ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ ਨਿषਾਦਜਃ। ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰਗ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਜਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨੇਕਲਵ੍ਯਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਯਦਿ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਸਿ ਮੇ ਵੀਰ ਵੇਤਨਂ ਦੀਯਤਾਂ ਮਮ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਏਕਲਵਿਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈਂ, ਤਾ ਮੈਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੱਖਣਾ ਦੇ।'
ਏਕਲਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਕਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਭਗਵਨ੍ਨਾਜ੍ਞਾਪਯਤੁ ਮਾਂ ਗੁਰੁਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਏਕਲਵਿਆ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਦੇਵਾਂ, ਭਗਵਨ? ਗੁਰੂ ਜੀ ਹੁਕਮ ਕਰਣ।'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤ੍ਵਯਾਙ੍ਗੁष੍ਠੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਅੰਗੂਠਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।'
ਏਕਲਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਾਤ੍ਮਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਸਤ੍ਯੇ ਚ ਨਿਯਤਃ ਸਦਾ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਇਹ ਕਠੋਰ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਏਕਲਵਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥੈਵ ਹृष੍ਟਵਦਨਸ੍ਤਥੈਵਾਦੀਨਮਾਨਸਃ। ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾऽਵਿਚਾਰ੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣਾਯਾਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਮਨ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ, ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਕੱਟ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਂ ਤੁ ਨੈषਾਦਿਰਙ੍ਗੁਲੀਭਿਰ੍ਵ੍ਯਕਰ੍षਤ। ਨ ਤਥਾ ਚ ਸ ਸ਼ੀਘ੍ਰੋऽਭੂਦ੍ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਫਿਰ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਜਵਾਨ ਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਖਿੱਚੀ, ਪਰ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਬਭੂਵ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ। ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਵਾਗਾਸੀਨ੍ਨਾਨ੍ਯੋऽਭਿਭਵਿਤਾऽਰ੍ਜੁਨਂ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਨਿਭਾਇਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਤੁ ਤਦਾ ਸ਼ਿष੍ਯੌ ਗਦਾਯੋਗ੍ਯੌ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਸਂਰਬ੍ਧਣਾਨਸੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਦੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ ਸਨ: ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਭੀਮ, ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਉੱਤਾਵਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਰਹਸ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਭ੍ਯਧਿਕੋऽਭਵਤ੍। ਤਥਾऽਤਿਪੁਰੁषਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਤ੍ਸਾਰੁਕੌ ਯਮਜਾਵੁਭੌ
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਸਾਰੇ ਗੁਪਤ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸਨ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤੁ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਪ੍ਰਥਿਤਃ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਾਯਾਂ ਰਥਯੂਥਪਯੂਥਪਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਪਰ ਧਨੰਜਯਾ ਹਰ ਥਾਂ ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਬੁਦ੍ਧਿਯੋਗਬਲੋਤ੍ਸਾਹਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਚ ਨਿष੍ਠਿਤਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਗੁਰ੍ਵਨੁਰਾਗੇ ਚ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋऽਭਵਦਰ੍ਜੁਨਃ
ਅਰਜੁਨ ਬੁੱਧੀ, ਯੋਗ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਤੁਲ੍ਯੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੋਪਦੇਸ਼ੇषੁ ਸੌष੍ਠਵੇਨ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਏਕਃ ਸਰ੍ਵਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਬਭੂਵਾਤਿਰਥੋऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੇਵਲ ਅਰਜੁਨ ਹੀ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਰਥ-ਯੋਧਾ ਬਣਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਕृਤਵਿਦ੍ਯਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਾਮृष੍ਯਨ੍ਤ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬੁਰੇ ਸਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਨੀਯ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਦ੍ਰੋਣਃ ਪ੍ਰਹਰਣਜ੍ਞਾਨੇ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀ।
ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਭਾਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ ਕृਤਮ੍। ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਭੂਤਮੁਪਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਕਲੀ ਪੰਛੀ ਰੁੱਖ ਦੇ ਉੱਤੇ ਰਖਵਾਇਆ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਧਨੂਂष੍ਯਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਭਾਸਮੇਤਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਸਨ੍ਧਿਤੇषਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੋ, ਇਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਓ, ਤੇ ਤੀਰ ਲਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਕਾਲਂ ਤੁ ਸ਼ਿਰੋऽਸ੍ਯ ਵਿਨਿਪਾਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਏਕੈਕਸ਼ੋ ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁਤ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਤੀਰ ਚਲਾਉ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਗਿਰਾਓ; ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਐਸਾ ਕਰੋ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮੁਵਾਚਾਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਵਰਃ। ਸਂਧਤ੍ਸ੍ਵ ਬਾਮਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਮ੍
ਫਿਰ ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ।'
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਤਸ੍ਥੌ ਭਾਸਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗੁਰੁਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਿਤਤਧਨ੍ਵਾਨਂ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਂ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦੁਵਾਚੇਦਂ ਵਚਨਂ ਭਰਤਰ੍षਭ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਜੋ ਰਥ ਤਣਿਆ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ, ਉਸ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਕੀ ਤੂੰ ਰੁੱਖ ਦੇ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ?'
ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਰੁਮਾਗ੍ਰਸ੍ਥਂ ਭਾਸਂ ਨਰਵਰਾਤ੍ਮਜ। ਪਸ਼੍ਯਾਮੀਤ੍ਯੇਵਮਾਚਾਰ੍ਯਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ,' ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ, 'ਮੈਂ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਧਿਆਪਕ ਜੀ।'
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਦਿਵ ਪੁਨਰ੍ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਅਥ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਿਮਂ ਮਾਂ ਵਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਵਾऽਪਿ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਇੱਕ ਪਲ ਬਾਅਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਰੁੱਖ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ?'
ਤਮੁਵਾਚ ਸ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯੇਨਂ ਨਵਸ੍ਪਤਿਮ੍। ਭਨ੍ਤਂ ਚ ਤਥਾ ਭ੍ਰਾਤॄਨ੍ਭਾਸਂ ਚੇਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਰੁੱਖ, ਤੁਹਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ,' ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੋਹਰਾਈ।
ਤਮੁਵਾਚਾਪਸਰ੍ਪੇਤਿ ਦ੍ਰੋਣੋऽਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਇਵ। ਨੈਤਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੇਦ੍ਧੁਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਮਿਤ੍ਯੇਵ ਕੁਤ੍ਸਯਨ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਪਾਸੇ ਹੋ ਜਾ; ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨਹੀਂ ਲਾ ਸਕਦਾ,' ਐਸਾ ਆਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਡਾਂਟਿਆ।
ਤਤੋ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਾਦੀਂਸ੍ਤਾਨ੍ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ। ਤੇਨੈਵ ਕ੍ਰਮਯੋਗੇਨ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਉਹੀ ਕ੍ਰਮ ਰੱਖ ਕੇ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ ਪੁੱਛਿਆ।
ਅਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿष੍ਯਾਨ੍ਭੀਮਾਦੀਨ੍ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚੈਵਾਨ੍ਯਦੇਸ਼ਜਾਨ੍। ਯਦਾ ਚ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਇਤਿ ਕੁਤ੍ਸਿਤਾਃ
ਭੀਮ ਆਦਿ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਬੜੀ ਲਾਜ਼ਵਿੰਦਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।
ਤਤੋ ਧਨਞ੍ਜਯਂ ਦ੍ਰੋਣਃ ਸ੍ਮਯਮਾਨੋऽਭ੍ਯਭਾषਤ। ਤ੍ਵਯੇਦਾਨੀਂ ਪ੍ਰਹਰ੍ਤਵ੍ਯਮੇਤਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਵਿਲੋਕ੍ਯਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਧਨੰਜਯ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾਰਨਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖ ਲੈ।'
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਕਾਲਂ ਤੇ ਮੋਕ੍ਤਵ੍ਯੋऽਤ੍ਰ ਭਵੇਚ੍ਛਰਃ। ਵਿਤਤ੍ਯ ਕਾਰ੍ਮੁਕਂ ਪੁਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠ ਤਾਵਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਕਮ੍
'ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਤੂੰ ਤੀਰ ਛੱਡਣਾ। ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ, ਪੁੱਤ, ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜਾ ਹੋ ਜਾ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸਵ੍ਯਸਾਚੀ ਮਣ੍ਡਲੀਕृਤਕਾਰ੍ਮੁਕਃ। ਤਸ੍ਥੌ ਭਾਸਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗੁਰੁਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਸਵਿਆਸਾਚੀ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਤਾਣ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਵੱਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।