ਸਿਂਹਨਾਦਸ਼੍ਚ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਸਾਧੁਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਤਤਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਸਤ੍ਯਜਿਤਾ ਸਹ
ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਠੀ; ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਤਯਜਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋ ਯਥਾ। ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਮਾਵृਣੋਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦ ਆਸੀਤ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲਕੇ ਬਲੇ। ਜਿਵृਕ੍ਸ਼ਤਿ ਮਹਾਸਿਂਹੇ ਗਜਾਨਾਮਿਵ ਯੂਥਪਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਤੇ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤਦਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਜਿਤ੍ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਂ ਵੈ ਪਰਿਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮਦੁਦ੍ਰੁਵਤ੍
ਜਦ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਦ ਸਤਯਜਿਤ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਸੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਧਨੰਜਯ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਜੁਨਪਾਞ੍ਚਾਲੌ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਾਗਤੌ। ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋਭਯੇਤਾਂ ਤੌ ਸੈਨ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਵੈਰੋਚਨਾਵਿਵ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਸਤਯਜਿਤ ਜੰਗ ਲਈ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਤ੍ਯਜਿਤਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਵਲਦ੍ਗਾਢਂ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਸਤਯਜਿਤ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਇਹ ਕਾਰਨਾਮਾ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਰ੍ਦਯਤ੍। ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ।
ਵੇਗਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਵੇਗੋ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਮਵਮृਜ੍ਯ ਚ। ਤਤਃ ਸਤ੍ਯਜਿਤਸ਼੍ਚਾਪਂ ਛਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਚੜ੍ਹਾਈ; ਫਿਰ ਸਤਯਜਿਤ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਅਥਾਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸਤ੍ਯਜਿਦ੍ਵੇਗਵਤ੍ਤਰਮ੍। ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਸੂਤਂ ਸਰਥਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਸਤਯਜਿਤ ਨੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰਥ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥ, ਤੇ ਸੂਤ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਤਂ ਨ ਮਮृषੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੇਨਾਰ੍ਦਿਤੋ ਯੁਧਿ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਤ੍ਵਰਂ ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਰਾਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਂਚਾਲ ਵੱਲੋਂ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਹਯਾਨ੍ਧ੍ਵਜਂ ਧਨੁਰ੍ਮੁष੍ਟਿਮੁਭੌ ਤੌ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਸਾਰਥੀ। ਸ ਤਥਾ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇषੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਰਥੀ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਰਥੀ, ਧਵਜ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਮੁਸ਼ਤਿ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਦੇ ਰਹੇ।
ਹਯੇषੁ ਵਿਨਿਕृਤ੍ਤੇषੁ ਵਿਮੁਖੋऽਭਵਦਾਹਵੇ। ਸ ਸਤ੍ਯਜਿਤਮਾਲੇਕ੍ਯ ਤਥਾ ਵਿਮੁਖਮਾਹਵੇ
ਜਦੋਂ ਘੋੜੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਸਤਯਜਿਤ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਭ੍ਯਧਾਵਤ ਪਾਰ੍षਤਮ੍। ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਰ੍ਜੁਨੋ ਜਯਤਾਂ ਵਰਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰਸ਼ਤ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਫਿਰ ਜੇਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧ੍ਵਜਂ ਚੋਰ੍ਵ੍ਯਾਮਪਾਤਯਤ੍। ਪਞ੍ਚਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹਯਾਨ੍ਸੂਤਂ ਚ ਸਾਯਕੈਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਵਜ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।
ਤਤ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਚ੍ਚਾਪਮਾਦਦਾਨਃ ਸ਼ਰਾਵਰਮ੍। ਖਡ੍ਗਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਿਂਹਨਾਦਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਗੱਛਾ ਚੁੱਕਿਆ। ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਉਠਾ ਕੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਸ੍ਯ ਰਥਸ੍ਯੇषਾਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸਹਸਾऽਪਤਤ੍। ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਅਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਪਾਂਚਾਲੇ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਪਾਂਚਾਲੇ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਧਨੰਜਯ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਾਮ੍ਭੋਨਿਧਿਂਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤਂਨਾਗਮਿਵ ਸੋऽਗ੍ਰਹੀਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਪਾਞ੍ਚਾਲਾ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲੇ ਦਸੋ ਦਿਸਾ ਭੱਜ ਪਏ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਬਲਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਿਂਹਨਾਦਸ੍ਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਸਭ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਨੰਜਯ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਆਯਾਨ੍ਤਮਰ੍ਜੁਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਾਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਮਮृਦੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਗਰਂ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਨਗਰੀ ਛੱਡ ਗਏ।
ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਕੁਰੁਵੀਰਾਣਾਂ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਮਾ ਵਧੀਸ੍ਤਦ੍ਬਲਂ ਭੀਮ ਗੁਰੁਦਾਨਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਕੁਰੂ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ; ਭੀਮ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।'
ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਦਾ ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਜੁਨੇਨ ਨਿਵਾਰਿਤਃ। ਅਤृਪ੍ਤੋ ਯੁਦ੍ਧਧਰ੍ਮੇषੁ ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਮਹਾਬਲਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਜੰਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਅਤ੍ਰੁਪਤ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਭੀਮ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਤੇ ਯਜ੍ਞਸੇਨਂ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਉਪਾਜਗ੍ਮੁਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਂ ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਉਹ ਲੋਕ ਯਜਨਸੇਨ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ, ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਭਗ੍ਨਦਰ੍ਪਂ ਹृਤਧਨਂ ਤਂ ਤਥਾ ਵਸ਼ਮਾਗਤਮ੍। ਸ ਵੈਰਂ ਮਨਸਾ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣੋ ਦ੍ਰੁਪਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗਰੂਰ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕਾ, ਧਨ-ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੋਇਆ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਵੈਰ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਿਮृਜ੍ਯ ਤਰਸਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਪੁਰਂ ਤੇ ਮृਦਿਤਂ ਮਯਾ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਜੀਵਨ੍ਰਿਪੁਵਸ਼ਂ ਸਖਿਪੂਰ੍ਵਂ ਕਿਮਿष੍ਯਤੇ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇਰੀ ਜਾਨ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੇ ਮਿੱਤਰ, ਤੂੰ ਕੀ ਚਾਹੇਂਗਾ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯੈਨਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਮਾ ਭੈਃ ਪ੍ਰਾਣਭਯਾਦ੍ਵੀਰ ਕ੍ਸ਼ਮਿਣੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵਯਮ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਹੱਸਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ: 'ਜੀਵਨ ਦਾ ਡਰ ਨਾ ਕਰ, ਵੀਰ; ਅਸੀਂ ਮਾਫ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਾਂ।'
ਆਸ਼੍ਰਮੇ ਕ੍ਰੀਡਿਤਂ ਯਤ੍ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਬਾਲ੍ਯੇ ਮਯਾ ਸਹ। ਤੇਨ ਸਂਵਰ੍ਧਿਤਃ ਸ੍ਨੇਹਃ ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭ
ਅਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਬਚਪਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੇਡਿਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਤੇ ਦੋਸਤੀ ਵਧੀ, ਰਾਜਕੁਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯੇਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਖ੍ਯਂ ਪੁਨਰੇਵ ਜਨਾਧਿਪ। ਵਰਂ ਦਦਾਮਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਧਮਵਾਪ੍ਨੁਹਿ
ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਰਾਜਾ—ਰਾਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਲੈ ਲੈ।
ਅਰਾਜਾ ਕਿਲ ਨੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਖਾ ਭਵਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਅਤਃ ਪ੍ਰਯਤਿਤਂ ਰਾਜ੍ਯੇ ਯਜ੍ਞਸੇਨ ਮਯਾ ਤਵ
ਬਿਨਾ ਰਾਜ ਦੇ, ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਯਜਨਸੇਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜਾਸਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕੂਲੇ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਹਮੁਤ੍ਤਰੇ। ਸਖਾਯਂ ਮਾਂ ਵਿਜਾਨੀਹਿ ਪਾਞ੍ਚਾਲ ਯਦਿ ਮਨ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਮੈਂ ਉੱਤਰੀ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਹਾਂ। ਪਾਂਚਾਲ, ਜੇ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੋਸਤ ਮੰਨ ਲੈ।
ਅਨਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੇषੁ ਮਹਾਤ੍ਮਸੁ। ਪ੍ਰੀਯੇ ਤ੍ਵਯਾऽਹਂ ਤ੍ਵਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰੀਤਿਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।