ਤਤੋ ਵਿਤਤਧਨ੍ਵਾਨਂ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚਨਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਜੋ ਰਥ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਕੀ ਤੂੰ ਰੁੱਖ ਦੇ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ?'
ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਰੁਮਾਗ੍ਰਸ੍ਥਂ ਭਾਸਂ ਨਰਵਰਾਤ੍ਮਜ। ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੇਵਮਾਚਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ,' ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, 'ਮੈਂ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ ਜੀ।'
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਿਵ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਅਥ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਿਮਂ ਮਾਂ ਵਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਵਾऽਪਿ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਇੱਕ ਪਲ ਬਾਅਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਰੁੱਖ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ?'
ਤਮੁਵਾਚ ਸ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੇਨਂ ਨਵਸ੍ਪਤਿਮ੍। ਭਨ੍ਤਂ ਚ ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਭਾਸਂ ਚੇਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਰੁੱਖ, ਤੁਹਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ,' ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੋਹਰਾਈ।
ਤਮੁਵਾਚਾਪਸਰ੍ਪੇਤਿ ਦ੍ਰੋਣੋऽਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਇਵ। ਨੈਤਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੇਦ੍ਧੁਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਤ੍ਯੇਵ ਕੁਤ੍ਸਯਨ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਪਾਸੇ ਹੋ ਜਾ; ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨਹੀਂ ਲਾ ਸਕਦਾ,' ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦੀਂਸ੍ਤਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਤੇਨੈਵ ਕ੍ਰਮਯੋਗੇਨ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਉਹੀ ਕ੍ਰਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ।
ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਭੀਮਾਦੀਨ੍ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚੈਵਾਨ੍ਯਦੇਸ਼ਜਾਨ੍। ਯਦਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਇਤਿ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਃ
ਭੀਮ ਆਦਿ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਬੜੀ ਲਾਜ਼ਵਿੰਦਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਤ੍ਵਯੇਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਵ੍ਯਮੇਤਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾਰਨਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਲੈ।'
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਕਾਲਂ ਤੇ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਭਵੇਚ੍ਛਰਃ। ਵਿਤਤ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਪੁਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠ ਤਾਵਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਕਮ੍
'ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਤੀਰ ਛੱਡਣਾ। ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਪੁੱਤ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ। ਤਸ੍ਥੌ ਭਾਸਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗੁਰੁਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਤਾਣ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਿਵ ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਥੈਵ ਸਮਭਾषਤ। ਪਸ਼੍ਯਸ੍ਯੇਨਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਭਾਸਂ ਦ੍ਰੁਮਂ ਮਾਮਪਿ ਚਾਰ੍ਜੁਨ
ਇੱਕ ਪਲ ਬਾਅਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, 'ਅਰਜੁਨ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਪੰਛੀ, ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੇਕਂ ਭਾਸਮਿਤਿ ਦ੍ਰੋਣਂ ਪਾਰ੍ਥੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਨ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਚ ਭਾਰਤ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਦ੍ਰੋਣੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਿਵ ਤਂ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਬਾਅਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਭਾਸਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਯਦ੍ਯੇਨਂ ਤਥਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪੁਨਰ੍ਵਚਃ। ਸ਼ਿਰਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਸਸ੍ਯ ਨ ਗਾਤ੍ਰਮਿਤਿ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਜੇ ਤੂੰ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਪੰਛੀ ਦਾ ਸਿਰ ਹੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ।'
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰੋਣੋ ਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ। ਮੁਞ੍ਚਸ੍ਵੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਸ ਮੁਮੋਚਾਵਿਚਾਰਯਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੀਰ ਛੱਡ', ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਬਿਨਾ ਠਹਿਰੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਸ੍ਥਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਰੇਣ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਚ। ਸ਼ਿਰ ਉਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਪੰਛੀ ਦਾ ਸਿਰ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਮਣਿ ਸਂਸਿਦ੍ਧੇ ਪਰ੍ਯष੍ਵਜਤ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਮੇਨੇ ਚ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਂ ਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਡ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਕਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਸਸ਼ਿष੍ਯੋऽਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਵਰਃ। ਜਗਾਮ ਗਙ੍ਗਾਮਭਿਤੋ ਮਜ੍ਜਿਤੁਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਗੰਗਾ ਨਦੀ 'ਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਗਿਆ।
ਅਵਗਾਢਮਥੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਸਲਿਲੇ ਸਲਿਲੇਚਰਃ। ਗ੍ਰਾਹੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਲਵਾਞ੍ਜਙ੍ਘਾਨ੍ਤੇ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤਦ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਗਰਮੱਛ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਲੱਤ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਸਮਰ੍ਥੋऽਪਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਚੋਦਯਤ੍। ਗ੍ਰਾਹਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਮਾਮਿਤਿ ਤ੍ਵਰਯਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਆਪ ਛੁਟ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, 'ਮਗਰਮੱਛ ਨੂੰ ਮਾਰੋ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਛੁਟਾਓ, ਜਲਦੀ ਕਰੋ,' ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਿਆਰ ਹੋ।
ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਕਾਲਂ ਤੁ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਨਿਸ਼ਿਤੈਃ ਸ਼ਰੈਃ। ਅਵਾਰ੍ਯੈਃ ਪਞ੍ਚਭਿਰ੍ਗ੍ਰਾਹਂ ਮਗ੍ਨਮਮ੍ਭਸ੍ਯਤਾਡਯਤ੍
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਮਗਰਮੱਛ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਇਤਰੇ ਤ੍ਵਥ ਸਂਮੂਢਾਸ੍ਤਤ੍ਰਪਤ੍ਰ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ। ਤਂ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰਿਯੋਪੇਤਂ ਦ੍ਰੋਣੋऽਮਨ੍ਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍
ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ, ਉਥੇ-ਉਥੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ; ਪਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਸਹੀ ਕਿਰਿਆ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ।
ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਿष੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਸ ਪਾਰ੍ਥਬਾਣੈਰ੍ਬਹੁਧਾ ਖਣ੍ਡਸ਼ਃ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਗਰਮੱਛ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ।
ਗ੍ਰਾਹਃ ਪਞ੍ਚਤ੍ਵਮਾਪੇਦੇ ਜਙ੍ਘਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। `ਸਰ੍ਵਕ੍ਰਿਯਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਤਥਾ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਸਮਾਨਯਤ੍
ਮਗਰਮੱਛ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਲੱਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਂ ਚਿਤ੍ਰਸੇਨਂ ਦੁਃਸ਼ਾਸਨਵਿਵਿਂਸ਼ਤੀ। ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਚ ਸਮਾਨੀਯ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾਨਮੇਵ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਥਾਮਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਸ਼ਿਸ਼ੁਕਂ ਮृਣ੍ਮਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣੋ ਗਙ੍ਗਾਜਲੇ ਤਤਃ। ਸ਼ਿष੍ਯਾਣਾਂ ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਿਪਤਿ ਸ੍ਮ ਮਹਾਭੁਜਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਇਕ ਬੱਚਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषੀ ਵਾਸਸਾ ਚੈਵ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ਛਰਾਸਨਮ੍। ਸ਼ਿਸ਼ੁਕਂ ਵਿਦ੍ਧ੍ਯਤੇਮਂ ਵੈ ਜਲਸ੍ਥਂ ਬਦ੍ਧਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ
ਉਸ ਨੇ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਕਪੜਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਨ੍ਹੀਆਂ ਹਨ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੀਰ ਨਾਲ ਵੱਜੋ।'
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਬੀਭਤ੍ਸੁਰਾਵਾਪੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵਸ਼ੀ। ਪਞ੍ਚਕੈਰਨੁਵਿਵ੍ਯਾਧ ਮਗ੍ਨਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਕਮਮ੍ਭਸਿ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੀ ਬੀਭਤਸੁ ਨੇ, ਜੋ ਕਾਬਲ ਤੀਰੰਦਾਜ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ, ਫਿਰ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ।
ਤਾਃ ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣੋऽਮਨ੍ਯਤ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਿष੍ਯੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰੀਤਿਮਾਂਸ਼੍ਚਾਭਵਤ੍ਤਦਾ।' ਤਥਾਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਭਾਰਦ੍ਵਾਜੋ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਗृਹਾਣੇਦਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਮਤਿਦੁਰ੍ਧਰਮ੍। ਅਸ੍ਤ੍ਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ਼ਿਰੋ ਨਾਮ ਸਪ੍ਰਯੋਗਨਿਵਰ੍ਤਨਮ੍
ਇਹ ਲੈ ਲੋ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹਥਿਆਰ 'ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰ' ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਅਤੇ ਵਾਪਸੀ ਸਮਝ ਕੇ।