂ ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਪਰਿਭੂਯਾਥ ਪਾਲਿਤਃ
ਦੱਖਣੀ ਪਾਂਚਾਲ, ਚਰਮਣਵਤੀ ਨਦੀ ਤੱਕ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਰੱਖਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੇਣ ਚ ਬਲੇਨਾਸ੍ਯ ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਪਰਾਜਯਮ੍। ਹੀਨਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣ ਸ ਬਲੇਨਤੁ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ। ਪਰ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਣਿਆ,
ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮ ਪਰੀਪ੍ਸਨ੍ਵੈ ਪृਥਿਵੀਮਨ੍ਵਸਂਚਰਤ੍। ਅਹਿਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਚ ਵਿषਯਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਮਭਿਪਦ੍ਯਤ
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਹਿਚੱਤਰ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਰਾਜਨ੍ਨਹਿਚ੍ਛਤ੍ਰਾ ਪੁਰੀਜਨਪਦਾਯੁਤਾ। ਯੁਧਿ ਨਿਰ੍ਜਿਤ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ, ਅਹਿਚੱਤਰ ਦੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਜਿੱਤ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਵੈਰਂ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਨ ਸੁष੍ਵਾਪ ਸ੍ਮਰਂਸ੍ਤਦਾ। ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰੇਣ ਵੈ ਬਲੇਨਾਸ੍ਯ ਨਾऽਸ਼ਸ਼ਂਸੇ ਪਰਾਜਯਮ੍
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਵੈਰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਚੰਗੀ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਬਲ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਹੀਨਂ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਚਾਤ੍ਮਾਨਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮੇਣਾਪਿ ਬਲੇਨ ਚ। ਦ੍ਰੁਪਦੋऽਮਰ੍षਣਾਦ੍ਰਾਜਾ ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧਾਨ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਲ ਵਿਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੁਪਦ, ਜੋ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਕੰਮਯੋਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗਾ।
ਅਨ੍ਵਿਚ੍ਛਨ੍ਪਰਿਚਕ੍ਰਾਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਵਸਥਾਨ੍ਬਹੂਨ੍। ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਮਾਪਤ੍ਯਂ ਧਿਗ੍ਬਨ੍ਧੂਨਿਤਿ ਚ ਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਲੱਭਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਗਿਆ। 'ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ 'ਤੇ ਲਾਨਤ ਹੈ,' ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਪਰਮੋ ਹ੍ਯਾਸੀਦ੍ਦ੍ਰੋਣਂ ਪ੍ਰਤਿਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਨ ਸਨ੍ਤਿ ਮਮ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਹ ਭਰਦਾ ਸੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। 'ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਮੇਰੇ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੈ,' ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਸੀ।