ਭੌਮੇਨ ਪ੍ਰਾਸृਜਦ੍ਭੂਮਿਂ ਪਾਰ੍ਵਤੇਨਾਸृਜਦ੍ਗਿਰੀਨ੍। ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨੇਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੁਨਰਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਪਹਾੜ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਲੁਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਹ ਫਿਰ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਧ੍ਰਸ੍ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਚ ਰਥਧੂਰ੍ਗਤਃ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਰਥਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਵਤਰਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੰਮਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਥ ਦੀ ਝੰਡੀ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਥ ਦੇ ਵਿਚ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸੁਕੁਮਾਰਂ ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਚ ਗੁਰੁ ਚਾਪਿ ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਃ। ਸੌष੍ਠਵੇਨਾਭਿਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋऽਵਿਧ੍ਯਦ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਖਮ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਭਾਰੀਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਭ੍ਰਮਤਸ਼੍ਚ ਵਰਾਹਸ੍ਯ ਲੋਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸਮਮ੍। ਪਞ੍ਚਬਾਣਾਨਸਂਕ੍ਤਾਨ੍ਸਂਮੁਮੋਚੈਕਬਾਣਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਹੇ ਦਾ ਸੂਰ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਤੀਰ ਇਕੱਠੇ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ।
ਗਵ੍ਯੇ ਵਿषਾਣਕੋਸ਼ੇ ਚ ਚਲੇ ਰਜ੍ਜ੍ਵਵਲਮ੍ਬਿਨਿ। ਨਿਚਖਾਨ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸਾਯਕਾਨੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਗਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਕੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇ ਹਿਲਦੀ ਰੱਸੀ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੇ ਇਕਵੀਹ ਤੀਰ ਗਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਿ ਸੁਮਹਤ੍ਖਡ੍ਗੇ ਧਨੁषਿ ਚਾਨਘ। ਗਦਾਯਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੋ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਹ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਗਦਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਸ ਨੇ ਘੇਰੇ ਦਿਖਾਏ।
ਤਤਃ ਸਮਾਪ੍ਤਭੂਯਿष੍ਠੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਮਣਿ ਭਾਰਤ। ਮਨ੍ਦੀਭੂਤੇ ਸਮਾਜੇ ਚ ਵਾਦਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੰਮ ਲਗਭਗ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੇ ਸਭਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ,
ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਬਲਸੂਚਕਃ। ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषਸਦृਸ਼ਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਭੁਜਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਦਰਵਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਰਗੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਗਈ।
ਦੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਿਂ ਨੁ ਗਿਰਯਃ ਕਿਂਸ੍ਵਿਦ੍ਭੂਮਿਰ੍ਵਿਦੀਰ੍ਯਤੇ। ਕਿਂਸ੍ਵਿਦਾਪੂਰ੍ਯਤੇ ਵ੍ਯੋਮ ਜਲਧਾਰਾਘਨੈਰ੍ਘਨੈਃ
ਕੀ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਧਰਤੀ ਫਟ ਰਹੀ ਹੈ? ਕੀ ਅਸਮਾਨ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਰਙ੍ਗਸ੍ਯੈਵਂ ਮਤਿਰਭੂਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵਸੁਧਾਧਿਪ। ਦ੍ਵਾਰਂ ਚਾਭਿਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਆਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਰਸ਼ਕ ਦਰਵਾਜੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ।
ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਾਰ੍ਥੈਰ੍ਦ੍ਰੋਣਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵਭੌ। ਪਞ੍ਚਤਾਰੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਾਵਿਤ੍ਰੇਣੇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦ੍ਰੋਣ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਪੰਜ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨਾ ਚ ਸਹਿਤਂ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਸ਼ਤਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਮੁਤ੍ਥਿਤਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਤੇ ਸੌ ਤਾਕਤਵਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਠੇ ਹੋਏ ਦੁਯੋਧਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਤੈਸ੍ਤਦਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰੁਦ੍ਯਤਾਯੁਧੈ- ਰ੍ਗਦਾਗ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤੈਰ੍ਵृਤਃ। ਬਭੌ ਯਥਾ ਦਾਨਵਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪੁਰਾ ਪੁਨਨ੍ਦਰੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਖੜੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨਸਮਾਗਮੇ।' ਦਤ੍ਤੇऽਵਕਾਸ਼ੇ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ। ਵਿਵੇਸ਼ ਰਙ੍ਗਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਕਰ੍ਣਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਨੇ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਕਰਣ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸਹਜਂ ਕਵਚਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਕੁਣ੍ਡਲੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤਿਤਾਨਨਃ। ਸ ਧਨੁਰ੍ਬਦ੍ਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਪਾਦਚਾਰੀਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕੰਡਲਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ।
ਕਨ੍ਯਾਗਰ੍ਭਃ ਪृਥੁਯਸ਼ਾਃ ਪृਥਾਯਾਃ ਪृਥੁਲੋਚਨਃ। ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਸ਼ੋਰ੍ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯਾਂਸ਼ਃ ਕਰ੍ਣੋऽਰਿਗਣਸੂਦਨਃ
ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਚੌੜੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਣ, ਤੇਜੀਲੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਸਿਂਹਰ੍षਭਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਬਲਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਦੀਪ੍ਤਿਕਾਨ੍ਤਿਦ੍ਯੁਤਿਗੁਣੈਃ ਸੂਰ੍ਯੇਨ੍ਦੁਜ੍ਵਲਨੋਪਮਃ
ਤਾਕਤ, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿਚ ਉਹ ਸਿੰਘ, ਬਲਦ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਚਮਕ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਿਚ ਉਹ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਕਨਕਤਾਲਾਭਃ ਸਿਂਹਸਂਹਨਨੋ ਯੁਵਾ। ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਗੁਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯਾਤ੍ਮਸਂਭਵਃ
ਉਹ ਲੰਮਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮਜਬੂਤ, ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਸਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਸ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਙ੍ਗਮਣ੍ਡਲਮ੍। ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਦ੍ਰੋਣਕृਪਯੋਰ੍ਨਾਤ੍ਯਾਦृਤਮਿਵਾਕਰੋਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰੰਗ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਵਧੀਕ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਸ ਸਮਾਜਜਨਃ ਸਰ੍ਵੋ ਨਿਸ਼੍ਚਲਃ ਸ੍ਥਿਰਲੋਚਨਃ। ਕੋऽਯਮਿਤ੍ਯਾਗਤਕ੍ਸ਼ੋਭਃ ਕੌਤੂਹਲਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਸਭ ਲੋਕ ਇਕ ਥਾਂ ਟਿਕ ਗਏ, ਅੱਖਾਂ ਠਹਿਰੀਆਂ; ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?'
ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮੇਘਗਮ੍ਭੀਰਸ੍ਵਰੇਣ ਵਦਤਾਂ ਵਰਃ। ਭ੍ਰਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਰਮਜ੍ਞਾਤਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰਃ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਿਮ੍
ਉਹ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੰਭੀਰ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: 'ਭਰਾ ਭਰੇ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ, ਸਾਵਿਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਹੈ।'
ਪਾਰ੍ਥ ਯਤ੍ਤੇ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ ਵਿਸ਼ੇषਵਦਹਂ ਤਤਃ। ਕਰਿष੍ਯੇ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਨॄਣਾਂ ਮਾऽऽਤ੍ਮਨਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਗਮਃ
ਪਾਰਥ, ਜੋ ਕੰਮ ਤੂੰ ਕੀਤਾ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹੀ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਹੈਰਾਨ ਨਾ ਹੋ।
ਅਸਮਾਪ੍ਤੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਨੇ ਵਦਤਾਂ ਵਰ। ਯਨ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ ਇਵੋਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵਤੋ ਜਨਃ
ਉਹ ਅਜੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਸ਼ੀਨ ਵਾਂਗ ਚੁਸਤ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਹ੍ਰੀਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੋਧਸ਼੍ਚ ਬੀਭਤ੍ਸੁਂ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਨ੍ਵਾਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਾਘ ਵਾਂਗ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਆ ਗਈ; ਤੇ ਬੀਭਤਸੁ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਲਾਜ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਕਰ੍ਣਃ ਪ੍ਰਿਯਰਣਃ ਸਦਾ। ਯਤ੍ਕृਤਂ ਤਤ੍ਰ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਤਚ੍ਚਕਾਰ ਮਹਾਬਲਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਕਰਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੁੱਧ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਜੋ ਕੀਤਾ, ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਅਥ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਸਹ ਭਾਰਤ। ਕਰ੍ਣਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਮੁਦਾ ਤਤੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਣ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ:
ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸਿ ਮਾਨਦ। ਅਹਂ ਚ ਕੁਰੁਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਯਥੇष੍ਟਮੁਪਭੁਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਮਹਾਂਬਾਹੂ! ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਇਆ, ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੁਰੂ ਰਾਜ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੋਗ।
ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਮਹਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸਖਿਤ੍ਵਂ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਵृਣੇ। ਦ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਯੁਦ੍ਧਂ ਚ ਪਾਰ੍ਥੇਨ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿ ਤੂੰ ਤੇ ਪਾਰਥ ਵਿਚ ਦਵੰਦ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਕਰ੍ਣੇਨ ਰਾਜਨ੍ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ੍ਤਦਾ। ਕਰ੍ਣਂ ਦੀਰ੍ਘਾਞ੍ਚਿਤਭੁਜਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਣ ਵੱਲੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਲੰਬੀਆਂ ਤੇ ਉਚੀਆਂ ਸਨ, ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲਿਆ:
ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਨ੍ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਬਨ੍ਧੂਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਕृਦ੍ਭਵ। ਦੁਰ੍ਹृਦਾਂ ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਪਾਦਮਰਿਨ੍ਦਮ
ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜ ਭੋਗ, ਸਾਡੇ ਸਗੇ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਬਣ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ।