ਨ ਚ ਤੇ ਮਾਨੁषੇष੍ਵੇਤਤ੍ਪ੍ਰਯੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ। ਜਗਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਦਹੇਦੇਤਦਲ੍ਪਤੇਜਸਿ ਪਾਤਿਤਮ੍
ਪਰ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵਰਤਣਾ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ।
ਅਸਾਮਾਨ੍ਯਮਿਦਂ ਤਾਤ ਲੋਕੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ। ਤਦ੍ਧਾਰਯੇਥਾਃ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ਼ृਣੁ ਚੇਦਂ ਵਚੋ ਮਮ
ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਧਾਰਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਬਾਧੇਤਾਮਾਨੁषਃ ਸ਼ਤ੍ਰੁਰ੍ਯਦਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵੀਰ ਕਸ਼੍ਚਨ। ਤਦ੍ਵਧਾਯ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜੀਥਾਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਰਮਿਦਮਾਹਵੇ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਵਿਰੋਧੀ, ਤੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਇਹ ਹਥਿਆਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣਾ।
ਤਥੇਤਿ ਸਂਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਬੀਭਤ੍ਸੁਃ ਸ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਰਮਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਤਦਾਹ ਚੈਨਂ ਪੁਨਰ੍ਗੁਰੁਃ। ਭਵਿਤਾ ਤ੍ਵਤ੍ਸਮੋ ਨਾਨ੍ਯਃ ਪੁਮਾਁਲ੍ਲੋਕੇ ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਬੀਭਤਸੁ ਨੇ ਹਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹਥਿਆਰ ਲਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਧਿਆਪਕ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, 'ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਤੀਰੰਦਾਜ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।'
ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਾਣ੍ਡੁਪੁਤ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਭਾਰਤ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਧृਤਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਵਾਮੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕृਪਸ੍ਯ ਸੋਮਦਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਹ੍ਲੀਕਸ੍ਯ ਚ ਧੀਮਤਃ। ਗਾਙ੍ਗੇਯਸ੍ਯ ਚ ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯੇ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯ ਵਿਦੁਰਸ੍ਯ ਚ
ਕ੍ਰਿਪ, ਸੋਮਦੱਤ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਵਾਹਲਿਕ, ਗਾਂਗੇਯ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ,
ਰਾਜਨ੍ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕੁਮਾਰਾਃ ਕੁਰੁਸਤ੍ਤਮ। ਤੇ ਦਰ੍ਸ਼ਯੇਯੁਃ ਸ੍ਵਾਂ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਂ ਰਾਜਨ੍ਨਨੁਮਤੇ ਤਵ
ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੁਣ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਲਾਵਾਂ ਦਿਖਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਰਾਜਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਨਾਨ੍ਤਰਾਤ੍ਮਨਾ
ਫਿਰ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਯਦਾਨੁਮਨ੍ਯਸੇ ਕਾਲਂ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦੇਸ਼ੇ ਯਥਾਯਥਾ। ਤਥਾਤਥਾ ਵਿਧਾਨਾਯ ਸ੍ਵਯਮਾਜ੍ਞਾਪਯਸ੍ਵ ਮਾਮ੍
ਜਿਸ ਵੇਲੇ, ਜਿਸ ਥਾਂ ਤੇ, ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੂੰ ਚਾਹੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕਿ ਮੈਂ ਤਿਆਰੀ ਕਰਾਂ।
ਸ੍ਪृਹਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਨਿਰ੍ਵੇਦਾਨ੍ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਸਚਕ੍ਸ਼ੁषਾਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਹੇਤੋਃ ਪਰਾਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾਨ੍ਯੇ ਮੇ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਕਾਨ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਦੂਜਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਰ੍ਯਦ੍ਗੁਰੁਰਾਚਾਰ੍ਯੋ ਬ੍ਰਵੀਤਿ ਕੁਰੁ ਤਤ੍ਤਥਾ। ਨ ਹੀਦृਸ਼ਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਨ੍ਯੇ ਭਵਿਤਾ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲ
ਕਸ਼ੱਤਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਧਿਆਪਕ ਕਹੇ, ਉਹੀ ਕਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਧਰਮ-ਪ੍ਰੇਮੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾਨਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵਿਦੁਰਾਨੁਮਤੋਪਿ ਹਿ। ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਮਾਪਯਾਮਾਸ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਸੀ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੀ ਮਾਪ ਕਰੀ।
ਸਮਾਮਵृਕ੍ਸ਼ਾਂ ਨਿਰ੍ਗੁਲਮਾਮੁਦਕ੍ਪ੍ਰਵਣਸਂਸ੍ਥਿਤਾਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਂ ਭੂਮੌ ਬਲਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਿਥੌ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪੂਜਿਤੇ
ਸਮਤਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਰੁੱਖ ਜਾਂ ਢਲਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਜ਼ਦੀਕ, ਉਸ ਥਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦਿਨ 'ਤੇ ਬਲੀ ਦਿੱਤਾ।
ਅਵਘੁष੍ਟਂ ਪੁਰਂ ਚਾਪਿ ਤਦਰ੍ਥਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਰਙ੍ਗਭੂਮੌ ਸੁਵਿਪੁਲਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟਂ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਉਸ ਮਕਸਦ ਲਈ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਡਾ ਰੰਗਭੂਮੀ ਬਣਾਈ ਗਈ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਗਾਰਂ ਸੁਵਿਹਿਤਂ ਚਕ੍ਰਸ੍ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਸਰ੍ਵਾਯੁਧੋਪੇਤਾਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਚੈਵ ਨਰਰ੍षਭ
ਕਾਰਿਗਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਦਰਸ਼ਨ ਮੰਚ ਬਣਾਇਆ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਲੈਸ ਰੱਖਵਾਲੀ ਤੇ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵੀ ਕੀਤੀ।
ਮਞ੍ਚਾਂਸ਼੍ਚ ਕਾਰਯਾਮਾਸੁਰ੍ਯਤ੍ਰ ਜਾਨਪਦਾ ਜਨਾਃ। ਵਿਪੁਲਾਨੁਚ੍ਛ੍ਰਯੋਪੇਤਾਞ੍ਸ਼ਿਬਿਕਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਮੰਚ ਬਣਾਏ, ਜਿੱਥੇ ਜਨਤਾ ਬੈਠ ਸਕੇ, ਤੇ ਉੱਚੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਦੌਲਤ ਵਾਲੀਆਂ ਪਲਕੀਆਂ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਤੋऽਹਨਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਰਾਜਾ ਸਸਚਿਵਸ੍ਤਦਾ। `ਸਾਨ੍ਤਃਪੁਰਃ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯੋ ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਤਦਾ।' ਭੀष੍ਮਂ ਪ੍ਰਮੁਖਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਪਂ ਚਾਚਾਰ੍ਯਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਨ ਆਇਆ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਵਿਅਾਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਆਚਾਰਯ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ।
ਬਾਹ੍ਲੀਕਂ ਸੋਮਦਤ੍ਤਂ ਚ ਭੂਰਿਸ਼੍ਰਵਸਮੇਵ ਚ। ਕੁਰੂਨਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸਚਿਵਾਨਾਦਾਯ ਨਗਰਾਦ੍ਬਹਿਃ
ਉਸ ਨੇ ਬਾਹਲਿਕ, ਸੋਮਦੱਤ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਰੂ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਲਿਆਇਆ।
ਰਙ੍ਗਭੂਮਿਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਹਿਤੋ ਨृਪਃ
ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਰੰਗਭੂਮੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਮੁਕ੍ਤਾਜਾਲਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਵੈਦੂਰ੍ਯਮਮਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਸ਼ਾਤਕੁਮ੍ਭਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਾਗਾਰਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਉਹ ਸੁਨਹਿਰੀ ਮੰਚ 'ਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਤੇ ਨੀਲ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਗਾਨ੍ਧਾਰੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਕੁਨ੍ਤੀ ਚ ਜਯਤਾਂ ਵਰ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚ ਰਾਜ੍ਞਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਃ ਸਪ੍ਰੇष੍ਯਾਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਾਃ
ਗਾਂਧਾਰੀ, ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ, ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਹਰ੍षਾਦਾਰੁਰੁਹੁਰ੍ਮਞ੍ਚਾਨ੍ਮੇਰੁਂ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਯਥਾ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਦ੍ਯਂ ਚ ਚਾਤੁਰ੍ਵਰ੍ਣ੍ਯਂ ਪੁਰਾਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੰਚਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਤੇ ਚਾਰੋ ਵਰਗ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਤੁਰ ਕੇ ਆ ਗਏ।
ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਪ੍ਸੁਃ ਸਮਭ੍ਯਾਗਾਤ੍ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰਤਾਮ੍। ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਕਸ੍ਥਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਪ੍ਸੁਰ੍ਜਗਾਮ ਹ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਕਮਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਲੋਕ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਵਾਦਿਤੈਸ਼੍ਚ ਵਾਦਿਤ੍ਰੈਰ੍ਜਨਕੌਤੂਹਲੇਨ ਚ। ਮਹਾਰ੍ਣਵ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਃ ਸਮਾਜਃ ਸੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ
ਵਾਜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ, ਸਭਾ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਮ੍ਬਰਧਰਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਯਜ੍ਞੋਪਵੀਤਵਾਨ੍। ਸ਼ੁਕ੍ਲਕੇਸ਼ਃ ਸਿਤਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨਃ
ਫਿਰ ਆਚਾਰਯ ਜੀ ਆਏ, ਉਹ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ, ਚਿੱਟਾ ਜਨੇਊ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ, ਚਿੱਟੀ ਦਾਢੀ ਤੇ ਚਿੱਟਾ ਲੇਪ ਲਗਾ ਕੇ ਆਏ।
ਰਙ੍ਗਮਧ੍ਯਂ ਤਦਾਚਾਰ੍ਯਃ ਸਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹ। ਨਭੋ ਜਲਧਰੈਰ੍ਹੀਨਂ ਸਾਙ੍ਗਾਰਕ ਇਵਾਂਸ਼ੁਮਾਨ੍
ਉਹ ਆਚਾਰਯ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਰੰਗਭੂਮੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਆਏ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਰਹਿਤ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਸੂਰਜ ਤੇ ਮੰਗਲ।
ਵ੍ਯਾਸਸ੍ਯਾਨੁਮਤੇ ਚਕ੍ਰੇ ਬਲਿਂ ਬਲਵਤਾਂ ਵਰਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤੁ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਜ੍ਞਾਨ੍ਕਾਰਯਾਮਾਸ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਵਿਆਸ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਬਲੀ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ।
ਸੁਵਰ੍ਣਮਣਿਰਤ੍ਨਾਨਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਦਦੌ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੋਣਾਯ ਚ ਕृਪਾਯ ਚ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਨਾ, ਮੋਤੀ, ਰਤਨ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜੇ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੇ।
ਸੁਖਪੁਣ੍ਯਾਹਘੋषਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਵਿਵਿਧਂ ਗृਹ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੋਪਕਰਣਂ ਨਰਾਃ
ਸੁਖ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਸਾਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆਏ।
ਤਤੋ ਬਦ੍ਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਾਣਾ ਬਦ੍ਧਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਮਹਾਰਥਾਃ। ਬਦ੍ਧਥੂਣਾਃ ਸਧਨੁषੋ ਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਭਰਤਰ੍षਭਾਃ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਰੱਖਵਾਲੀ, ਕਮਰ 'ਤੇ ਪੱਟਾ, ਤੂਣੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਅੰਦਰ ਆਏ।