ਦ੍ਵਿਧਾ ਰਙ੍ਗਃ ਸਮਭਵਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਦ੍ਵੈਧਮਜਾਯਤ। ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸੁਤਾ ਮੋਹਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤਾਰ੍ਥਾ ਜਗਾਮ ਹ
ਮੈਦਾਨ ਦੋ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਦੋ ਵੱਲ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ, ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ।
ਤਾਂ ਤਥਾ ਮੋਹਮਾਪਨ੍ਨਾਂ ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾਭਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨੋਦਕੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਠੰਢੇ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਪ੍ਰਾਣਾ ਤਾਵੁਭੌ ਪਰਿਦਂਸ਼ਿਤੌ। ਪੁਤ੍ਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਮੁੜ ਲਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ।
ਤਾਵੁਦ੍ਯਤਮਹਾਚਾਪੌ ਕृਪਃ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਸਮਾਚਾਰੇ ਕੁਸ਼ਲਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਜੋ ਦੁੰਦ ਯੁੱਧ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਯਂ ਪृਥਾਯਾਸ੍ਤਨਯਃ ਕਨੀਯਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਕੌਰਵੋ ਭਵਤਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ; ਕੌਰਵ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦੁੰਦ ਯੁੱਧ ਕਰੇਗਾ।
ਤ੍ਵਮਪ੍ਯੇਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਕੁਲਮ੍। ਕਥਯਸ੍ਵ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕੁਲਭੂषਣਮ੍
ਤੂੰ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਮ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਵਾ ਨ ਵਾ। ਵृਥਾਕੁਲਸਮਾਚਾਰੈਰ੍ਨ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਰਥਾ ਤੇਰੀ ਚੁਣੌਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰੇ; ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਣਜਾਣ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵ੍ਰੀਡਾਵਨਤਮਾਨਨਮ੍। ਬਭੌ ਵਰ੍षਾਮ੍ਬੁਵਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਪਦ੍ਮਮਾਗਲਿਤਂ ਯਥਾ
ਜਦ ਕਰਣ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਚਾਰ੍ਯ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾ ਯੋਨੀ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯੇ। ਸਤ੍ਕੁਲੀਨਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਯਸ਼੍ਚ ਸੇਨਾਂ ਪ੍ਰਕਰ੍षਤਿ
ਅਧਿਆਪਕ ਜੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀ ਜਨਮ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਘਰ ਦਾ, ਇੱਕ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਜੋ ਫੌਜ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਭ੍ਯੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਸ਼੍ਮਨੋ ਲੋਹਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਗਂ ਤੇਜਃ ਸ੍ਵਾਸੁ ਯੋਨਿषੁ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਅੱਗ, ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਯੋਧਾ, ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਲੋਹਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਯਂ ਫਾਲ੍ਗੁਨੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਨਾਰਾਜ੍ਞਾ ਯੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਤਸ੍ਮਾਦੇषੋऽਙ੍ਗਵਿषਯੇ ਮਯਾ ਰਾਜ੍ਯੇऽਭਿषਿਚ੍ਯਤੇ
ਜੇ ਇਹ ਫਾਲਗੁਨੋ ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਲੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾਨਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍। ਅਭਿषੇਕਸ੍ਯ ਸਂਭਾਰਾਨ੍ਸਮਾਨੀਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ
ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਗਾਂਗੇ ਪਿਤਾਮਾ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।
ਗੋਸਹਸ੍ਰਾਯੁਤਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾਮ੍। ਅਰ੍ਹੋऽਯਮਙ੍ਗਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਇਤਿ ਵਾਚ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਾਤਿਭਿਃ
ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, 'ਇਹ ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ।'
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਕਰ੍ਣਃ ਸਲਾਜਕੁਸੁਮੈਰ੍ਘਟੈਃ। ਕਾਞ੍ਚਨੈਃ ਕਾਞ੍ਚਨੇ ਪੀਠੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਦ੍ਭਿਰ੍ਮਹਾਰਥਃ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਕਰਣ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਘੜੀਆਂ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੀੜੀ 'ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਅਭਿषਿਕ੍ਤੋऽਙ੍ਗਰਾਜੇ ਸ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਬਲਃ। `ਸ ਮੌਲਿਹਾਰਕੇਯੂਰਃ ਸਹਸ੍ਤਾਭਰਣਾਙ੍ਗਦਃ
ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਮੌਲੀ, ਹਾਰ, ਕੇਉਰਾ ਤੇ ਹੱਥਾਂ 'ਤੇ ਕੰਗਣ ਪਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜਲਿਙ੍ਗੈਸ੍ਤਥਾऽਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਭੂषਿਤੋ ਭੂषਣੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ।' ਸਚ੍ਛਤ੍ਰਵਾਲਵ੍ਯਜਨੋ ਜਯਸ਼ਬ੍ਦੋਤ੍ਤਰੇਣ ਚ
ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਭਾਗ ਭੂਸ਼ਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚਿੱਟੇ ਛਤਰ ਤੇ ਪੰਖੇ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਜੈਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਮਿਲਿਆ।
ਉਵਾਚ ਕੌਰਵਂ ਰਾਜਨ੍ਵਚਨਂ ਸ ਵृषਸ੍ਤਦਾ। ਅਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਪ੍ਰਦਾਨਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਂ ਕਿਂ ਦਦਾਨਿ ਤੇ
ਫਿਰ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਨੇ ਕੌਰਵ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਰਾਜ ਦੇਣ ਦੀ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦੇ ਬਦਲੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦਵਾਂ?'
ਪ੍ਰਬ੍ਰੂਹਿ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਕਰ੍ਤਾ ਹ੍ਯਸ੍ਮਿ ਤਥਾ ਨृਪ। ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਂ ਸਖ੍ਯਮਿਚ੍ਛਾਮੀਤ੍ਯਾਹ ਤਂ ਸ ਸੁਯੋਧਨਃ
ਕਰਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।' ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਪੂਰੀ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਕਰ੍ਣਸ੍ਤਥੇਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਮ੍। ਹਰ੍षਾਚ੍ਚੋਭੌ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਪਰਾਂ ਮੁਦਮਵਾਪਤੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਕਰਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।' ਫਿਰ ਦੋਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਈ।
ਤਤਃ ਸ੍ਰਸ੍ਤੋਤ੍ਤਰਪਟਃ ਸਪ੍ਰਸ੍ਵੇਦਃ ਸਵੇਪਥੁਃ। ਵਿਵੇਸ਼ਾਧਿਰਥੋ ਰਙ੍ਗਂ ਯष੍ਟਿਪ੍ਰਾਣੋ ਹ੍ਵਯਨ੍ਨਿਵ
ਫਿਰ, ਅਧਿਰਥਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਉੱਤਰ ਧੋਤੀ ਢਲ ਗਈ ਸੀ, ਪਸੀਨੇ ਅਤੇ ਕੰਬਣ ਨਾਲ, ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੋਵੇ।
ਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਧਨੁਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪਿਤृਗੌਰਵਯਨ੍ਤ੍ਰਿਤਃ। ਕਰ੍ਣੋऽਭਿषੇਕਾਰ੍ਦ੍ਰਸ਼ਿਰਾਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸਮਵਨ੍ਦਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ ਮੱਥੇ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪਾਦਾਵਵਚ੍ਛਾਦ੍ਯ ਪਟਾਨ੍ਤੇਨ ਸਸਂਭ੍ਰਮਃ। ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਰ੍ਥਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਥਸਾਰਥਿਮ੍
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਟੇ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਕੰਬਦਿਆਂ, ਉਸ ਰਥੀ ਨੂੰ 'ਪੁੱਤਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਪੂਰੀ ਭਾਵਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਤਸ੍ਯਾਥ ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਸ੍ਨੇਹਵਿਕ੍ਲਵਃ। ਅਙ੍ਗਰਾਜ੍ਯਾਭਿषੇਕਾਰ੍ਦ੍ਰਮਸ਼੍ਰੁਭਿਃ ਸਿषਿਚੇ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅੰਗ ਰਾਜ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨਾਲ ਭਿੱਜੀ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਭਿੱਜ ਦਿੱਤਾ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰੋऽਯਮਿਤਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਭੀਮਸੇਨਸ੍ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਨਿਵ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੂਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ।
ਨ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਸੂਤਪੁਤ੍ਰ ਰਣੇ ਵਧਮ੍। ਕੁਲਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਤੋਦੋ ਗृਹ੍ਯਤਾਂ ਤ੍ਵਯਾ
'ਸੂਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਪਾਰਥ ਵਲੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਤੁਰੰਤ ਚਾਬਕ ਚੁੱਕ ਲੈ।'
ਅਙ੍ਗਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਨਾਰ੍ਹਸ੍ਤ੍ਵਮੁਪਭੋਕ੍ਤੁਂ ਨਰਾਧਮ। ਸ਼੍ਵਾ ਹੁਤਾਸ਼ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਪੁਰੋਡਾਸ਼ਮਿਵਾਧ੍ਵਰੇ
'ਅੰਗ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਦਾ ਤੂੰ ਹੱਕਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਕੰਮਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੁੱਤਾ ਯਜਨਾ ਦੇ ਅੱਗ ਕੋਲ ਪਕਵਾਨ ਚੱਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਤਃ ਕਰ੍ਣਃ ਕਿਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਿਤਾਧਰਃ। ਗਗਨਸ੍ਥਂ ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦਿਵਾਕਰਮੁਦੈਕ੍ਸ਼ਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਰਣ ਦੇ ਹੋਠ ਥੋੜ੍ਹੇ ਕੰਪੇ, ਉਸ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਸਾਹ ਲਿਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਃ ਕੋਪਾਦੁਤ੍ਪਪਾਤ ਮਹਾਬਲਃ। ਭ੍ਰਾਤृਪਦ੍ਮਵਨਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦੋਤ੍ਕਟ ਇਵ ਦ੍ਵਿਪਃ
ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਕਮਲ ਦੇ ਤਾਲਾਬ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭੀਮਕਰ੍ਮਾਣਂ ਭੀਮਸੇਨਮਵਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਵृਕੋਦਰ ਨ ਯੁਕ੍ਤਂ ਤੇ ਵਚਨਂ ਵਕ੍ਤੁਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਖੜਾ ਦੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: "ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਇਹ ਜਿਹੇ ਬੋਲ ਕਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ।"
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਬਲਂ ਜ੍ਯष੍ਠਂ ਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਬਨ੍ਧੁਨਾ। ਸ਼ੂਰਾਣਾਂ ਚ ਨਦੀਨਾਂ ਚ ਪ੍ਰਭਵੋ ਦੁਰ੍ਵਿਭਾਵਨਃ
ਕਸ਼ਤਰੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ ਵਰਤਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਬਹਾਦਰਾਂ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਸਮਝਣੀ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।