ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਧਨੁਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਗੌਰਵਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ। ਕਰ੍ਣੋऽਭਿषੇਕਾਰ੍ਦ੍ਰਸ਼ਿਰਾਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸਮਵਨ੍ਦਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਮੱਥੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪਾਦਾਵਵਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਪਟਾਨ੍ਤੇਨ ਸਸਂਭ੍ਰਮਃ। ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਰ੍ਥਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਥਸਾਰਥਿਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਟੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਕੰਬਦਿਆਂ, ਉਸ ਰਥੀ ਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਪੂਰੀ ਭਾਵਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਤਸ੍ਯਾਥ ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਃ। ਅਙ੍ਗਰਾਜ੍ਯਾਭਿषੇਕਾਰ੍ਦ੍ਰਮਸ਼੍ਰੁਭਿਃ ਸਿषਿਚੇ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਗ ਰਾਜ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਭਿੱਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋऽਯਮਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਨ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ ਰਣੇ ਵਧਮ੍। ਕੁਲਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਤੋਦੋ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਤ੍ਵਯਾ
'ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਰੰਤ ਚਾਬਕ ਚੁੱਕ ਲੈ।'
ਅਙ੍ਗਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਨਾਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਮੁਪਭੋਕ੍ਤੁਂ ਨਰਾਧਮ। ਸ਼੍ਵਾ ਹੁਤਾਸ਼ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਮਿਵਾਧ੍ਵਰੇ
'ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਦਾ ਤੂੰ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਕੰਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤਾ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੱਗ ਕੋਲ ਪਕਵਾਨ ਚੱਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਕਰ੍ਣਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਃ। ਗਗਨਸ੍ਥਂ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦਿਵਾਕਰਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਰਣ ਦੇ ਹੋਠ ਥੋੜ੍ਹੇ ਕੰਪੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਸਾਹ ਲਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕੋਪਾਦੁਤ੍ਪਪਾਤ ਮਹਾਬਲਃ। ਭ੍ਰਾਤृਪਦ੍ਮਵਨਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦੋਤ੍ਕਟ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਕਮਲ ਦੇ ਤਾਲਾਬ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀਮਕਰ੍ਮਾਣਂ ਭੀਮਸੇਨਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਵृਕੋਦਰ ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਵਚਨਂ ਵਕ੍ਤੁਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਜਿਹੇ ਬੋਲ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।"
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਬਲਂ ਜ੍ਯष੍ਠਂ ਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਨਾ। ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਚ ਨਦੀਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਭਵੋ ਦੁਰ੍ਵਿਭਾਵਨਃ
ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬਹਾਦਰਾਂ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਸਮਝਣੀ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਲਿਲਾਦੁਤ੍ਥਿਤੋ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਯੇਨ ਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਚਰਾਚਰਮ੍। ਦਧੀਚਸ੍ਯਾਸ੍ਥਿਤੋ ਵਜ੍ਰਂ ਕृਤਂ ਦਾਨਵਸੂਦਨਮ੍
ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਚਲਦੀ-ਫਿਰਦੀ ਤੇ ਅਡੋਲ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਦਧੀਚੀ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਨਾਲ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ।
ਆਗ੍ਨੇਯਃ ਕृਤ੍ਤਿਕਾਪੁਤ੍ਰੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਗਾਙ੍ਗੇਯ ਇਤ੍ਯਪਿ। ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭਗਵਾਨ੍ਦੇਵਃ ਸਰ੍ਵਗੁਹ੍ਯਮਯੋ ਗੁਹਃ
ਭਗਵਾਨ ਗੁਹਾ, ਜੋ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕ੍ਰਿਤਿਕਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅੱਗ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਰੁੱਦਰ ਰੂਪ, ਅਤੇ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯੇ ਜਾਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤੇ ਚ ਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਪ੍ਰਭृਤਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤ੍ਵਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹਨ—ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆਦਿ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਦਾ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ।
ਆਚਾਰ੍ਯਃ ਕਲਸ਼ਾਜ੍ਜਾਤੋ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਗੌਤਮਸ੍ਯਾਨ੍ਵਵਾਯੇ ਚ ਸ਼ਰਸ੍ਤਮ੍ਬਾਚ੍ਚ ਗੌਤਮਃ
ਅਚਾਰਯ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਹਨ, ਕਲਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਜਨਮੇ; ਗੌਤਮ ਵੀ ਗੌਤਮ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ, ਸਰਕੰਡਿਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਿੱਚੋਂ ਜਨਮੇ।
ਭਵਤਾਂ ਚ ਯਥਾ ਜਨ੍ਮ ਤਦਪ੍ਯਾਗਮਿਤਂ ਮਯਾ। ਸਕੁਣ੍ਡਲਂ ਸਕਵਚਂ ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਲਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਕਥਮਾਦਿਤ੍ਯਸਦृਸ਼ਂ ਮृਗੀ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਜਨਿष੍ਯਤਿ
ਤੁਹਾਡਾ ਜਨਮ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਇਹ ਵੀ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ: ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲਾ, ਇਕ ਮਰਕੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ।
ਪृਥਿਵੀਰਾਜ੍ਯਮਰ੍ਹੋऽਯਂ ਨਾਙ੍ਗਰਾਜ੍ਯਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਃ। ਅਨੇਨ ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਮਯਾ ਚਾਜ੍ਞਾਨੁਵਰ੍ਤਿਨਾ
ਇਹ ਨਰਪਤੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ-ਪਾਲੀ ਨਾਲ।
ਯਸ੍ਯ ਵਾ ਮਨੁਜਸ੍ਯੇਦਂ ਨ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਮਦ੍ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍। ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ ਵਿਨਾਮਯਤੁ ਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍
ਜੇ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਕਰਤਬ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁ ਨੂੰ ਵਕਾ ਲਵੇ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਰਙ੍ਗਸ੍ਯ ਹਾਹਾਕਾਰੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍। ਸਾਧੁਵਾਦਾਨੁਸਂਬਦ੍ਧਃ ਸੂਰ੍ਯਸ਼੍ਚਾਸ੍ਤਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਹਲਚਲ ਹੋਈ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਿਲੀਆਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕਰ੍ਣਮਾਲਮ੍ਬ੍ਯਾਗ੍ਰਕਰੇ ਨृਪਃ। ਦੀਪਿਕਾਭਿਃ ਕृਤਾਲੋਕਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਰਙ੍ਗਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਦੀਪਕਾਂ ਨਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕਰਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ।
ਪਾਣ੍ਡਵਾਸ਼੍ਚ ਸਹਦ੍ਰੋਣਾਃ ਸਕृਪਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਾਂਪਤੇ। ਭੀष੍ਮੇਣ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਯੁਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍
ਪਾਂਡਵ, ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਸਮੇਤ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਵਾਸਤੇ ਵਾਪਸ ਗਿਆ।
ਅਰ੍ਜੁਨੇਤਿ ਜਨਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਕਰ੍ਣੇਤਿ ਭਾਰਤ। ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਤ੍ਯੇਵਂ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਸ੍ਤਦਾ
ਕੁਝ ਲੋਕ 'ਅਰਜੁਨ!' ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੁਝ 'ਕਰਣ!', ਤੇ ਕੁਝ 'ਦੁਰਯੋਧਨ!'—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ ਸਭ ਚਲੇ ਗਏ।
ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਜ੍ਞਾਯ ਦਿਵ੍ਯਲਕ੍ਸ਼ਣਸੂਚਿਤਮ੍। ਪੁਤ੍ਰਮਙ੍ਗੇਸ਼੍ਵਰਂ ਸ੍ਨੇਹਾਚ੍ਛਨ੍ਨਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰਜਾਯਤ
ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਦਿਵਿਆ ਚਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਤੇ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਗੀ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਯਾਪਿ ਤਦਾ ਕਰ੍ਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਭਯਮਰ੍ਜੁਨਸਂਜਾਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਨ੍ਤਰਧੀਯਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਕਰਣ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਡਰ ਉਸ ਦੇ ਮਨੋਂ ਛੇਤੀ ਹੀ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਚਾਪਿ ਵੀਰਃ ਕृਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਨਿਸ਼੍ਰਮਃ ਪਰੇਣ ਸਾਮ੍ਨਾऽਭ੍ਯਵਦਤ੍ਸੁਯੋਧਨਮ੍। ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸ੍ਯਾਪ੍ਯਭਵਤ੍ਤਦਾ ਮਤਿ- ਰ੍ਨ ਕਰ੍ਣਤੁਲ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਉਹ ਵੀਰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸੁਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ; ਇੱਥੇ ਤਕ ਕਿ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੀ ਸੋਚਿਆ, 'ਧਰਤੀ ਤੇ ਕਰਣ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਨਹੀਂ।'
ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਪ੍ਰਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਃ। ਗੁਰ੍ਵਰ੍ਥਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਕਾਲੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇऽਮਨ੍ਯਤ ਵੈ ਗੁਰੁਃ
ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਸਿੱਖ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਗੁਰੁਦੱਖਣਾ ਮੰਗਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਮਨੁਜ੍ਞਾਤਾਨ੍ਰਙ੍ਗਦ੍ਵਾਰਮੁਪਾਗਤਾਨ੍। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵਾਭ੍ਯਭਾषਤ
ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ, ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਰੰਗ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਆਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ ਹੋਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਦਤ੍ਤਾਂ ਸਹਿਤਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਪਰਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍। ਏਵਮੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿष੍ਯਾ ਦ੍ਰੋਣਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਭਗਵਨ੍ਕਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮ ਆਜ੍ਞਾਪਯਤੁ ਨੋ ਗੁਰੁਃ
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਰੂਦਕਸ਼ਣਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਪੂਜਨਯ ਗੁਰੂ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਕੀ ਭੇਟ ਕਰੀਏ? ਸਾਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ।'
ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਸਮਾਹੂਯ ਆਚਾਰ੍ਯੋऽਰ੍ਥਮਚੋਦਯਤ੍। ਦ੍ਰੋਣਃ ਸਰ੍ਵਾਨਸ਼ੇषੇਣ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਰ੍ਥਂ ਮਹੀਪਤੇ
ਫਿਰ ਆਚਾਰਯ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗੁਰੂਦਕਸ਼ਣਾ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਪਞ੍ਚਾਲਰਾਜਂ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਗृਹਿਤ੍ਵਾ ਰਣਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਪਰ੍ਯਾਨਯਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵਃ ਸਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਰਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਪੰਜਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਓ; ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਗੁਰੂਦਕਸ਼ਣਾ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਰਥੈਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ। ਆਚਾਰ੍ਯਧਨਦਾਨਾਰ੍ਥਂ ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਸਹਿਤਾ ਯਯੁਃ
‘ਠੀਕ ਹੈ’ ਆਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨ, ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁਰੂਦਕਸ਼ਣਾ ਲੈਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।