ਤੇ ਸ੍ਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਬਿਭਿਦੁਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨਾਮਾਙ੍ਕਸ਼ੋਭਿਤੈਃ। ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਲਾਘਵੋਤ੍ਸृष੍ਟੈਰੁਹ੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਾਜਿਭਿਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤ੍ਕੁਮਾਰਬਲਂ ਤਤ੍ਰ ਗृਹੀਤਸ਼ਰਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਭਵਨ੍
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਭ ਦਰਸ਼ਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸਹਸਾ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਰਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਾਃ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਅਚਾਨਕ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਉਚਾਰਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਧਨੁषਿ ਤੇ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਰਥਚਰ੍ਯਾਸੁ ਚਾਸਕृਤ੍। ਗਜਪृष੍ਠੇऽਸ਼੍ਵਪृष੍ਠੇ ਚ ਨਿਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰਥਾਂ ਦੀ ਚਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ, ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ।
ਗृਹੀਤਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਾਣਸ੍ਤਤੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ। ਤ੍ਸਰੁਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਭੂਮਿषੁ
ਫਿਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਚਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਲਾਘਵਂ ਸੌष੍ਠਵਂ ਸ਼ੋਭਾਂ ਸ੍ਥਿਰਤ੍ਵਂ ਦृਢਮੁष੍ਟਿਤਾਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਯੋਗਂ ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਣੋਃ
ਉਥੇ, ਸਭ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੁਸਤਤਾ, ਹੁਨਰ, ਰੌਣਕ, ਠੀਕ ਰਹਿਣ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪਕੜ ਦੇਖੀ।
ਅਥ ਤੌ ਨਿਤ੍ਯਸਂਹृष੍ਟੌ ਸੁਯੋਧਨਵृਕੋਦਰੌ। ਅਵਤੀਰ੍ਣੌ ਗਦਾਹਸ੍ਤਾਵੇਕਸ਼ृਙ੍ਗਾਵਿਵਾਚਲੌ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ—ਸੁਯੋਧਨ ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਦੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਬਦ੍ਧਕਕ੍ਸ਼੍ਯੌ ਮਹਾਬਾਹੂ ਪੌਰੁषੇ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ। ਬृਂਹਨ੍ਤੌ ਵਾਸਿਤਾਹੇਤੋਃ ਸਮਦਾਵਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰੌ
ਕਮਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਤੌ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸਵ੍ਯਾਨਿ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਮਹਾਬਲੌ। ਚੇਰਤੁਰ੍ਮਣ੍ਡਲਗਤੌ ਸਮਦਾਵਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰੌ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਸੱਜੇ-ਖੱਬੇ ਘੁੰਦੇ, ਮਾਨੋ ਦੋ ਬਰਾਬਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਦੇ ਹੋਣ।
ਵਿਦੁਰੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰਣਿਃ। ਨ੍ਯਵੇਦਯੇਤਾਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਹਾਥੀ ਦੀ ਹਰ ਕਰਤੂਤ, ਕੁਮਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਕੁਰੁਰਾਜੇ ਹਿ ਰਙ੍ਗਸ੍ਥੇ ਭੀਮੇ ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰੇ। ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤਕृਤਸ੍ਨੇਹਃ ਸ ਦ੍ਵਿਧੇਵਾਭਵਜ੍ਜਨਃ
ਜਦੋਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ ਅਤੇ ਭੀਮ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਲੋਕ ਪੱਖਪਾਤ ਅਤੇ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਦੋ ਧੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਏ।
ਜਯ ਹੇ ਕੁਰੁਰਾਜੇਤਿ ਜਯ ਹੇ ਭੀਮ ਇਤ੍ਯੁਤ। ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸੁਵਿਪੁਲਾਃ ਪ੍ਰਣਾਦਾਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਿਤਾਃ
‘ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਜਿੱਤੇ!’ ‘ਭੀਮ ਜਿੱਤੇ!’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਚਾਨਕ ਉਠੀਆਂ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਰ੍ਣਵਨਿਭਂ ਰਙ੍ਗਮਾਲੋਕ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਉਥਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਵਾਰਯੈਤੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਕृਤਯੋਗ੍ਯਾਵੁਭਾਵਪਿ। ਮਾ ਭੂਦ੍ਰਙ੍ਗਪ੍ਰਕੋਪੋऽਯਂ ਭੀਮਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋਦ੍ਭਵਃ
ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖੇ ਹੋਏ, ਰੋਕ ਲਓ; ਭੀਮ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਰ ਨਾ ਵਧੇ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਵੇਗੇਨ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਗੁਰੋਰਾਜ੍ਞਾ ਭੀਮ ਇਤਿ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਗੁਰੁਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਅਲਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਕृਤਂ ਵੇਗਮਲਂ ਸਾਹਸਮਿਤ੍ਯੁਤ
ਫਿਰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ‘ਭੀਮ, ਬਸ! ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬਸ! ਹੁਣ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਦਿਖਾਉਣੀ ਬਸ!’
ਤਤਸ੍ਤਾਵੁਦ੍ਯਤਗਤੌ ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵਾਰਿਤੌ। ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਨਿਲਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧੌ ਮਹਾਵੇਲਾਵਿਵਾਰ੍ਣਵੌ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਉਹ ਦੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਥਲੇ ਹੋਏ, ਰੁਕ ਗਏ।
ਤਤੋ ਰਙ੍ਗਾਙ੍ਗਣਗਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਵਾਦਿਤ੍ਰਗਣਂ ਮਹਾਮੇਘਨਿਭਸ੍ਵਨਮ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰੋਕ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਯੋ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਤਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਐਨ੍ਦ੍ਰਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਜਸਮਃ ਸ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਰਥ ਹੁਣ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇ।
ਆਚਾਰ੍ਯਵਚਨੇਨਾਥ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਯੁਵਾ। ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਾਣਃ ਪੂਰ੍ਣਤੂਣਃ ਸਕਾਰ੍ਮੁਕਃ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਂਗਲਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੂਣੀ ਪੂਰੀ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਕਵਚਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ। ਸਾਰ੍ਕਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਤਡਿਤ੍ਸਸਨ੍ਧ੍ਯ ਇਵ ਤੋਯਦਃ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਫਾਲਗੁਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਮਾਨੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਦਾ ਬੱਦਲ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਰਙ੍ਗਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਪਿਞ੍ਜਲਕੋऽਭਵਤ੍। ਪ੍ਰਾਵਾਦ੍ਯਨ੍ਤ ਚ ਵਾਦ੍ਯਾਨਿ ਸਸ਼ਙ੍ਖਾਨਿ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਹਲਚਲ ਹੋਈ; ਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ੰਖਾਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ।
ਏष ਕੁਨ੍ਤੀਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੇष ਮਧ੍ਯਮਪਾਣ੍ਡਵਃ। ਏष ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕੁਰੂਣਾਮੇष ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਇਹ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਧਲਾ; ਇਹ ਮਹਾ ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਕੁਰੁਆਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਏषੋऽਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਏष ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਏष ਸ਼ੀਲਵਤਾਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ੀਲਜ੍ਞਾਨਨਿਧਿਃ ਪਰਃ
ਇਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਣਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗੁਣ ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਤੁਮੁਲਾ ਵਾਚਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੁਃ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕੇਰਿਤਾਃ। ਕੁਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰਸ੍ਰੈਃ ਕ੍ਲਿਨ੍ਨਮੁਰੋऽਭਵਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਵਲੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ ਗਈਆਂ; ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਛਾਤੀ, ਉਸਦੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਿੱਜ ਗਈ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਮਹਤਾ ਪੂਰ੍ਣਸ਼੍ਰੁਤਿਰਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰੋ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਿਦੁਰਂ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਧੁਨ 'ਤੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਪੂਰੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਰ੍ਣਵਨਿਭਃ ਕਿਮੇष ਸੁਮਹਾਸ੍ਵਨਃ। ਸਹਸੈਵੋਤ੍ਥਿਤੋ ਰਙ੍ਗੇ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਨਿਵ ਨਭਸ੍ਤਲਮ੍
ਕਸ਼ੱਤਾ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਉਥਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਕਿਉਂ ਉਠੀ ਹੈ, ਮਾਨੋ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਚੀਰ ਰਹੀ ਹੋਵੇ?
ਏष ਪਾਰ੍ਥੋ ਮਹਾਰਾਜ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਃ। ਅਵਤੀਰ੍ਣਃ ਸਕਵਚਸ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਸੁਮਿਹਾਸ੍ਵਨਃ
ਇਹ ਪਰਥ, ਮਹਾਰਾਜਾ, ਫਾਲਗੁਨ, ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਚਿਰਾਗ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਉਥੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਮਹਾਮਤੇ। ਪृਥਾਰਣਿਸਮੁਦ੍ਭੂਤੈਸ੍ਤ੍ਰਿਭਿਃ ਪਾਣ੍ਡਵਵਹ੍ਨਿਭਿਃ
ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਾਂ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਮਾਂ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦੀ ਚਿੰਗਾਰੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਤਿੰਨ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਮੁਦਿਤੇ ਰਙ੍ਗੇ ਕਥਂਚਿਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ। ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਾਚਾਰ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤ੍ਰਲਾਘਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਛਾ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਆਇਆ, ਭੀਮਤਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ।
ਆਗ੍ਨੇਯੇਨਾਸृਜਦ੍ਵਹ੍ਨਿਂ ਵਾਰੁਣੇਨਾਸृਜਤ੍ਪਯਃ। ਵਾਯਵ੍ਯੇਨਾਸृਜਦ੍ਵਹ੍ਨਿਂ ਪਾਰ੍ਜਨ੍ਯੇਨਾਸृਜਦ੍ਧਨਾਨ੍
ਅੱਗ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਪਾਣੀ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ; ਹਵਾ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ; ਮੀਂਹ ਦੇ ਅਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਧਨ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।