ਪਦਾਤੀਂਸ਼੍ਚ ਰਥਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਨ੍ਯਵਧੀਦਰ੍ਜੁਨਾਗ੍ਰਜਃ। ਗੋਪਾਲ ਇਵ ਦਣ੍ਡੇਨ ਯਥਾ ਪਸ਼ੁਗਣਾਨ੍ਵਨੇ
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਨੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਿਕਾਂ ਤੇ ਰਥ ਸਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੋਆਲਾ ਡੰਡੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਚਾਲਯਨ੍ਰਥਨਾਗਾਂਸ਼੍ਚ ਸਂਚਚਾਲ ਵृਕੋਦਰਃ। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਪ੍ਰਿਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ੍ਤਦਾ
ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੇ ਰਥ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਪਾਰ੍षਤਂ ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਾਗਾਤ੍ਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਹਯੌਘਾਂਸ਼੍ਚ ਰਥੌਘਾਂਸ਼੍ਚ ਗਜੌਘਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਪਾਰਸ਼ਤ ਉੱਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਢੇਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪਾਤਯਨ੍ਸਮਰੇ ਰਾਜਨ੍ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਗ੍ਰਿਰਿਵ ਜ੍ਵਲਨ੍। ਤਤਸ੍ਤੇ ਹਨ੍ਯਮਾਨਾ ਵੈ ਪਞ੍ਚਾਲਾਃ ਸृਞ੍ਜਯਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਗਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅੱਗ ਭੜਕਦੀ ਹੋਵੇ; ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਸ੍ਰੰਜਯਾ ਵੀ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਸ਼ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਵਿਧੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਸਂਛਾਦ੍ਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਮੁਖੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਯੁਧ੍ਵਨ੍ਤ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਪਾਂਡਵ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਭਵਦ੍ਧੋਰਂ ਸਮੁਹਾਦ੍ਭੁਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਸਿਂਹਨਾਦਸ੍ਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਾਮृष੍ਯਤ੍ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਃ
ਉਹ ਜੰਗ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਦਿਸਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ।
ਤਤਃ ਕਿਰੀਟੀ ਸਹਸਾ ਪਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਸਮਰੇऽਦ੍ਰਵਤ੍। ਛਾਦਯਨ੍ਨਿषੁਜਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਮੋਹਯਨ੍ਨਿਵ
ਫਿਰ ਮੋਹਰ ਵਾਲਾ ਉਹ ਯੋਧਾ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਵੱਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ-ਮੱਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਭ੍ਯਸ੍ਯਤੋ ਬਾਣਾਨ੍ਸਂਦਧਾਨਸ੍ਯ ਚਾਨਿਸ਼ਮ੍। ਨਾਨ੍ਤਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਃ
ਜਦ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਦੇ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਕੋਈ ਝਲਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ ਸੀ।
ਨ ਦਿਸ਼ੋ ਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਤਦਾ ਨੈਵ ਚ ਮੇਦਿਨੀ। ਅਦृਸ਼੍ਯਤ ਮਹਾਰਾਜ ਤਤ੍ਰ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਸਙ੍ਗਰੇ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਨਾ ਆਕਾਸ਼, ਨਾ ਧਰਤੀ ਹੀ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ; ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਕੁਰੂਣਾਂ ਚ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਨਿਸ੍ਵਨਃ। ਤਤ੍ਰ ਤੂਰ੍ਯਨਿਨਾਦਸ਼੍ਚ ਸ਼ਙ੍ਖਾਨਾਂ ਚ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਕੁਰੁ ਦਲਾਂ ਵੱਲੋਂ 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਤੁਰੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਸਿਂਹਨਾਦਸ਼੍ਚ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਸਾਧੁਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਤਤਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਾਜਸ੍ਤੁ ਤਥਾ ਸਤ੍ਯਜਿਤਾ ਸਹ
ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਠੀ; ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਤਯਜਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਤ੍ਵਰਮਾਣੋऽਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ਼ਮ੍ਬਰੋ ਯਥਾ। ਮਹਤਾ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲਮਾਵृਣੋਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੰਬਰ ਨੇ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰਥ ਨੇ ਪਾਂਚਾਲ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਸ਼ਬ੍ਦ ਆਸੀਤ੍ਪਾਞ੍ਚਾਲਕੇ ਬਲੇ। ਜਿਵृਕ੍ਸ਼ਤਿ ਮਹਾਸਿਂਹੇ ਗਜਾਨਾਮਿਵ ਯੂਥਪਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਤੇ ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਸਿੰਘਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਂ ਤਦਾਯਾਨ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਜਿਤ੍ਸਤ੍ਯਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਂ ਵੈ ਪਰਿਪ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰ੍ਧਨਞ੍ਜਯਮਦੁਦ੍ਰੁਵਤ੍
ਜਦ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਤਦ ਸਤਯਜਿਤ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿਚ ਟਿਕਾ ਸੀ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਧਨੰਜਯ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਜੁਨਪਾਞ੍ਚਾਲੌ ਯੁਦ੍ਧਾਯ ਸਮੁਪਾਗਤੌ। ਵ੍ਯਕ੍ਸ਼ੋਭਯੇਤਾਂ ਤੌ ਸੈਨ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਵੈਰੋਚਨਾਵਿਵ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਸਤਯਜਿਤ ਜੰਗ ਲਈ ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ ਆਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਰੋਚਨ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਤ੍ਯਜਿਤਂ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਮਰ੍ਮਭੇਦਿਭਿਃ। ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਬਵਲਦ੍ਗਾਢਂ ਤਦਦ੍ਭੁਤਮਿਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਸਤਯਜਿਤ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਗਏ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ; ਇਹ ਕਾਰਨਾਮਾ ਅਜੋਬਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਸ਼ਤੈਃ ਪਾਰ੍ਥਂ ਪਾਞ੍ਚਾਲਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਰ੍ਦਯਤ੍। ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤੁ ਸ਼ਰਵਰ੍षੇਣ ਚ੍ਛਾਦ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਰਥਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਚਾਲ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ।
ਵੇਗਂ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਾਵੇਗੋ ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਮਵਮृਜ੍ਯ ਚ। ਤਤਃ ਸਤ੍ਯਜਿਤਸ਼੍ਚਾਪਂ ਛਿਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਭ੍ਯਯਾਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਚੜ੍ਹਾਈ; ਫਿਰ ਸਤਯਜਿਤ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਕੱਟ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵੱਲ ਵਧਿਆ।
ਅਥਾਨ੍ਯਦ੍ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਸਤ੍ਯਜਿਦ੍ਵੇਗਵਤ੍ਤਰਮ੍। ਸਾਸ਼੍ਵਂ ਸਸੂਤਂ ਸਰਥਂ ਪਾਰ੍ਥਂ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਫਿਰ ਸਤਯਜਿਤ ਨੇ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰਥ, ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥ, ਤੇ ਸੂਤ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ।
ਸ ਤਂ ਨ ਮਮृषੇ ਪਾਰ੍ਥਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੇਨਾਰ੍ਦਿਤੋ ਯੁਧਿ। ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਸਤ੍ਵਰਂ ਵ੍ਯਸृਜਚ੍ਛਰਾਨ੍
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਾਂਚਾਲ ਵੱਲੋਂ ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਹਯਾਨ੍ਧ੍ਵਜਂ ਧਨੁਰ੍ਮੁष੍ਟਿਮੁਭੌ ਤੌ ਪਾਰ੍ष੍ਣਿਸਾਰਥੀ। ਸ ਤਥਾ ਭਿਦ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਕਾਰ੍ਮੁਕੇषੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਘੋੜੇ ਰਥੀ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਰਥੀ, ਧਵਜ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਮੁਸ਼ਤਿ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਈ ਵਾਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਟੁੱਟਦੇ ਰਹੇ।
ਹਯੇषੁ ਵਿਨਿਕृਤ੍ਤੇषੁ ਵਿਮੁਖੋऽਭਵਦਾਹਵੇ। ਸ ਸਤ੍ਯਜਿਤਮਾਲੇਕ੍ਯ ਤਥਾ ਵਿਮੁਖਮਾਹਵੇ
ਜਦੋਂ ਘੋੜੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਸਤਯਜਿਤ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦੇ ਵੇਖ ਕੇ,
ਵੇਗੇਨ ਮਹਤਾ ਰਾਜਨ੍ਨਭ੍ਯਧਾਵਤ ਪਾਰ੍षਤਮ੍। ਤਦਾ ਚਕ੍ਰੇ ਮਹਦ੍ਯੁਦ੍ਧਮਰ੍ਜੁਨੋ ਜਯਤਾਂ ਵਰਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਰਸ਼ਤ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ। ਫਿਰ ਜੇਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੱਡਾ ਜੰਗ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਧਨੁਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਧ੍ਵਜਂ ਚੋਰ੍ਵ੍ਯਾਮਪਾਤਯਤ੍। ਪਞ੍ਚਭਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਹਯਾਨ੍ਸੂਤਂ ਚ ਸਾਯਕੈਃ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਟੋੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਧਵਜ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪੰਜ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵਾਰਿਆ।
ਤਤ ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਤਚ੍ਚਾਪਮਾਦਦਾਨਃ ਸ਼ਰਾਵਰਮ੍। ਖਡ੍ਗਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਸਿਂਹਨਾਦਮਥਾਕਰੋਤ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦਾ ਗੱਛਾ ਚੁੱਕਿਆ। ਕੌਂਤੇਯ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਉਠਾ ਕੇ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਮਾਰੀ।
ਪਾਞ੍ਚਾਲਸ੍ਯ ਰਥਸ੍ਯੇषਾਮਾਪ੍ਲੁਤ੍ਯ ਸਹਸਾऽਪਤਤ੍। ਪਾਞ੍ਚਾਲਰਥਮਾਸ੍ਥਾਯ ਅਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਪਾਂਚਾਲੇ ਦੇ ਰਥ ਉੱਤੇ ਛਲਾਂਗ ਮਾਰ ਕੇ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਹਮਲਾ ਕਰ ਗਿਆ। ਪਾਂਚਾਲੇ ਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਧਨੰਜਯ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਾਮ੍ਭੋਨਿਧਿਂਤਾਰ੍ਕ੍ਸ਼੍ਯਸ੍ਤਂਨਾਗਮਿਵ ਸੋऽਗ੍ਰਹੀਤ੍। ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਪਾਞ੍ਚਾਲਾ ਵਿਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿ ਦਿਸ਼ੋ ਦਸ਼
ਜਿਵੇਂ ਗਰੁੜ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲੇ ਦਸੋ ਦਿਸਾ ਭੱਜ ਪਏ।
ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਸਰ੍ਵਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਸ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਬਲਮਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਿਂਹਨਾਦਸ੍ਵਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਧਨਞ੍ਜਯਃ
ਸਭ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਨੰਜਯ ਸਿੰਘ ਦੀ ਦਹਾੜ ਕਰਕੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।
ਆਯਾਨ੍ਤਮਰ੍ਜੁਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਮਾਰਾਃ ਸਹਿਤਾਸ੍ਤਦਾ। ਮਮृਦੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਗਰਂ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਨਗਰੀ ਛੱਡ ਗਏ।
ਸਂਬਨ੍ਧੀ ਕੁਰੁਵੀਰਾਣਾਂ ਦ੍ਰੁਪਦੋ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਃ। ਮਾ ਵਧੀਸ੍ਤਦ੍ਬਲਂ ਭੀਮ ਗੁਰੁਦਾਨਂ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਕੁਰੂ ਵੀਰਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਫੌਜ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ; ਭੀਮ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।'