ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਰਙ੍ਗਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਿਞ੍ਜਲਕੋऽਭਵਤ੍। ਪ੍ਰਾਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ ਚ ਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਸਸ਼ਙ੍ਖਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹਲਚਲ ਹੋਈ; ਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਏष ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੇष ਮਧ੍ਯਮਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਏष ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਰੂਣਾਮੇष ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਇਹ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਧਲਾ; ਇਹ ਮਹਾ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਏषੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਏष ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਏष ਸ਼ੀਲਵਤਾਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ੀਲਜ੍ਞਾਨਨਿਧਿਃ ਪਰਃ
ਇਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੁਣ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤੁਮੁਲਾ ਵਾਚਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕੇਰਿਤਾਃ। ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰਸ੍ਰੈਃ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮੁਰੋऽਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਵਲੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਗਈਆਂ; ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਛਾਤੀ, ਉਸਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਪੂਰ੍ਣਸ਼੍ਰੁਤਿਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਦੁਰਂ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਧੁਨ 'ਤੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪੂਰੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਰ੍ਣਵਨਿਭਃ ਕਿਮੇष ਸੁਮਹਾਸ੍ਵਨਃ। ਸਹਸੈਵੋਤ੍ਥਿਤੋ ਰਙ੍ਗੇ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਨਿਵ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍
ਕਸ਼ੱਤਾ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਉਥਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਕਿਉਂ ਉਠੀ ਹੈ, ਮਾਨੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ?
ਏष ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਰਾਜ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਅਵਤੀਰ੍ਣਃ ਸਕਵਚਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸੁਮਿਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਇਹ ਪਰਥ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਫਾਲਗੁਨ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਚਿਰਾਗ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਮਤੇ। ਪृਥਾਰਣਿਸਮੁਦ੍ਭੂਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵਵਹ੍ਨਿਭਿਃ
ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਾਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮਾਂ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਤਿੰਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੇ ਰਙ੍ਗੇ ਕਥਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਾਚਾਰ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਲਾਘਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਭੀਮਤਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ।
ਆਗ੍ਨੇਯੇਨਾਸृਜਦ੍ਵਹ੍ਨਿਂ ਵਾਰੁਣੇਨਾਸृਜਤ੍ਪਯਃ। ਵਾਯਵ੍ਯੇਨਾਸृਜਦ੍ਵਹ੍ਨਿਂ ਪਾਰ੍ਜਨ੍ਯੇਨਾਸृਜਦ੍ਧਨਾਨ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਪਾਣੀ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਹਵਾ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਮੀਂਹ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਧਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਭੌਮੇਨ ਪ੍ਰਾਸृਜਦ੍ਭੂਮਿਂ ਪਾਰ੍ਵਤੇਨਾਸृਜਦ੍ਗਿਰੀਨ੍। ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨੇਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੁਨਰਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਪਹਾੜ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਲੁਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਹ ਫਿਰ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਧ੍ਰਸ੍ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਚ ਰਥਧੂਰ੍ਗਤਃ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਰਥਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਵਤਰਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੰਮਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਥ ਦੀ ਝੰਡੀ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਥ ਦੇ ਵਿਚ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸੁਕੁਮਾਰਂ ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਚ ਗੁਰੁ ਚਾਪਿ ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਃ। ਸੌष੍ਠਵੇਨਾਭਿਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋऽਵਿਧ੍ਯਦ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਖਮ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਭਾਰੀਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਭ੍ਰਮਤਸ਼੍ਚ ਵਰਾਹਸ੍ਯ ਲੋਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸਮਮ੍। ਪਞ੍ਚਬਾਣਾਨਸਂਕ੍ਤਾਨ੍ਸਂਮੁਮੋਚੈਕਬਾਣਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਹੇ ਦਾ ਸੂਰ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਤੀਰ ਇਕੱਠੇ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ।
ਗਵ੍ਯੇ ਵਿषਾਣਕੋਸ਼ੇ ਚ ਚਲੇ ਰਜ੍ਜ੍ਵਵਲਮ੍ਬਿਨਿ। ਨਿਚਖਾਨ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸਾਯਕਾਨੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਗਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਕੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇ ਹਿਲਦੀ ਰੱਸੀ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੇ ਇਕਵੀਹ ਤੀਰ ਗਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਿ ਸੁਮਹਤ੍ਖਡ੍ਗੇ ਧਨੁषਿ ਚਾਨਘ। ਗਦਾਯਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੋ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਹ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਗਦਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਸ ਨੇ ਘੇਰੇ ਦਿਖਾਏ।
ਤਤਃ ਸਮਾਪ੍ਤਭੂਯਿष੍ਠੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਮਣਿ ਭਾਰਤ। ਮਨ੍ਦੀਭੂਤੇ ਸਮਾਜੇ ਚ ਵਾਦਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੰਮ ਲਗਭਗ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੇ ਸਭਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ,
ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਬਲਸੂਚਕਃ। ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषਸਦृਸ਼ਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਭੁਜਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਦਰਵਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਰਗੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਗਈ।
ਦੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਿਂ ਨੁ ਗਿਰਯਃ ਕਿਂਸ੍ਵਿਦ੍ਭੂਮਿਰ੍ਵਿਦੀਰ੍ਯਤੇ। ਕਿਂਸ੍ਵਿਦਾਪੂਰ੍ਯਤੇ ਵ੍ਯੋਮ ਜਲਧਾਰਾਘਨੈਰ੍ਘਨੈਃ
ਕੀ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਧਰਤੀ ਫਟ ਰਹੀ ਹੈ? ਕੀ ਅਸਮਾਨ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਰਙ੍ਗਸ੍ਯੈਵਂ ਮਤਿਰਭੂਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵਸੁਧਾਧਿਪ। ਦ੍ਵਾਰਂ ਚਾਭਿਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਆਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਰਸ਼ਕ ਦਰਵਾਜੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ।
ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤृਭਿਃ ਪਾਰ੍ਥੈਰ੍ਦ੍ਰੋਣਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਵਭੌ। ਪਞ੍ਚਤਾਰੇਣ ਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸਾਵਿਤ੍ਰੇਣੇਵ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਃ
ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦ੍ਰੋਣ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਪੰਜ ਤਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਸਾਵਿਤਰੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਨਾਲ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮ੍ਨਾ ਚ ਸਹਿਤਂ ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਸ਼ਤਮੂਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨਮੁਤ੍ਥਿਤਂ ਪਰ੍ਯਵਾਰਯਤ੍
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਤੇ ਸੌ ਤਾਕਤਵਰ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਠੇ ਹੋਏ ਦੁਯੋਧਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ।
ਸ ਤੈਸ੍ਤਦਾ ਭ੍ਰਾਤृਭਿਰੁਦ੍ਯਤਾਯੁਧੈ- ਰ੍ਗਦਾਗ੍ਰਪਾਣਿਃ ਸਮਵਸ੍ਥਿਤੈਰ੍ਵृਤਃ। ਬਭੌ ਯਥਾ ਦਾਨਵਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ ਪੁਰਾ ਪੁਨਨ੍ਦਰੋ ਦੇਵਗਣੈਃ ਸਮਾਵृਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਖੜੇ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਤਸ੍ਮਿਞ੍ਜਨਸਮਾਗਮੇ।' ਦਤ੍ਤੇऽਵਕਾਸ਼ੇ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ। ਵਿਵੇਸ਼ ਰਙ੍ਗਂ ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਂ ਕਰ੍ਣਃ ਪਰਪੁਰਞ੍ਜਯਃ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਮਰਦਾਂ ਨੇ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ, ਕਰਣ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸਹਜਂ ਕਵਚਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਕੁਣ੍ਡਲੋਦ੍ਦ੍ਯੋਤਿਤਾਨਨਃ। ਸ ਧਨੁਰ੍ਬਦ੍ਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਪਾਦਚਾਰੀਵ ਪਰ੍ਵਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਕੰਡਲਿਆਂ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਿਹਰਾ ਰੌਣਕਦਾਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਪਰਬਤ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ।
ਕਨ੍ਯਾਗਰ੍ਭਃ ਪृਥੁਯਸ਼ਾਃ ਪृਥਾਯਾਃ ਪृਥੁਲੋਚਨਃ। ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂਸ਼ੋਰ੍ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯਾਂਸ਼ਃ ਕਰ੍ਣੋऽਰਿਗਣਸੂਦਨਃ
ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਚੌੜੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਣ, ਤੇਜੀਲੇ ਸੂਰਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਸਿਂਹਰ੍षਭਗਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਬਲਵੀਰ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ। ਦੀਪ੍ਤਿਕਾਨ੍ਤਿਦ੍ਯੁਤਿਗੁਣੈਃ ਸੂਰ੍ਯੇਨ੍ਦੁਜ੍ਵਲਨੋਪਮਃ
ਤਾਕਤ, ਜੋਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੌਰ ਵਿਚ ਉਹ ਸਿੰਘ, ਬਲਦ ਜਾਂ ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਚਮਕ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਰੌਣਕ ਵਿਚ ਉਹ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਜਾਂ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਕਨਕਤਾਲਾਭਃ ਸਿਂਹਸਂਹਨਨੋ ਯੁਵਾ। ਅਸਙ੍ਖ੍ਯੇਯਗੁਣਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯਾਤ੍ਮਸਂਭਵਃ
ਉਹ ਲੰਮਾ, ਸੋਨੇ ਵਰਗਾ ਰੰਗ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮਜਬੂਤ, ਅਣਗਿਣਤ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਅਸਲ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਸ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸਰ੍ਵਤੋ ਰਙ੍ਗਮਣ੍ਡਲਮ੍। ਪ੍ਰਣਾਮਂ ਦ੍ਰੋਣਕृਪਯੋਰ੍ਨਾਤ੍ਯਾਦृਤਮਿਵਾਕਰੋਤ੍
ਉਹ ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰੰਗ ਮੰਡਲ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਵਧੀਕ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਸ ਸਮਾਜਜਨਃ ਸਰ੍ਵੋ ਨਿਸ਼੍ਚਲਃ ਸ੍ਥਿਰਲੋਚਨਃ। ਕੋऽਯਮਿਤ੍ਯਾਗਤਕ੍ਸ਼ੋਭਃ ਕੌਤੂਹਲਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਸਭ ਲੋਕ ਇਕ ਥਾਂ ਟਿਕ ਗਏ, ਅੱਖਾਂ ਠਹਿਰੀਆਂ; ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?'