ਅਰ੍ਜੁਨੇਤਿ ਜਨਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਰ੍ਣੇਤਿ ਭਾਰਤ। ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਤ੍ਯੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਕੁਝ ਲੋਕ 'ਅਰਜੁਨ!' ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ 'ਕਰਣ!', ਤੇ ਕੁਝ 'ਦੁਰਯੋਧਨ!'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਸਭ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਯ ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਸੂਚਿਤਮ੍। ਪੁਤ੍ਰਮਙ੍ਗੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ੍ਨੇਹਾਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰਜਾਯਤ
ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਗੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਪਿ ਤਦਾ ਕਰ੍ਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਭਯਮਰ੍ਜੁਨਸਂਜਾਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਕਰਣ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਡਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨੋਂ ਛੇਤੀ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਚਾਪਿ ਵੀਰਃ ਕृਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਨਿਸ਼੍ਰਮਃ ਪਰੇਣ ਸਾਮ੍ਨਾऽਭ੍ਯਵਦਤ੍ਸੁਯੋਧਨਮ੍। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਪ੍ਯਭਵਤ੍ਤਦਾ ਮਤਿ- ਰ੍ਨ ਕਰ੍ਣਤੁਲ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਉਹ ਵੀਰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ; ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ, 'ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਰਣ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਨਹੀਂ।'
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਃ। ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇऽਮਨ੍ਯਤ ਵੈ ਗੁਰੁਃ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਸਿੱਖ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਗੁਰੁਦੱਖਣਾ ਮੰਗਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਮਨੁਜ੍ਞਾਤਾਨ੍ਰਙ੍ਗਦ੍ਵਾਰਮੁਪਾਗਤਾਨ੍। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਰੰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਦਤ੍ਤਾਂ ਸਹਿਤਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਪਰਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਦ੍ਰੋਣਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਭਗਵਨ੍ਕਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮ ਆਜ੍ਞਾਪਯਤੁ ਨੋ ਗੁਰੁਃ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਰੂਦਕਸ਼ਣਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪੂਜਨਯ ਗੁਰੂ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਭੇਟ ਕਰੀਏ? ਸਾਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ।'
ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਸਮਾਹੂਯ ਆਚਾਰ੍ਯੋऽਰ੍ਥਮਚੋਦਯਤ੍। ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਰ੍ਵਾਨਸ਼ੇषੇਣ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਥਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਫਿਰ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗੁਰੂਦਕਸ਼ਣਾ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਪਞ੍ਚਾਲਰਾਜਂ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਗृਹਿਤ੍ਵਾ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਪਰ੍ਯਾਨਯਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਸਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਰਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਪੰਜਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਓ; ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਰੂਦਕਸ਼ਣਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਥੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ। ਆਚਾਰ੍ਯਧਨਦਾਨਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਸਹਿਤਾ ਯਯੁਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁਰੂਦਕਸ਼ਣਾ ਲੈਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤੋऽਭਿਜਗ੍ਮੁਃ ਪਞ੍ਚਾਲਾਨ੍ਨਿਘ੍ਨਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਮਮृਦੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਗਰਂ ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਮਹੌਜਸਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਪੰਜਾਲਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚ ਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਯੁਯੁਤ੍ਸੁਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਲਃ। ਦੁਃਸ਼ਾਸਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਜਲਸਨ੍ਧਃ ਸੁਲੋਚਨਃ
ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੁਯੁਤ्सੁ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਕਰਨ, ਜਲਸੰਧ, ਅਤੇ ਸੁਲੋਚਨ—
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵਃ ਕੁਮਾਰਾ ਬਹੁਵਿਕ੍ਰਮਾਃ। ਅਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮਹਂ ਪੂਰ੍ਵਮਿਤ੍ਯੇਵਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਖਦਾ, 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ! ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਵਾਂਗਾ!'—ਇਹ ਸਭ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ—
ਤਤੋ ਵਰਰਾਥਾਰੂਢਾਃ ਕੁਮਾਰਾਃ ਸਾਦਿਭਿਃ ਸਹ। ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਨਗਰਂ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਮੁਪਾਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਵਧੇ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਤੁ ਪਾਞ੍ਚਾਲਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦ੍ਬਲਮ੍। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਗृਹਾਤ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਪੰਜਾਲ ਰਾਜਾ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਮਹਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਕृਤਸਨ੍ਨਾਹਾ ਯਜ੍ਞਸੇਨਸਹੋਦਰਾਃ। ਸ਼ਰਵਰ੍षਾਣਿ ਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣੇਦੁਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਤੇ
ਫਿਰ ਯਜਨਸੇਨ ਦੇ ਭਰਾ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ, ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਨੇ ਇਕਠੇ ਗੂੰਜ ਉਠਾਈ।
ਤਤੋ ਰਥੇਨ ਸ਼ੁਭ੍ਰੇਣ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਕੌਰਵਾਨ੍। ਯਜ੍ਞਸੇਨਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਘੋਰਾਨ੍ਵਵਰ੍ष ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਫਿਰ ਯਜਨਸੇਨ, ਜੋ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਥ 'ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰੀ।
ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਤੁ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦ੍ਰੋਣਮਥਾऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦਰ੍ਪੋਦ੍ਰੇਕਾਤ੍ਕੁਮਾਰਾਣਾਮਾਚਾਰ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਏषਾਂ ਪਰਾਕ੍ਰਮਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਵਯਂ ਕੁਰ੍ਯਾਮ ਸਾਹਸਮ੍। ਏਤੈਰਸ਼ਕ੍ਯਃ ਪਾਞ੍ਚਾਲੋ ਗ੍ਰਹੀਤੁਂ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਾਂਗੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪੰਜਾਲਾ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੌਨ੍ਤੇਯੋ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹਿਤੋऽਨਘਃ। ਅਰ੍ਧਕ੍ਰੋਸ਼ੇ ਤੁ ਨਗਰਾਦਤਿष੍ਠਦ੍ਬਹਿਰੇਵ ਸਃ
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀਪੁਤ੍ਰ ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਅੱਧਾ ਕੋਸ ਬਾਹਰ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਦ੍ਰੁਪਦਃ ਕੌਰਵਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਧਾਵਤ ਸਮਨ੍ਤਤਃ। ਸ਼ਰਜਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਮੋਹਯਨ੍ਕੌਰਵੀਂ ਚਮੂਮ੍
ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮੁਦ੍ਯਤਂ ਰਥੇਨੈਕਮਾਸ਼ੁਕਾਰਿਣਮਾਹਵੇ। ਅਨੇਕਮਿਵ ਸਨ੍ਤ੍ਰਾਸਾਨ੍ਮੇਨਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਕੌਰਵਾਃ
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕਲਾ ਤੇਜ਼ ਰਥ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਹਨ, ਇੰਨੀ ਡਰ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਪੈ ਗਈ।
ਦ੍ਰੁਪਦਸ੍ਯ ਸ਼ਰਾ ਘੋਰਾ ਵਿਚੇਰੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋਦਿਸ਼ਮ੍। ਤਤਃ ਸ਼ਙ੍ਖਾਸ਼੍ਚ ਭੇਰ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮृਦਙ੍ਗਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ
ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਤੀਰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਲਦੇ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਿੰਘੀਆਂ, ਭੇਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਵੱਜਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਪ੍ਰਾਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ ਮਹਾਰਾਜ ਪਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ। ਸਿਂਹਨਾਦਸ਼੍ਚ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਪਞ੍ਚਾਲਾਨਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍
ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਪੰਜਾਲਾਂ ਦੇ ਸ਼ਿਵਿਰ ਵਿੱਚ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਪੰਜਾਲਾਂ ਨੇ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਪਾਈ।
ਧਨੁਰ੍ਜ੍ਯਾਤਲਸ਼ਬ੍ਦਸ਼੍ਚ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼੍ਯ ਗਗਨਂ ਮਹਾਨ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋ ਵਿਕਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਸੁਬਾਹੁਰ੍ਦੀਰ੍ਘਲੋਚਨਃ
ਧਨੁ ਦੀ ਤੰਦ ਦਾ ਵੱਡਾ ਸ਼ੋਰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵਿਕਰਨ, ਸੁਬਾਹੁ ਤੇ ਦੀਰਘਲੋਚਨ ਨੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਦੁਃਸ਼ਾਸ਼ਨਸ਼੍ਚ ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸ਼ਰਵਰ੍षੈਰਵਾਕਿਰਨ੍। ਸੋऽਤਿਵਿਦ੍ਧੋ ਮਹੇष੍ਵਾਸਃ ਪਾਰ੍षਤੋ ਯੁਧਿ ਦੁਰ੍ਜਯਃ
ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਹਾਂਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਔਖਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਪਾਰਸ਼ਤ ਨੂੰ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਕਰ ਗਿਆ।
ਵ੍ਯਧਮਤ੍ਤਾਨ੍ਯਨੀਕਾਨਿ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਭਾਰਤ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਵਿਕਰ੍ਣਂ ਚ ਕਰ੍ਣਂ ਚਾਪਿ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਵਿਕਰਨ ਅਤੇ ਮਹਾਬਲੀ ਕਰਣ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।
ਨਾਨਾਨृਪਸੁਤਾਨ੍ਵੀਰਾਨ੍ਸੈਨ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਅਲਾਤਚਕ੍ਰਵਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਚਰਨ੍ਬਾਣੈਰਤਰ੍ਪਯਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ, ਅੱਗ ਦੀ ਚੱਕੀ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜ਼ੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹਰ ਥਾਂ ਘੁੰਮ ਕੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਨਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮੁਸਲੈਰ੍ਯष੍ਟਿਭਿਸ੍ਤਦਾ। ਅਭ੍ਯਵਰ੍षਨ੍ਤ ਕੌਰਵ੍ਯਾਨ੍ਵਰ੍षਮਾਣਾ ਘਾ ਇਵ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਵਾਸੀ, ਲਾਠੀਆਂ ਤੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ, ਕੌਰਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।
ਸਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਃ ਕਾਮ੍ਪਿਲ੍ਯਾਃ ਕੌਰਵਾਨਭ੍ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਤੁਮੁਲਂ ਯੁਦ੍ਧਂ ਕੌਰਵਾਨੇਵ ਭਾਰਤ
ਕਾਂਪਿਲਯਾ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਕੌਰਵਾਂ ਵੱਲ ਵਧੇ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਰੀ ਜੰਗ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।