ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤੁ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਪ੍ਰਥਿਤਃ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਾਯਾਂ ਰਥਯੂਥਪਯੂਥਪਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਪਰ ਧਨੰਜਯਾ ਹਰ ਥਾਂ ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਬੁਦ੍ਧਿਯੋਗਬਲੋਤ੍ਸਾਹਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਚ ਨਿष੍ਠਿਤਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਗੁਰ੍ਵਨੁਰਾਗੇ ਚ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋऽਭਵਦਰ੍ਜੁਨਃ
ਅਰਜੁਨ ਬੁੱਧੀ, ਯੋਗ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਤੁਲ੍ਯੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੋਪਦੇਸ਼ੇषੁ ਸੌष੍ਠਵੇਨ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਏਕਃ ਸਰ੍ਵਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਬਭੂਵਾਤਿਰਥੋऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੇਵਲ ਅਰਜੁਨ ਹੀ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਰਥ-ਯੋਧਾ ਬਣਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਕृਤਵਿਦ੍ਯਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਾਮृष੍ਯਨ੍ਤ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬੁਰੇ ਸਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਨੀਯ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਦ੍ਰੋਣਃ ਪ੍ਰਹਰਣਜ੍ਞਾਨੇ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀ।
ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਭਾਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ ਕृਤਮ੍। ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਭੂਤਮੁਪਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਕਲੀ ਪੰਛੀ ਰੁੱਖ ਦੇ ਉੱਤੇ ਰਖਵਾਇਆ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਧਨੂਂष੍ਯਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਭਾਸਮੇਤਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਸਨ੍ਧਿਤੇषਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੋ, ਇਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਓ, ਤੇ ਤੀਰ ਲਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਕਾਲਂ ਤੁ ਸ਼ਿਰੋऽਸ੍ਯ ਵਿਨਿਪਾਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਏਕੈਕਸ਼ੋ ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁਤ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਤੀਰ ਚਲਾਉ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਗਿਰਾਓ; ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਐਸਾ ਕਰੋ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮੁਵਾਚਾਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਵਰਃ। ਸਂਧਤ੍ਸ੍ਵ ਬਾਮਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਮ੍
ਫਿਰ ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ।'
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਤਸ੍ਥੌ ਭਾਸਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗੁਰੁਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਤਤਧਨ੍ਵਾਨਂ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚਨਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਜੋ ਰਥ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਕੀ ਤੂੰ ਰੁੱਖ ਦੇ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ?'
ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਰੁਮਾਗ੍ਰਸ੍ਥਂ ਭਾਸਂ ਨਰਵਰਾਤ੍ਮਜ। ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੇਵਮਾਚਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ,' ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, 'ਮੈਂ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ ਜੀ।'
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਿਵ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਅਥ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਿਮਂ ਮਾਂ ਵਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਵਾऽਪਿ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਇੱਕ ਪਲ ਬਾਅਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਰੁੱਖ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ?'
ਤਮੁਵਾਚ ਸ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੇਨਂ ਨਵਸ੍ਪਤਿਮ੍। ਭਨ੍ਤਂ ਚ ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਭਾਸਂ ਚੇਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਰੁੱਖ, ਤੁਹਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ,' ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੋਹਰਾਈ।
ਤਮੁਵਾਚਾਪਸਰ੍ਪੇਤਿ ਦ੍ਰੋਣੋऽਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਇਵ। ਨੈਤਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੇਦ੍ਧੁਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਤ੍ਯੇਵ ਕੁਤ੍ਸਯਨ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਪਾਸੇ ਹੋ ਜਾ; ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨਹੀਂ ਲਾ ਸਕਦਾ,' ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦੀਂਸ੍ਤਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਤੇਨੈਵ ਕ੍ਰਮਯੋਗੇਨ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਉਹੀ ਕ੍ਰਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ।
ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਭੀਮਾਦੀਨ੍ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚੈਵਾਨ੍ਯਦੇਸ਼ਜਾਨ੍। ਯਦਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਇਤਿ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਃ
ਭੀਮ ਆਦਿ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਬੜੀ ਲਾਜ਼ਵਿੰਦਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਤ੍ਵਯੇਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਵ੍ਯਮੇਤਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾਰਨਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਲੈ।'
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਕਾਲਂ ਤੇ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਭਵੇਚ੍ਛਰਃ। ਵਿਤਤ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਪੁਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠ ਤਾਵਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਕਮ੍
'ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਤੀਰ ਛੱਡਣਾ। ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਪੁੱਤ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ। ਤਸ੍ਥੌ ਭਾਸਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗੁਰੁਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਤਾਣ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਿਵ ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਥੈਵ ਸਮਭਾषਤ। ਪਸ਼੍ਯਸ੍ਯੇਨਂ ਸ੍ਥਿਤਂ ਭਾਸਂ ਦ੍ਰੁਮਂ ਮਾਮਪਿ ਚਾਰ੍ਜੁਨ
ਇੱਕ ਪਲ ਬਾਅਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਫਿਰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, 'ਅਰਜੁਨ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਹ ਪੰਛੀ, ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?'
ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੇਕਂ ਭਾਸਮਿਤਿ ਦ੍ਰੋਣਂ ਪਾਰ੍ਥੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਨ ਤੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਭਵਨ੍ਤਂ ਵਾ ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਚ ਭਾਰਤ
ਪਾਰਥ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ।'
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਦ੍ਰੋਣੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਿਵ ਤਂ ਪੁਨਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਂ ਮਹਾਰਥਮ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਕ ਪਲ ਬਾਅਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
ਭਾਸਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਯਦ੍ਯੇਨਂ ਤਥਾ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪੁਨਰ੍ਵਚਃ। ਸ਼ਿਰਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭਾਸਸ੍ਯ ਨ ਗਾਤ੍ਰਮਿਤਿ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
'ਜੇ ਤੂੰ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਦੱਸ ਕਿ ਕੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?' ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਪੰਛੀ ਦਾ ਸਿਰ ਹੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ।'
ਅਰ੍ਜੁਨੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਦ੍ਰੋਣੋ ਹृष੍ਟਤਨੂਰੁਹਃ। ਮੁਞ੍ਚਸ੍ਵੇਤ੍ਯਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਰ੍ਥਂ ਸ ਮੁਮੋਚਾਵਿਚਾਰਯਨ੍
ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂ-ਰੋਮ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੀਰ ਛੱਡ', ਤੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਬਿਨਾ ਠਹਿਰੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗਸ੍ਥਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੁਰੇਣ ਨਿਸ਼ਿਤੇਨ ਚ। ਸ਼ਿਰ ਉਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਰਸਾ ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਪਾਣ੍ਡਵਃ
ਫਿਰ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਨੁਕਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਪੰਛੀ ਦਾ ਸਿਰ ਚੁਸਤਾਈ ਨਾਲ ਵੱਖ ਕਰ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਰ੍ਮਣਿ ਸਂਸਿਦ੍ਧੇ ਪਰ੍ਯष੍ਵਜਤ ਪਾਣ੍ਡਵਮ੍। ਮੇਨੇ ਚ ਦ੍ਰੁਪਦਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਸਾਨੁਬਨ੍ਧਂ ਪਰਾਜਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਡ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੰਨ ਲਿਆ।
ਕਸ੍ਯ ਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਸਸ਼ਿष੍ਯੋऽਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਵਰਃ। ਜਗਾਮ ਗਙ੍ਗਾਮਭਿਤੋ ਮਜ੍ਜਿਤੁਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਗੀਰਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਗੰਗਾ ਨਦੀ 'ਚ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਗਿਆ।
ਅਵਗਾਢਮਥੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਸਲਿਲੇ ਸਲਿਲੇਚਰਃ। ਗ੍ਰਾਹੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਲਵਾਞ੍ਜਙ੍ਘਾਨ੍ਤੇ ਕਾਲਚੋਦਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤਦ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਗਰਮੱਛ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਲੱਤ ਫੜ ਲਿਆ।
ਸ ਸਮਰ੍ਥੋऽਪਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਾਯ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਚੋਦਯਤ੍। ਗ੍ਰਾਹਂ ਹਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਧ੍ਵਂ ਮਾਮਿਤਿ ਤ੍ਵਰਯਨ੍ਨਿਵ
ਉਹ ਆਪ ਛੁਟ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, 'ਮਗਰਮੱਛ ਨੂੰ ਮਾਰੋ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਛੁਟਾਓ, ਜਲਦੀ ਕਰੋ,' ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਿਆਰ ਹੋ।