ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਰ੍ਯਦ੍ਗੁਰੁਰਾਚਾਰ੍ਯੋ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਕੁਰੁ ਤਤ੍ਤਥਾ। ਨ ਹੀਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਨ੍ਯੇ ਭਵਿਤਾ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲ
ਕਸ਼ੱਤਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਧਿਆਪਕ ਕਹੇ, ਉਹੀ ਕਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਮ-ਪ੍ਰੇਮੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾਨਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵਿਦੁਰਾਨੁਮਤੋਪਿ ਹਿ। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਾਪਯਾਮਾਸ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਮਾਪ ਕਰੀ।
ਸਮਾਮਵृਕ੍ਸ਼ਾਂ ਨਿਰ੍ਗੁਲਮਾਮੁਦਕ੍ਪ੍ਰਵਣਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਂ ਭੂਮੌ ਬਲਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਿਥੌ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪੂਜਿਤੇ
ਸਮਤਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਢਲਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ, ਉਸ ਥਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ 'ਤੇ ਬਲੀ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਘੁष੍ਟਂ ਪੁਰਂ ਚਾਪਿ ਤਦਰ੍ਥਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਰਙ੍ਗਭੂਮੌ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਉਸ ਮਕਸਦ ਲਈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਡਾ ਰੰਗਭੂਮੀ ਬਣਾਈ ਗਈ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਗਾਰਂ ਸੁਵਿਹਿਤਂ ਚਕ੍ਰਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧੋਪੇਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚੈਵ ਨਰਰ੍षਭ
ਕਾਰਿਗਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਦਰਸ਼ਨ ਮੰਚ ਬਣਾਇਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਰੱਖਵਾਲੀ ਤੇ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਕੀਤੀ।
ਮਞ੍ਚਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਜਾਨਪਦਾ ਜਨਾਃ। ਵਿਪੁਲਾਨੁਚ੍ਛ੍ਰਯੋਪੇਤਾਞ੍ਸ਼ਿਬਿਕਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੰਚ ਬਣਾਏ, ਜਿੱਥੇ ਜਨਤਾ ਬੈਠ ਸਕੇ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦੌਲਤ ਵਾਲੀਆਂ ਪਲਕੀਆਂ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤੋऽਹਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਾਜਾ ਸਸਚਿਵਸ੍ਤਦਾ। `ਸਾਨ੍ਤਃਪੁਰਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੋ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਤਦਾ।' ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਮੁਖਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਪਂ ਚਾਚਾਰ੍ਯਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਨ ਆਇਆ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਵਿਅਾਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕਂ ਸੋਮਦਤ੍ਤਂ ਚ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮੇਵ ਚ। ਕੁਰੂਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਚਿਵਾਨਾਦਾਯ ਨਗਰਾਦ੍ਬਹਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਾਹਲਿਕ, ਸੋਮਦੱਤ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਰੂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲਿਆਇਆ।
ਰਙ੍ਗਭੂਮਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹਿਤੋ ਨृਪਃ
ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰੰਗਭੂਮੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵੈਦੂਰ੍ਯਮਮਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਗਾਰਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮੰਚ 'ਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਤੇ ਨੀਲ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਚ ਜਯਤਾਂ ਵਰ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਸਪ੍ਰੇष੍ਯਾਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ
ਗਾਂਧਾਰੀ, ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਹਰ੍षਾਦਾਰੁਰੁਹੁਰ੍ਮਞ੍ਚਾਨ੍ਮੇਰੁਂ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਯਥਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਦ੍ਯਂ ਚ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਂ ਪੁਰਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਤੇ ਚਾਰੋ ਵਰਗ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਤੁਰ ਕੇ ਆ ਗਏ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਪ੍ਸੁਃ ਸਮਭ੍ਯਾਗਾਤ੍ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਤਾਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਕਸ੍ਥਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਪ੍ਸੁਰ੍ਜਗਾਮ ਹ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਕਮਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਵਾਦਿਤੈਸ਼੍ਚ ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਰ੍ਜਨਕੌਤੂਹਲੇਨ ਚ। ਮਹਾਰ੍ਣਵ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਃ ਸਮਾਜਃ ਸੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਭਾ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਵਾਨ੍। ਸ਼ੁਕ੍ਲਕੇਸ਼ਃ ਸਿਤਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਃ
ਫਿਰ ਆਚਾਰਯ ਜੀ ਆਏ, ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ, ਚਿੱਟਾ ਜਨੇਊ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ, ਚਿੱਟੀ ਦਾਢੀ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਲੇਪ ਲਗਾ ਕੇ ਆਏ।
ਰਙ੍ਗਮਧ੍ਯਂ ਤਦਾਚਾਰ੍ਯਃ ਸਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ। ਨਭੋ ਜਲਧਰੈਰ੍ਹੀਨਂ ਸਾਙ੍ਗਾਰਕ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਆਚਾਰਯ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਰੰਗਭੂਮੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਰਹਿਤ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਸੂਰਜ ਤੇ ਮੰਗਲ।
ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਬਲਿਂ ਬਲਵਤਾਂ ਵਰਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤੁ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾਨ੍ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਵਿਆਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਬਲੀ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਦਦੌ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਚ ਕृਪਾਯ ਚ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ, ਰਤਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜੇ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ।
ਸੁਖਪੁਣ੍ਯਾਹਘੋषਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵਿਵਿਧਂ ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋਪਕਰਣਂ ਨਰਾਃ
ਸੁਖ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਸਾਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆਏ।
ਤਤੋ ਬਦ੍ਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਾਣਾ ਬਦ੍ਧਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਬਦ੍ਧਥੂਣਾਃ ਸਧਨੁषੋ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭਾਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖਵਾਲੀ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਪੱਟਾ, ਤੂਣੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੰਦਰ ਆਏ।
ਰਙ੍ਗਮਧ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਂ ਦ੍ਰੋਣਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਨਰਰ੍षਭਾਃ। ਚਕ੍ਰੁਃ ਪੂਜਾਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਚ ਕृਪਸ੍ਯ ਚ
ਰੰਗ ਮੰਚ ਵਿਚ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੋਨੋ ਦੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਆਸ਼ੀਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਾਭਿਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ। ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਬਲਿਪੁष੍ਪੈਃ ਸਮਰ੍ਚਿਤਾਨ੍
ਸਭ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਸ ਲੈ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਸਂਮਿਸ਼੍ਰੈਃ ਸ੍ਵਯਮਰ੍ਚਨ੍ਤਿ ਕੌਰਵਾਃ। ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਦਿਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਰਕ੍ਤਮਾਲ੍ਯਾਨੁਧਾਰਿਣਃ
ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਲ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਰਕ੍ਤਪਤਾਕਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਰਕ੍ਤਾਨ੍ਤਲੋਚਨਾਃ। ਦ੍ਰੋਣੇਨ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਨ੍ਤਪਾਃ
ਸਭ ਦੇ ਕੋਲ ਲਾਲ ਝੰਡੇ ਸਨ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ।
ਧਨੂਂषਿ ਪੂਰ੍ਵ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਤਪ੍ਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂषਿਤਾਃ। ਸਜ੍ਯਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਕਾਰਾਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਨ੍ਧਾਯ ਕੌਰਵਾ
ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਤਾਣਿਆ ਤੇ ਤੀਰ ਲਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਜ੍ਯਾਘੋषਂ ਤਲਘੋषਂ ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੂਤਾਨ੍ਯਮੋਹਯਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ ਐਸਾ ਸ਼ੋਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਭ ਜੀਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਅਨੁਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਚ ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਪੁਨਰੋਗਮਾਃ। ਚਕ੍ਰੁਰਸ੍ਤ੍ਰਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਾਃ ਕੁਮਾਰਾਃ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਚੋਟ ਦੇ, ਅਦਭੁਤ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਦਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ।
ਕੇषਾਂਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰ ਮਾਲ੍ਯੇषੁ ਸ਼ਰਾ ਨਿਪਤਿਤਾ ਨृਪ। ਕੇषਾਂਚਿਤ੍ਪੁष੍ਪਮੁਕੁਟੇ ਨਿਪਤਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਸਾਯਕਾਃ
ਮਹਾਰਾਜ, ਕੁਝ ਦੇ ਗਲਿਆਂ 'ਤੇ ਤੀਰ ਮਾਲਾਵਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ, ਕੁਝ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟ 'ਤੇ ਤੀਰ ਪਏ।
ਕੇਚਿਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਬਾਣੈਰਾਹਿਤਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ। ਬਿਭਿਦੁਰ੍ਲਾਘਵੋਤ੍ਸृष੍ਟੈਰ੍ਗੁਰੂਣਿ ਚ ਲਘੂਨਿ ਚ
ਕੁਝ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਲਈ ਚਿਨ੍ਹਿਤ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਡੇ ਤੇ ਛੋਟੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ, ਵੱਡੀ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਲਏ।
ਕੇਚਿਚ੍ਛਰਾਕ੍ਸ਼ੇਪਭਯਾਚ੍ਛਿਰਾਂਸ੍ਯਵਨਨਾਮਿਰੇ। ਮਨੁਜਾ ਧृष੍ਟਮਪਰੇ ਵੀਕ੍ਸ਼ਾਞ੍ਚਕ੍ਰੁਃ ਸੁਵਿਸ੍ਮਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਚੁੱਕਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵਲ ਘੁਮਾ ਲਿਆ, ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਦਿਲੇਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।