ਅਪਯਾਤੇषੁ ਪਾਰ੍ਥੇषੁ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇऽਭ੍ਯਾਯਯੂ ਰਥਾਃ। ਕृਤਵਰ੍ਮਾ ਕृਪੋ ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਸਾਯਾਹ੍ਨੇ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਪਾਂਡਵ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਿੰਨ ਰਥ ਆਏ: ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ।
ਸਮੇਤ੍ਯ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਭੂਮੌ ਪਤਿਤਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਪ੍ਰਤਿਜਜ੍ਞੇ ਦृਢਕ੍ਰੋਧੋ ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਮਹਾਰਥਃ
ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ ਮਹਾਰਥੀ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਚਨ ਕੀਤਾ।
ਅਹਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਪੁਰੋਗਮਾਨ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਂਸ਼੍ਚ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਾਨ੍ਨ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਂਸ਼ਨਂ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਪਾਂਚਾਲ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰੇ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।
ਯਤ੍ਰੈਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜਾਨਮਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤ੍ਰਯੋ ਰਥਾਃ। ਸੂਰ੍ਯਾਸ੍ਤਮਨਵੇਲਾਯਾਮਾਸੇਦੁਸ੍ਤੇ ਮਹਦ੍ਵਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਥ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਵੇਲੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ।
ਨ੍ਯਗ੍ਰੋਧਸ੍ਯਾਥ ਮਹਤੋ ਯਤ੍ਰਾਧਸ੍ਤਾਦ੍ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਤਤਃ ਕਾਕਾਨ੍ਬਹੂਨ੍ਰਾਤ੍ਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵੋਲੂਕੇਨ ਹਿਂਸਿਤਾਨ੍
ਉਥੇ, ਵੱਡੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕਾਂ ਨੂੰ ਉਲੂ ਨੇ ਆ ਕੇ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੌਣਿਃ ਕ੍ਰੋਧਸਮਾਵਿष੍ਟਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵਧਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾਨਾਂ ਵਧਂ ਪ੍ਰਤਿ ਮਨੋ ਦਧੇ
ਦ੍ਰੌਣੀ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦਾ, ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮਾਰਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਸ਼ਿਬਿਰਦ੍ਵਾਰਿ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍। ਘੋਰਰੂਪਮਪਸ਼੍ਯਤ੍ਸ ਦਿਵਾਮਾਵृਤ੍ਯ ਧਿष੍ਠਿਰਮ੍
ਕੈਂਪ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਡਰਾਉਣਾ ਰਾਖਸਾ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਭਿਆਨਕ ਸੀ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਵ੍ਯਾਘਾਤਮਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਦ੍ਰੌਣਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ਂ ਰੁਦ੍ਰਮਾਰਾਧ੍ਯ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਉਸ ਵਲੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਜਿੱਥੇ ਵਿਅੰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਥੇ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾਨ੍ਨਿਸ਼ਿ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਨ੍ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਪੁਰੋਗਮਾਨ੍। ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਸਪਰੀਵਾਰਾਨ੍ਦ੍ਰੌਪਦੇਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕृਤਵਰ੍ਮਣਾ ਚ ਸਹਿਤਃ ਕृਪੇਣ ਚ ਨਿਜਘ੍ਨਿਵਾਨ੍। ਯਤ੍ਰਾਮੁਚ੍ਯਨ੍ਤ ਤੇ ਪਾਰ੍ਥਾਃ ਪਞ੍ਚ ਕृष੍ਣਬਲਾਸ਼੍ਰਯਾਤ੍
ਕ੍ਰਿਤਵਰਮ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਉਥੇ ਸਿਰਫ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਚ ਗਏ।
ਸਾਤ੍ਯਕਿਸ਼੍ਚ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ। ਪਾਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਪ੍ਰਸੁਪ੍ਤਾਨਾਂ ਯਤ੍ਰ ਦ੍ਰੋਣਸੁਤਾਦ੍ਵਧਃ
ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਵੱਡਾ ਧਨੁਧਾਰੀ, ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਉਥੇ ਦ੍ਰੌਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਸੁੱਤੇ ਪਾਂਚਾਲਿਆਂ ਦਾ ਕਤਲ ਹੋਇਆ।
ਧृष੍ਟਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਸੂਤੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵੇषੁ ਨਿਵੇਦਿਤਃ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਪਿਤृਭ੍ਰਾਤृਵਧਾਰ੍ਦਿਤਾ
ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦਯੁਮਨ ਦੇ ਰਥੀ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕृਤਾਨਸ਼ਨਸਂਕਲ੍ਪਾ ਯਤ੍ਰ ਭਰ੍ਤृਨੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਦ੍ਰੌਪਦੀਵਚਨਾਦ੍ਯਤ੍ਰ ਭੀਮੋ ਭੀਮਪਰਾਕ੍ਰਮਃ
ਉਸ ਨੇ ਮਰਨ ਤੱਕ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਬੈਠੀ; ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਬੋਲਾਂ 'ਤੇ ਭੀਮ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ—
ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਵੈ ਗਦਾਮਾਦਾਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਨ੍ਵਧਾਵਤ੍ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਂ ਗੁਰੋਃ ਸੁਤਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਦਾ ਫੜੀ ਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਭੀਮਸੇਨਭਯਾਦ੍ਯਤ੍ਰ ਦੈਵੇਨਾਭਿਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ। ਅਪਾਣ੍ਡਵਾਯੇਤਿ ਰੁषਾ ਦ੍ਰੌਣਿਰਸ੍ਤ੍ਰਮਵਾਸਡਦਤ੍
ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਣੀ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਥਿਆਰ ਛੱਡਿਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ!'
ਮੈਵਮਿਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਕृष੍ਣਃ ਸ਼ਮਯਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਃ। ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਮਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਚ ਤਚ੍ਛਮਯਾਮਾਸ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਨਾ ਕਰ,' ਉਸ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦ੍ਰੌਣੇਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਹਬੁਦ੍ਧਿਤ੍ਵਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪਾਪਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਦਾ। ਦ੍ਰੌਣਿਦ੍ਵੈਪਾਯਨਾਦੀਨਾਂ ਸ਼ਾਪਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਕਾਰਿਤਾਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦ੍ਰੌਣੀ ਦੀ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੌਣੀ, ਵਿਆਸ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਹੋ ਗਏ।
ਮਣਿਂ ਤਥਾ ਸਮਾਦਾਯ ਦ੍ਰੋਣਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਰਥਾਤ੍। ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ ਪ੍ਰਦਦੁਰ੍ਹृष੍ਟਾ ਦ੍ਰੌਪਦ੍ਯੈ ਜਿਤਕਾਸ਼ਿਨਃ
ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਦ੍ਰੌਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਮਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ।
ਏਤਦ੍ਵੈ ਦਸ਼ਮਂ ਪਰ੍ਵ ਸੌਪ੍ਤਿਕਂ ਸਮੁਦਾਹृਤਮ੍। ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਾਸ੍ਮਿਨ੍ਨਦ੍ਯਾਯਾਃ ਪਰ੍ਵਮ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਇਹ ਦਸਵਾਂ ਪਰਵ, ਸੌਪਤਿਕ ਪਰਵ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ; ਅਠਾਰਵਾਂ ਪਰਵ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਅਧਿਆਇ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ।
ਸ਼੍ਲੋਕਾਨਾਂ ਕਥਿਤਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯष੍ਟੌ ਪ੍ਰਸਂਖ੍ਯਯਾ। ਸ਼੍ਲੋਕਾਸ਼੍ਚ ਸਪ੍ਤਤਿਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਮੁਨਿਨਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਾਦਿਨਾ
ਇਥੇ, ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਠ ਸੌ ਦੱਸੀ ਗਈ ਹੈ; ਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਸੱਤ ਵੱਜੇ ਸ਼ਲੋਕ ਉਚਾਰੇ ਹਨ।
ਸੌਪ੍ਤਿਕੈषੀਕਸਂਬਨ੍ਧੇ ਪਰ੍ਵਣ੍ਯੁਤ੍ਤਮਤੇਜਸੀ। ਅਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਮਿਦਂ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪਰ੍ਵ ਕਰੁਣੋਦਯਮ੍
ਸੌਪਤਿਕ ਤੇ ਈਸ਼ੀਕ ਸੰਬੰਧੀ ਇਸ ਚਮਕਦਾਰ ਪਰਵ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸਤ੍ਰੀ ਪਰਵ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਨਰਾਧਿਪਃ। ਕृष੍ਣੋਪਨੀਤਾਂ ਯਤ੍ਰਾਸਾਵਾਯਸੀਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਦृਢਾਂ
ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦਾ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਅਕਲ ਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮੰਦ ਹੋ ਗਈ; ਉਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵਲੋਂ ਲਿਆਈ ਗਈ ਲੋਹੇ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਮੂਰਤੀ ਵੇਖੀ।
ਭੀਮਸੇਨਦ੍ਰੋਹਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਬਭਞ੍ਜਹ। ਤਥਾ ਸ਼ੋਕਾਭਿਤਪ੍ਤਸ੍ਯ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ
ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਵਾਲੀ ਨੀਅਤ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਮਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਮਝਦਾਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਸਂਸਾਰਦਹਨਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਹੇਤੁਭਿਰ੍ਮੋਕ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨੈਃ। ਵਿਦੁਰੇਣ ਚ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞ ਆਸ਼੍ਵਾਸਨਂ ਕृਤਮ੍
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿਚ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦੇ ਕੇ ਦਿਲਾਸਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਸ੍ਯ ਚਾਤ੍ਰੈਵ ਕੌਰਵਾਯੋਧਨਂ ਤਥਾ। ਸਾਨ੍ਤਃਪੁਰਸ੍ਯ ਗਮਨਂ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਥੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਕੌਰਵ ਯੁਯੁਤ्सੂ ਦੇ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਮਹਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ।
ਵਿਲਾਪੋ ਵੀਰਪਤ੍ਨੀਨਾਂ ਯਤ੍ਰਾਤਿਕਰੁਣਃ ਸ੍ਮृਤਃ। ਕ੍ਰੋਧਾਵੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਮੋਹਸ਼੍ਚ ਗਾਨ੍ਧਾਰੀਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਯੋਃ
ਇਥੇ ਵੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਰਦ ਭਰੀ ਰੋਣ-ਧੋਣ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵੀ।
ਯਤ੍ਰ ਤਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼ੂਰਾਨ੍ਸਙ੍ਗ੍ਰਾਮੇष੍ਵਨਿਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਭ੍ਰਾਤृਨ੍ਪਿਤॄਂਸ਼੍ਚੈਵ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਨਿਹਤਾਨ੍ਰਣੇ
ਇਥੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਭਰਾਵਾਂ ਤੇ ਪਿਤਿਆਂ ਨੂੰ — ਜੋ ਜੰਗ ਵਿਚ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟੇ — ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਵਧਾਰ੍ਤਾਯਾਸ੍ਤਥਾਤ੍ਰੈਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾ। ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਕृष੍ਣੇਨ ਕ੍ਰੋਧੋਪਸ਼ਮਨਕ੍ਰਿਯਾ
ਇਥੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵੀ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋ ਕੀਤਾ।
ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਾ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਰਾਜ੍ਞਾਂਤਾਨਿ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਦਾਹਯਾਮਾਸ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ
ਇਥੇ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਿਰਮੌਰ ਸੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੀ ਰਸਮੀ ਕਰਿਆ।
ਤੋਯਕਰ੍ਮਣਿ ਚਾਰਬ੍ਧੇ ਰਾਜ੍ਞਾਮੁਦਕਦਾਨਿਕੇ। ਗੂਢੋਤ੍ਪਨ੍ਨਸ੍ਯ ਚਾਖ੍ਯਾਨਂ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪृਥਯਾਤ੍ਮਨਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦੀ ਰਸਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ ਦੀ ਗੁਪਤ ਜਨਮ ਕਹਾਣੀ ਸਾਹਮਣੇ ਆਈ।