ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਸ੍ਵਰੇਣ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ। ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਜ੍ਞਾਤਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਮ੍
ਉਹ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਭਰਾ ਭਰੇ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ, ਸਾਵਿਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਪਾਰ੍ਥ ਯਤ੍ਤੇ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਸ਼ੇषਵਦਹਂ ਤਤਃ। ਕਰਿष੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਨॄਣਾਂ ਮਾऽऽਤ੍ਮਨਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਮਃ
ਪਾਰਥ, ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹੀ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈਰਾਨ ਨਾ ਹੋ।
ਅਸਮਾਪ੍ਤੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਨੇ ਵਦਤਾਂ ਵਰ। ਯਨ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ ਇਵੋਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਤੋ ਜਨਃ
ਉਹ ਅਜੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਂਗ ਚੁਸਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਹ੍ਰੀਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਨ੍ਵਾਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਾਘ ਵਾਂਗ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ; ਤੇ ਬੀਭਤਸੁ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਲਾਜ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਿਯਰਣਃ ਸਦਾ। ਯਤ੍ਕृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਤਚ੍ਚਕਾਰ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਕਰਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੁੱਧ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਕਰ੍ਣਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਮੁਦਾ ਤਤੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ:
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸਿ ਮਾਨਦ। ਅਹਂ ਚ ਕੁਰੁਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਯਥੇष੍ਟਮੁਪਭੁਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ! ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਇਆ, ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੁਰੂ ਰਾਜ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਗ।
ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸਖਿਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵृਣੇ। ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿ ਤੂੰ ਤੇ ਪਾਰਥ ਵਿਚ ਦਵੰਦ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਣੇਨ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਕਰ੍ਣਂ ਦੀਰ੍ਘਾਞ੍ਚਿਤਭੁਜਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਣ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਉਚੀਆਂ ਸਨ, ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ:
ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਕृਦ੍ਭਵ। ਦੁਰ੍ਹृਦਾਂ ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਦਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜ ਭੋਗ, ਸਾਡੇ ਸਗੇ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਬਣ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਮਿਵਾਤ੍ਮਾਨਂ ਮਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਕਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਾਤृਸਮੂਹਸ੍ਯ ਮਧ੍ਯੇऽਚਲਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸਮਝ ਕੇ, ਕਰਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ:
ਅਨਾਹੂਤੋਪਸृष੍ਟਾਨਾਮਨਾਹੂਤੋਪਜਲ੍ਪਿਨਾਮ੍। ਯੇ ਲੋਕਾਸ੍ਤਾਨ੍ਹਤਃ ਕਰ੍ਣ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਸ੍ਯਸੇ
ਜੋ ਲੋਕ ਬਿਨਾ ਬੁਲਾਏ ਆ ਜਾਂਦੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਬੁਲਾਏ ਬੋਲਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ, ਕਰਣ, ਉਹ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਪਾਵੇਂਗਾ।
ਰਙ੍ਗੋऽਯਂ ਸਰ੍ਵਸਾਮਾਨ੍ਯਃ ਕਿਮਤ੍ਰ ਤਵ ਫਾਲ੍ਗੁਨ। ਵੀਰ੍ਯਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾਨੋ ਬਲਂ ਧਰ੍ਮੋऽਨੁਵਰ੍ਤਤੇ
ਇਹ ਮੈਦਾਨ ਸਭ ਲਈ ਖੁੱਲਾ ਹੈ, ਫਾਲਗੁਨ, ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਕੀ ਹੱਕ ਹੈ? ਰਾਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹੀ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਾਕਤ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕ੍ਸ਼ੇਪੈਰ੍ਦੁਰ੍ਬਲਾਯਾਸੈਃ ਸ਼ਰੈਃ ਕਥਯ ਭਾਰਤ। ਗੁਰੋਃ ਸਮਕ੍ਸ਼ਂ ਯਾਵਤ੍ਤੇ ਹਰਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਸ਼ਿਰਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਕਮਜ਼ੋਰਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਤੇ ਮਿਹਨਤ ਵਿਅਰਥ ਕਿਉਂ ਕਰੀਏ? ਦੱਸ, ਅੱਜ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਸਾਹਮਣੇ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਿਰ ਆਪਣੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪਾਰ੍ਤਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ। ਭ੍ਰਾਤृਭਿਸ੍ਤ੍ਵਰਯਾਸ਼੍ਲਿष੍ਟੋ ਰਣਾਯੋਪਜਗਾਮ ਤਮ੍
ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪਰਥਾ ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਲੋਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਤੇ ਲੜਾਈ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨੇਨਾਪਿ ਸ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਮਰੋਦ੍ਯਤਃ। ਪਰਿष੍ਵਕ੍ਤਃ ਸ੍ਥਿਤਃ ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਧਨੁਃ
ਫਿਰ ਕਰਣ ਵੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਸ੍ਤਨਿਤੈਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਪੁਰੋਗਮੈਃ। ਆਵृਤਂ ਗਗਨਂ ਮੇਘੈਰ੍ਬਲਾਕਾਪਙ੍ਕ੍ਤਿਹਾਸਿਭਿਃ
ਫਿਰ ਅਕਾਸ਼ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਮਕ ਤੇ ਗਰਜ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰੇਨਾਂ ਦੀਆਂ ਲਾਈਨਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸ੍ਨੇਹਾਦ੍ਧਰਿਹਯਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਙ੍ਗਾਵਲੋਕਿਨਮ੍। ਭਾਸ੍ਕਰੋऽਪ੍ਯਨਯਨ੍ਨਾਸ਼ਂ ਸਮੀਪੋਪਗਤਾਨ੍ਘਨਾਨ੍
ਫਿਰ, ਪਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਘੋੜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ।
ਮੇਘਚ੍ਛਾਯੋਪਗੂਢਸ੍ਤੁ ਤਤੋऽਦृਸ਼੍ਯਤ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ। ਸੂਰ੍ਯਾਤਪਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਃ ਕਰ੍ਣੋऽਪਿ ਸਮਦृਸ਼੍ਯਤ
ਫਿਰ ਫਾਲਗੁਨ ਬੱਦਲਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਕਰਣ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਯਤਃ ਕਰ੍ਣਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਕृਪੋ ਭੀष੍ਮੋ ਯਤਃ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤਤੋऽਭਵਨ੍
ਜਿੱਥੇ ਕਰਣ ਖੜਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਜਿੱਥੇ ਪਰਥਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਭਾਰਦਵਾਜ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਦ੍ਵਿਧਾ ਰਙ੍ਗਃ ਸਮਭਵਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਦ੍ਵੈਧਮਜਾਯਤ। ਕੁਨ੍ਤਿਭੋਜਸੁਤਾ ਮੋਹਂ ਵਿਜ੍ਞਾਤਾਰ੍ਥਾ ਜਗਾਮ ਹ
ਮੈਦਾਨ ਦੋ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਗਿਆ, ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵੀ ਦੋ ਵੱਲ ਹੋ ਗਈਆਂ; ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ, ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ।
ਤਾਂ ਤਥਾ ਮੋਹਮਾਪਨ੍ਨਾਂ ਵਿਦੁਰਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍। ਕੁਨ੍ਤੀਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾਭਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦਨੋਦਕੈਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਝਣ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਠੰਢੇ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਤਪ੍ਰਾਣਾ ਤਾਵੁਭੌ ਪਰਿਦਂਸ਼ਿਤੌ। ਪੁਤ੍ਰੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੁਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਨਾਨ੍ਵਪਦ੍ਯਤ ਕਿਂਚਨ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਹੋਸ਼ ਮੁੜ ਲਿਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿਚ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ।
ਤਾਵੁਦ੍ਯਤਮਹਾਚਾਪੌ ਕृਪਃ ਸ਼ਾਰਦ੍ਵਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਸਮਾਚਾਰੇ ਕੁਸ਼ਲਃ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਵਿਤ੍
ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਰਦਵਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਪਾ, ਜੋ ਦੁੰਦ ਯੁੱਧ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਤੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਯਂ ਪृਥਾਯਾਸ੍ਤਨਯਃ ਕਨੀਯਾਨ੍ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਕੌਰਵੋ ਭਵਤਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਇਹ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ; ਕੌਰਵ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਦੁੰਦ ਯੁੱਧ ਕਰੇਗਾ।
ਤ੍ਵਮਪ੍ਯੇਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਕੁਲਮ੍। ਕਥਯਸ੍ਵ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਯੇषਾਂ ਤ੍ਵਂ ਕੁਲਭੂषਣਮ੍
ਤੂੰ ਵੀ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਪਿਤਾ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਮ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਹੈ।
ਤਤੋ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਪਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਤਿਯੋਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਵਾ ਨ ਵਾ। ਵृਥਾਕੁਲਸਮਾਚਾਰੈਰ੍ਨ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾਃ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਰਥਾ ਤੇਰੀ ਚੁਣੌਤੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ ਜਾਂ ਨਾ ਕਰੇ; ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਣਜਾਣ ਵੰਸ਼ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵ੍ਰੀਡਾਵਨਤਮਾਨਨਮ੍। ਬਭੌ ਵਰ੍षਾਮ੍ਬੁਵਿਕ੍ਲਿਨ੍ਨਂ ਪਦ੍ਮਮਾਗਲਿਤਂ ਯਥਾ
ਜਦ ਕਰਣ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੀਂਹ ਨਾਲ ਭਿੱਜਿਆ ਹੋਇਆ ਕਮਲ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਪਤੀਆਂ ਝੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਚਾਰ੍ਯ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾ ਯੋਨੀ ਰਾਜ੍ਞਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯੇ। ਸਤ੍ਕੁਲੀਨਸ਼੍ਚ ਸ਼ੂਰਸ਼੍ਚ ਯਸ਼੍ਚ ਸੇਨਾਂ ਪ੍ਰਕਰ੍षਤਿ
ਅਧਿਆਪਕ ਜੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਕਿਸਮ ਦੀ ਜਨਮ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ: ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਘਰ ਦਾ, ਇੱਕ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਜੋ ਫੌਜ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਦ੍ਭ੍ਯੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਤਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਸ਼੍ਮਨੋ ਲੋਹਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍। ਤੇषਾਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰਗਂ ਤੇਜਃ ਸ੍ਵਾਸੁ ਯੋਨਿषੁ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਅੱਗ, ਬ੍ਰਹਮ ਤੋਂ ਯੋਧਾ, ਪੱਥਰ ਤੋਂ ਲੋਹਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਸਥਾਨ ਵਿਚ ਹੀ ਟਿਕੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।