ਤਤੋऽਭਿਜਗ੍ਮੁਃ ਪਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਮਮृਦੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਗਰਂ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਮਹੌਜਸਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਪੰਜਾਲਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਜਲਸਨ੍ਧਃ ਸੁਲੋਚਨਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਕਰਨ, ਜਲਸੰਧ, ਅਤੇ ਸੁਲੋਚਨ—
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਕੁਮਾਰਾ ਬਹੁਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਅਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਖਦਾ, 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ! ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ!'—ਇਹ ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ—
ਤਤੋ ਵਰਰਾਥਾਰੂਢਾਃ ਕੁਮਾਰਾਃ ਸਾਦਿਭਿਃ ਸਹ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਮੁਪਾਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਵਧੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਗृਹਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪੰਜਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕृਤਸਨ੍ਨਾਹਾ ਯਜ੍ਞਸੇਨਸਹੋਦਰਾਃ। ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣੇਦੁਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਫਿਰ ਯਜਨਸੇਨ ਦੇ ਭਰਾ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਨੇ ਇਕਠੇ ਗੂੰਜ ਉਠਾਈ।
ਤਤੋ ਰਥੇਨ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਕੌਰਵਾਨ੍। ਯਜ੍ਞਸੇਨਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਵਵਰ੍ष ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਫਿਰ ਯਜਨਸੇਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰੀ।
ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਤੁ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦ੍ਰੋਣਮਥਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦਰ੍ਪੋਦ੍ਰੇਕਾਤ੍ਕੁਮਾਰਾਣਾਮਾਚਾਰ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਏषਾਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਵਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਮ ਸਾਹਸਮ੍। ਏਤੈਰਸ਼ਕ੍ਯਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੋ ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪੰਜਾਲਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋऽਨਘਃ। ਅਰ੍ਧਕ੍ਰੋਸ਼ੇ ਤੁ ਨਗਰਾਦਤਿष੍ਠਦ੍ਬਹਿਰੇਵ ਸਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਅੱਧਾ ਕੋਸ ਬਾਹਰ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਕੌਰਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਧਾਵਤ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਮੋਹਯਨ੍ਕੌਰਵੀਂ ਚਮੂਮ੍
ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮੁਦ੍ਯਤਂ ਰਥੇਨੈਕਮਾਸ਼ੁਕਾਰਿਣਮਾਹਵੇ। ਅਨੇਕਮਿਵ ਸਨ੍ਤ੍ਰਾਸਾਨ੍ਮੇਨਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕੌਰਵਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕਲਾ ਤੇਜ਼ ਰਥ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਇੰਨੀ ਡਰ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਪੈ ਗਈ।
ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾ ਘੋਰਾ ਵਿਚੇਰੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍। ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਸ਼੍ਚ ਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮृਦਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਲਦੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿੰਘੀਆਂ, ਭੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਾਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਪਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਸਿਂਹਨਾਦਸ਼੍ਚ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਪਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਪੰਜਾਲਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਜਾਲਾਂ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਪਾਈ।
ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਤਲਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਗਗਨਂ ਮਹਾਨ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸੁਬਾਹੁਰ੍ਦੀਰ੍ਘਲੋਚਨਃ
ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵਿਕਰਨ, ਸੁਬਾਹੁ ਤੇ ਦੀਰਘਲੋਚਨ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸ਼ਨਸ਼੍ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਨ੍। ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪਾਰ੍षਤੋ ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਂਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਔਖਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਪਾਰਸ਼ਤ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਭਾਰਤ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਚ ਕਰ੍ਣਂ ਚਾਪਿ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵਿਕਰਨ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕਰਣ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਨਾਨਾਨृਪਸੁਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਅਲਾਤਚਕ੍ਰਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਨ੍ਬਾਣੈਰਤਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ, ਅੱਗ ਦੀ ਚੱਕੀ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮ ਕੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਸਲੈਰ੍ਯष੍ਟਿਭਿਸ੍ਤਦਾ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਤ ਕੌਰਵ੍ਯਾਨ੍ਵਰ੍षਮਾਣਾ ਘਾ ਇਵ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ, ਲਾਠੀਆਂ ਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਃ ਕਾਮ੍ਪਿਲ੍ਯਾਃ ਕੌਰਵਾਨਭ੍ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੌਰਵਾਨੇਵ ਭਾਰਤ
ਕਾਂਪਿਲਯਾ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਕੌਰਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਦ੍ਰਵਨ੍ਤਿਸ੍ਮ ਨਦਨ੍ਤਿਸ੍ਮ ਕ੍ਰੋਸ਼ਨ੍ਤਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਪ੍ਰਤਿ। ਪਾਡਵਾਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਆਰ੍ਤਾਨਾਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਦੌੜਦੇ, ਚੀਕਦੇ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਪੁਕਾਰਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਰਥਾਨਾਰੁਰੁਹੁਸ੍ਤਦਾ। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਨਿਵਾਰ੍ਯਾਸ਼ੁ ਮਾ ਯੁਧ੍ਯਸ੍ਵੇਤਿ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਰਥਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਪਾਂਡਵ, ਜੰਗ ਨਾ ਕਰ।'
ਮਾਦ੍ਰੇਯੌ ਚਕ੍ਰਰਕ੍ਸ਼ੌ ਤੁ ਫਾਲ੍ਗੁਨਸ਼੍ਚ ਤਦਾऽਕਰੋਤ੍। ਸੇਨਾਗ੍ਰਗੋ ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਦਾਭੂਦ੍ਗਦਯਾ ਸਹ
ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਫਾਲਗੁਨ ਨੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕੀਤਾ; ਭੀਮਸੇਨ, ਫੌਜ ਦਾ ਅਗਵਾ, ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਸ੍ਵਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋऽਨਘਃ। ਆਯਾਜ੍ਜਵੇਨ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਰਥੇਨਾਨਾਦਯਨ੍ਦਿਸ਼ਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਪਾਪ ਕੌਂਤੇਯ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਰਥ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ ਵਧਿਆ।
ਪਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਤਤਃ ਸੇਨਾਮੁਦ੍ਧੂਤਾਰ੍ਣਵਨਿਃਸ੍ਵਨਾਮ੍। ਭੀਮਸੇਨੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਦਣ੍ਡਪਾਣਿਰਿਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਫਿਰ, ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਜੋ ਤੂਫਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਬਲੀ ਭੀਮਸੇਨ, ਡੰਡਾ ਲੈ ਕੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਸੇਨਾਂ ਮਕਰਃ ਸਾਗਰਂ ਯਥਾ। `ਚਤੁਰਙ੍ਗਬਲਾਕੀਰ੍ਣੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਰਣੋਤ੍ਸਵੇ
ਉਹ ਚਾਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਭਰੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਮਕਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੰਗ ਦੇ ਮੇਲੇ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ੍ਵਯਮਭ੍ਯਦ੍ਰਵਦ੍ਭੀਮੋ ਨਾਗਾਨੀਕਂ ਗਦਾਧਰਃ
ਭੀਮ ਖੁਦ, ਗਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਸ ਯੁਦ੍ਧਕੁਸ਼ਲਃ ਪਾਰ੍ਥੋ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਚਾਤੁਲਃ। ਅਹਨਤ੍ਕੁਞ੍ਜਰਾਨੀਕਂ ਗਦਯਾ ਕਾਲਰੂਪਧृਕ੍
ਉਹ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਬਾਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਿੱਖਾ ਪਾਰਥ, ਕਾਲ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਗਦਾ ਨਾਲ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤੇ ਗਜਾ ਗਿਰਿਸਙ੍ਕਾਸ਼ਾਃ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤੋ ਰੁਧਿਰਂ ਬਹੁ। ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਯ ਗਦਯਾ ਭਿਨ੍ਨਮਸ੍ਤਕਪਿਣ੍ਡਕਾਃ
ਉਹ ਹਾਥੀ, ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਗਦਾ ਨਾਲ ਸਿਰ ਫਟੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਤਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਰਦਾ ਭੂਮੌ ਵਜ੍ਰਘਾਤਾਦਿਵਾਚਲਾਃ। ਗਜਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ਰਥਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਹਾਥੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਦੀ ਚੋਟ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ; ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਵੀ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤੇ।