ਰਙ੍ਗਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦ੍ਰੋਣਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਚਕ੍ਰੁਃ ਪੂਜਾਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਚ ਕृਪਸ੍ਯ ਚ
ਰੰਗ ਮੰਚ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੋਨੋ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਬਲਿਪੁष੍ਪੈਃ ਸਮਰ੍ਚਿਤਾਨ੍
ਸਭ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਸ ਲੈ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਸਂਮਿਸ਼੍ਰੈਃ ਸ੍ਵਯਮਰ੍ਚਨ੍ਤਿ ਕੌਰਵਾਃ। ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਦਿਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਨੁਧਾਰਿਣਃ
ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਰਕ੍ਤਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨਾਃ। ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ
ਸਭ ਦੇ ਕੋਲ ਲਾਲ ਝੰਡੇ ਸਨ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਧਨੂਂषਿ ਪੂਰ੍ਵ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਾਃ। ਸਜ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਧਾਯ ਕੌਰਵਾ
ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਤੀਰ ਲਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਜ੍ਯਾਘੋषਂ ਤਲਘੋषਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨ੍ਯਮੋਹਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਐਸਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਭ ਜੀਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨੁਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਚ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਨਰੋਗਮਾਃ। ਚਕ੍ਰੁਰਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਕੁਮਾਰਾਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚੋਟ ਦੇ, ਅਦਭੁਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੇषਾਂਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਲ੍ਯੇषੁ ਸ਼ਰਾ ਨਿਪਤਿਤਾ ਨृਪ। ਕੇषਾਂਚਿਤ੍ਪੁष੍ਪਮੁਕੁਟੇ ਨਿਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਾਯਕਾਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਕੁਝ ਦੇ ਗਲਿਆਂ 'ਤੇ ਤੀਰ ਮਾਲਾਵਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ, ਕੁਝ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟ 'ਤੇ ਤੀਰ ਪਏ।
ਕੇਚਿਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਬਾਣੈਰਾਹਿਤਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ। ਬਿਭਿਦੁਰ੍ਲਾਘਵੋਤ੍ਸृष੍ਟੈਰ੍ਗੁਰੂਣਿ ਚ ਲਘੂਨਿ ਚ
ਕੁਝ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਲਈ ਚਿਨ੍ਹਿਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ, ਵੱਡੀ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਲਏ।
ਕੇਚਿਚ੍ਛਰਾਕ੍ਸ਼ੇਪਭਯਾਚ੍ਛਿਰਾਂਸ੍ਯਵਨਨਾਮਿਰੇ। ਮਨੁਜਾ ਧृष੍ਟਮਪਰੇ ਵੀਕ੍ਸ਼ਾਞ੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵਲ ਘੁਮਾ ਲਿਆ, ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਦਿਲੇਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤੇ ਸ੍ਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਬਿਭਿਦੁਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਨਾਮਾਙ੍ਕਸ਼ੋਭਿਤੈਃ। ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਲਾਘਵੋਤ੍ਸृष੍ਟੈਰੁਹ੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਾਜਿਭਿਰ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤਤ੍ਕੁਮਾਰਬਲਂ ਤਤ੍ਰ ਗृਹੀਤਸ਼ਰਕਾਰ੍ਮੁਕਮ੍। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਨਗਰਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੇ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਭਵਨ੍
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕੀ ਹੋਈ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਸਭ ਦਰਸ਼ਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਸਹਸਾ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਨਰਾਃ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਾਃ ਸਾਧੁਸਾਧ੍ਵਿਤਿ ਭਾਰਤ
ਅਚਾਨਕ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, 'ਵਧੀਆ! ਵਧੀਆ!' ਕਹਿ ਉਚਾਰਣ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਧਨੁषਿ ਤੇ ਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਰਥਚਰ੍ਯਾਸੁ ਚਾਸਕृਤ੍। ਗਜਪृष੍ਠੇऽਸ਼੍ਵਪृष੍ਠੇ ਚ ਨਿਯੁਦ੍ਧੇ ਚ ਮਹਾਬਲਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰਥਾਂ ਦੀ ਚਾਲ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪਿੱਠ 'ਤੇ, ਤੇ ਇਕੱਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਿਖਾਈ।
ਗृਹੀਤਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਾਣਸ੍ਤਤੋ ਭੂਯਃ ਪ੍ਰਹਾਰਿਣਃ। ਤ੍ਸਰੁਮਾਰ੍ਗਾਨ੍ਯਥੋਦ੍ਦਿष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚੇਰੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਭੂਮਿषੁ
ਫਿਰ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਚਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਲਾਘਵਂ ਸੌष੍ਠਵਂ ਸ਼ੋਭਾਂ ਸ੍ਥਿਰਤ੍ਵਂ ਦृਢਮੁष੍ਟਿਤਾਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਯੋਗਂ ਖਡ੍ਗਚਰ੍ਮਣੋਃ
ਉਥੇ, ਸਭ ਨੇ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੁਸਤਤਾ, ਹੁਨਰ, ਰੌਣਕ, ਠੀਕ ਰਹਿਣ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪਕੜ ਦੇਖੀ।
ਅਥ ਤੌ ਨਿਤ੍ਯਸਂਹृष੍ਟੌ ਸੁਯੋਧਨਵृਕੋਦਰੌ। ਅਵਤੀਰ੍ਣੌ ਗਦਾਹਸ੍ਤਾਵੇਕਸ਼ृਙ੍ਗਾਵਿਵਾਚਲੌ
ਫਿਰ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ—ਸੁਯੋਧਨ ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ—ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਇਕ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਦੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਂਗ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਏ।
ਬਦ੍ਧਕਕ੍ਸ਼੍ਯੌ ਮਹਾਬਾਹੂ ਪੌਰੁषੇ ਪਰ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੌ। ਬृਂਹਨ੍ਤੌ ਵਾਸਿਤਾਹੇਤੋਃ ਸਮਦਾਵਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰੌ
ਕਮਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਗਰੂਰ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਜੋ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਤੌ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਸਵ੍ਯਾਨਿ ਮਣ੍ਡਲਾਨਿ ਮਹਾਬਲੌ। ਚੇਰਤੁਰ੍ਮਣ੍ਡਲਗਤੌ ਸਮਦਾਵਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰੌ
ਉਹ ਦੋਨੋ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਯੋਧੇ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਸੱਜੇ-ਖੱਬੇ ਘੁੰਦੇ, ਮਾਨੋ ਦੋ ਬਰਾਬਰ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਘੁੰਦੇ ਹੋਣ।
ਵਿਦੁਰੋ ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਯ ਗਾਨ੍ਧਾਰ੍ਯਾਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਰਣਿਃ। ਨ੍ਯਵੇਦਯੇਤਾਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਵਿਚੇष੍ਟਿਤਮ੍
ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਹਾਥੀ ਦੀ ਹਰ ਕਰਤੂਤ, ਕੁਮਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹਾਲ-ਚਾਲ ਬਿਆਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਕੁਰੁਰਾਜੇ ਹਿ ਰਙ੍ਗਸ੍ਥੇ ਭੀਮੇ ਚ ਬਲਿਨਾਂ ਵਰੇ। ਪਕ੍ਸ਼ਪਾਤਕृਤਸ੍ਨੇਹਃ ਸ ਦ੍ਵਿਧੇਵਾਭਵਜ੍ਜਨਃ
ਜਦੋਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ ਅਤੇ ਭੀਮ, ਤਾਕਤ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਲੋਕ ਪੱਖਪਾਤ ਅਤੇ ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਦੋ ਧੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਏ।
ਜਯ ਹੇ ਕੁਰੁਰਾਜੇਤਿ ਜਯ ਹੇ ਭੀਮ ਇਤ੍ਯੁਤ। ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸੁਵਿਪੁਲਾਃ ਪ੍ਰਣਾਦਾਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਿਤਾਃ
‘ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਜਿੱਤੇ!’ ‘ਭੀਮ ਜਿੱਤੇ!’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਚਾਨਕ ਉਠੀਆਂ।
ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਾਰ੍ਣਵਨਿਭਂ ਰਙ੍ਗਮਾਲੋਕ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਮਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਮੈਦਾਨ ਨੂੰ ਉਥਲੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖ ਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਵਾਰਯੈਤੌ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯੌ ਕृਤਯੋਗ੍ਯਾਵੁਭਾਵਪਿ। ਮਾ ਭੂਦ੍ਰਙ੍ਗਪ੍ਰਕੋਪੋऽਯਂ ਭੀਮਦੁਰ੍ਯੋਧਨੋਦ੍ਭਵਃ
ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਵੀਰ, ਦੋਵੇਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਖੇ ਹੋਏ, ਰੋਕ ਲਓ; ਭੀਮ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋਰ ਨਾ ਵਧੇ।
ਤਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਵੇਗੇਨ ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਨ੍ਯਵਾਰਯਤ੍। ਗੁਰੋਰਾਜ੍ਞਾ ਭੀਮ ਇਤਿ ਗਾਨ੍ਧਾਰੇ ਗੁਰੁਸ਼ਾਸਨਮ੍। ਅਲਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਕृਤਂ ਵੇਗਮਲਂ ਸਾਹਸਮਿਤ੍ਯੁਤ
ਫਿਰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, ‘ਭੀਮ, ਬਸ! ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਬਸ! ਹੁਣ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੁਣ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਦਿਖਾਉਣੀ ਬਸ!’
ਤਤਸ੍ਤਾਵੁਦ੍ਯਤਗਤੌ ਗੁਰੁਪੁਤ੍ਰੇਣ ਵਾਰਿਤੌ। ਯੁਗਾਨ੍ਤਾਨਿਲਸਂਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧੌ ਮਹਾਵੇਲਾਵਿਵਾਰ੍ਣਵੌ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਉਹ ਦੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਥਲੇ ਹੋਏ, ਰੁਕ ਗਏ।
ਤਤੋ ਰਙ੍ਗਾਙ੍ਗਣਗਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਵਾਦਿਤ੍ਰਗਣਂ ਮਹਾਮੇਘਨਿਭਸ੍ਵਨਮ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਰੋਕ ਕੇ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਯੋ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾਤ੍ਪ੍ਰਿਯਤਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ਐਨ੍ਦ੍ਰਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਨੁਜਸਮਃ ਸ ਪਾਰ੍ਥੋ ਦृਸ਼੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਜੋ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਰਥ ਹੁਣ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦੇ।
ਆਚਾਰ੍ਯਵਚਨੇਨਾਥ ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਯੁਵਾ। ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਾਣਃ ਪੂਰ੍ਣਤੂਣਃ ਸਕਾਰ੍ਮੁਕਃ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਂਗਲਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤੂਣੀ ਪੂਰੀ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਕਵਚਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਦृਸ਼੍ਯ ਫਾਲ੍ਗੁਨਃ। ਸਾਰ੍ਕਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯੁਧਤਡਿਤ੍ਸਸਨ੍ਧ੍ਯ ਇਵ ਤੋਯਦਃ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਵਚ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਫਾਲਗੁਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤਾ, ਮਾਨੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਸਾਂਝ ਵੇਲੇ ਦਾ ਬੱਦਲ ਹੋਵੇ।