ਕੁਰੁਰਾਜੇ ਹਿ ਰਙ੍ਗਸ੍ਥੇ ਭੀਮੇ ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰੇ। ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤਕृਤਸ੍ਨੇਹਃ ਸ ਦ੍ਵਿਧੇਵਾਭਵਜ੍ਜਨਃ
ਜਦੋਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ ਅਤੇ ਭੀਮ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਲੋਕ ਪੱਖਪਾਤ ਅਤੇ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਦੋ ਧੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਏ।
ਜਯ ਹੇ ਕੁਰੁਰਾਜੇਤਿ ਜਯ ਹੇ ਭੀਮ ਇਤ੍ਯੁਤ। ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸੁਵਿਪੁਲਾਃ ਪ੍ਰਣਾਦਾਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਿਤਾਃ
‘ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਜਿੱਤੇ!’ ‘ਭੀਮ ਜਿੱਤੇ!’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਚਾਨਕ ਉਠੀਆਂ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਰ੍ਣਵਨਿਭਂ ਰਙ੍ਗਮਾਲੋਕ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਉਥਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਵਾਰਯੈਤੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਕृਤਯੋਗ੍ਯਾਵੁਭਾਵਪਿ। ਮਾ ਭੂਦ੍ਰਙ੍ਗਪ੍ਰਕੋਪੋऽਯਂ ਭੀਮਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋਦ੍ਭਵਃ
ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖੇ ਹੋਏ, ਰੋਕ ਲਓ; ਭੀਮ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਰ ਨਾ ਵਧੇ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਵੇਗੇਨ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਗੁਰੋਰਾਜ੍ਞਾ ਭੀਮ ਇਤਿ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਗੁਰੁਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਅਲਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਕृਤਂ ਵੇਗਮਲਂ ਸਾਹਸਮਿਤ੍ਯੁਤ
ਫਿਰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ‘ਭੀਮ, ਬਸ! ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬਸ! ਹੁਣ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਦਿਖਾਉਣੀ ਬਸ!’
ਤਤਸ੍ਤਾਵੁਦ੍ਯਤਗਤੌ ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵਾਰਿਤੌ। ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਨਿਲਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧੌ ਮਹਾਵੇਲਾਵਿਵਾਰ੍ਣਵੌ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਉਹ ਦੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਥਲੇ ਹੋਏ, ਰੁਕ ਗਏ।
ਤਤੋ ਰਙ੍ਗਾਙ੍ਗਣਗਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਵਾਦਿਤ੍ਰਗਣਂ ਮਹਾਮੇਘਨਿਭਸ੍ਵਨਮ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰੋਕ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਯੋ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਤਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਐਨ੍ਦ੍ਰਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਜਸਮਃ ਸ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਰਥ ਹੁਣ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇ।
ਆਚਾਰ੍ਯਵਚਨੇਨਾਥ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਯੁਵਾ। ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਾਣਃ ਪੂਰ੍ਣਤੂਣਃ ਸਕਾਰ੍ਮੁਕਃ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਂਗਲਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੂਣੀ ਪੂਰੀ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਕਵਚਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ। ਸਾਰ੍ਕਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਤਡਿਤ੍ਸਸਨ੍ਧ੍ਯ ਇਵ ਤੋਯਦਃ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਫਾਲਗੁਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਮਾਨੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਦਾ ਬੱਦਲ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਰਙ੍ਗਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਿਞ੍ਜਲਕੋऽਭਵਤ੍। ਪ੍ਰਾਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ ਚ ਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਸਸ਼ਙ੍ਖਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹਲਚਲ ਹੋਈ; ਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਏष ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੇष ਮਧ੍ਯਮਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਏष ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਰੂਣਾਮੇष ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਇਹ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਧਲਾ; ਇਹ ਮਹਾ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਏषੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਏष ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਏष ਸ਼ੀਲਵਤਾਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ੀਲਜ੍ਞਾਨਨਿਧਿਃ ਪਰਃ
ਇਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੁਣ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤੁਮੁਲਾ ਵਾਚਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕੇਰਿਤਾਃ। ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰਸ੍ਰੈਃ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮੁਰੋऽਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਵਲੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਗਈਆਂ; ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਛਾਤੀ, ਉਸਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਪੂਰ੍ਣਸ਼੍ਰੁਤਿਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਦੁਰਂ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਧੁਨ 'ਤੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪੂਰੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਰ੍ਣਵਨਿਭਃ ਕਿਮੇष ਸੁਮਹਾਸ੍ਵਨਃ। ਸਹਸੈਵੋਤ੍ਥਿਤੋ ਰਙ੍ਗੇ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਨਿਵ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍
ਕਸ਼ੱਤਾ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਉਥਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਕਿਉਂ ਉਠੀ ਹੈ, ਮਾਨੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ?
ਏष ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਰਾਜ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਅਵਤੀਰ੍ਣਃ ਸਕਵਚਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸੁਮਿਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਇਹ ਪਰਥ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਫਾਲਗੁਨ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਚਿਰਾਗ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਮਤੇ। ਪृਥਾਰਣਿਸਮੁਦ੍ਭੂਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵਵਹ੍ਨਿਭਿਃ
ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਾਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮਾਂ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਤਿੰਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੇ ਰਙ੍ਗੇ ਕਥਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਾਚਾਰ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਲਾਘਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਭੀਮਤਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ।
ਆਗ੍ਨੇਯੇਨਾਸृਜਦ੍ਵਹ੍ਨਿਂ ਵਾਰੁਣੇਨਾਸृਜਤ੍ਪਯਃ। ਵਾਯਵ੍ਯੇਨਾਸृਜਦ੍ਵਹ੍ਨਿਂ ਪਾਰ੍ਜਨ੍ਯੇਨਾਸृਜਦ੍ਧਨਾਨ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਪਾਣੀ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਹਵਾ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਮੀਂਹ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਧਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।
ਭੌਮੇਨ ਪ੍ਰਾਸृਜਦ੍ਭੂਮਿਂ ਪਾਰ੍ਵਤੇਨਾਸृਜਦ੍ਗਿਰੀਨ੍। ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨੇਨ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੁਨਰਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤੋऽਭਵਤ੍
ਧਰਤੀ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਜ਼ਮੀਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਪਹਾੜ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ; ਲੁਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਹ ਫਿਰ ਲੁਕ ਗਿਆ।
ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਪ੍ਰਾਂਸ਼ੁਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਧ੍ਰਸ੍ਵਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਚ ਰਥਧੂਰ੍ਗਤਃ। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਰਥਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਵਤਰਨ੍ਮਹੀਮ੍
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੰਮਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਥ ਦੀ ਝੰਡੀ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਰਥ ਦੇ ਵਿਚ, ਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਿਆ।
ਸੁਕੁਮਾਰਂ ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਚ ਗੁਰੁ ਚਾਪਿ ਗੁਰੁਪ੍ਰਿਯਃ। ਸੌष੍ਠਵੇਨਾਭਿਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਸੋऽਵਿਧ੍ਯਦ੍ਵਿਵਿਧੈਃ ਸ਼ਰੈਃ
ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਖਮ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਭਾਰੀਆਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ।
ਭ੍ਰਮਤਸ਼੍ਚ ਵਰਾਹਸ੍ਯ ਲੋਹਸ੍ਯ ਪ੍ਰਮੁਖੇ ਸਮਮ੍। ਪਞ੍ਚਬਾਣਾਨਸਂਕ੍ਤਾਨ੍ਸਂਮੁਮੋਚੈਕਬਾਣਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਲੋਹੇ ਦਾ ਸੂਰ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਪੰਜ ਤੀਰ ਇਕੱਠੇ ਛੱਡੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਤੀਰ ਨਾਲ।
ਗਵ੍ਯੇ ਵਿषਾਣਕੋਸ਼ੇ ਚ ਚਲੇ ਰਜ੍ਜ੍ਵਵਲਮ੍ਬਿਨਿ। ਨਿਚਖਾਨ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਃ ਸਾਯਕਾਨੇਕਵਿਂਸ਼ਤਿਮ੍
ਗਾਂ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਕੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੇ ਹਿਲਦੀ ਰੱਸੀ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਂਵੀਰ ਨੇ ਇਕਵੀਹ ਤੀਰ ਗਾੜ ਦਿੱਤੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਿ ਸੁਮਹਤ੍ਖਡ੍ਗੇ ਧਨੁषਿ ਚਾਨਘ। ਗਦਾਯਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਕੁਸ਼ਲੋ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਹ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਗਦਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਨਿਰਪਾਪ, ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਉਸ ਨੇ ਘੇਰੇ ਦਿਖਾਏ।
ਤਤਃ ਸਮਾਪ੍ਤਭੂਯਿष੍ਠੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਮਣਿ ਭਾਰਤ। ਮਨ੍ਦੀਭੂਤੇ ਸਮਾਜੇ ਚ ਵਾਦਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਨੇ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੰਮ ਲਗਭਗ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਤੇ ਸਭਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ,
ਦ੍ਵਾਰਦੇਸ਼ਾਤ੍ਸਮੁਦ੍ਭੂਤੋ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਬਲਸੂਚਕਃ। ਵਜ੍ਰਨਿष੍ਪੇषਸਦृਸ਼ਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਭੁਜਨਿਃਸ੍ਵਨਃ
ਦਰਵਾਜੇ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਉਠੀ, ਜੋ ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਤਾਕਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਟੁੱਟਣ ਵਰਗੀ, ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਗਈ।
ਦੀਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਿਂ ਨੁ ਗਿਰਯਃ ਕਿਂਸ੍ਵਿਦ੍ਭੂਮਿਰ੍ਵਿਦੀਰ੍ਯਤੇ। ਕਿਂਸ੍ਵਿਦਾਪੂਰ੍ਯਤੇ ਵ੍ਯੋਮ ਜਲਧਾਰਾਘਨੈਰ੍ਘਨੈਃ
ਕੀ ਪਹਾੜ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਧਰਤੀ ਫਟ ਰਹੀ ਹੈ? ਕੀ ਅਸਮਾਨ ਮੀਂਹ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਰਙ੍ਗਸ੍ਯੈਵਂ ਮਤਿਰਭੂਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਵਸੁਧਾਧਿਪ। ਦ੍ਵਾਰਂ ਚਾਭਿਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੂਵੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕਾਸ੍ਤਦਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਆਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦਰਸ਼ਕ ਦਰਵਾਜੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ।