ਤਂ ਤਤੋऽਨ੍ਵੇषਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਵਨੇ ਵਨਨਿਵਾਸਿਨਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਨਸ੍ਯਨ੍ਤਮਨਿਸ਼ਂ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਨ ਚੈਨਮਭ੍ਯਜਾਨਂਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਵਿਕृਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਤਥੈਨਂ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ੍ਰੁਃ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਕਸ੍ਯ ਵੇਤ੍ਯੁਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੂਰਤ ਬਦਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ?'
ਨਿषਾਦਾਧਿਪਤੇਰ੍ਵੀਰਾ ਹਿਰਣ੍ਯਧਨੁषਃ ਸੁਤਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਸ਼ਿष੍ਯਂ ਚ ਮਾਂ ਵਿਤ੍ਤ ਧੁਰ੍ਵੇਦਕृਤਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਯਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਕਠਨ ਸਿੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣੋ।
ਤੇ ਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਪੁਨਰਾਗਮ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਵਨੇ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਰੋਣਾਯਾਚਖ੍ਯੁਰਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਾਪਸ ਆਏ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਜੁਨੋ ਰਾਜਨ੍ਨੇਕਲਵ੍ਯਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਰਹੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਣਯਾਦਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ, ਏਕਲਵਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਕੋਲ ਇਕੱਲੇ ਗਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਨ੍ਵਹਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯੈਕਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਭਵਤੋਕ੍ਤੋ ਨ ਮੇ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੈਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ'?
ਅਥ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋ ਲੋਕਾਦਪਿ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਭਵਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਨਿषਾਦਾਧਿਪਤੇਃ ਸੁਤਃ
ਫਿਰ ਕਿਉਂ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ?
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮਾਦਾਯ ਨੈषਾਦਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਵਿਆਸਾਚੀ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਜਵਾਨ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਲਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਂ ਜਟਿਲਂ ਚੀਰਵਾਸਸਮ੍। ਏਕਲਵ੍ਯਂ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਮਸ੍ਯਨ੍ਤਮਨਿਸ਼ਂ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਏਕਲਵਿਆ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਲ ਜਟਾ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼, ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਏਕਲਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣਮਾਯਾਨ੍ਤਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯੋਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਹੀਮ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਏਕਲਵਿਆ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ ਨਿषਾਦਜਃ। ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰਗ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਜਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨੇਕਲਵ੍ਯਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਯਦਿ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਸਿ ਮੇ ਵੀਰ ਵੇਤਨਂ ਦੀਯਤਾਂ ਮਮ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਏਕਲਵਿਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈਂ, ਤਾ ਮੈਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੱਖਣਾ ਦੇ।'
ਏਕਲਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਕਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਭਗਵਨ੍ਨਾਜ੍ਞਾਪਯਤੁ ਮਾਂ ਗੁਰੁਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਏਕਲਵਿਆ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਦੇਵਾਂ, ਭਗਵਨ? ਗੁਰੂ ਜੀ ਹੁਕਮ ਕਰਣ।'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤ੍ਵਯਾਙ੍ਗੁष੍ਠੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਅੰਗੂਠਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।'
ਏਕਲਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਾਤ੍ਮਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਸਤ੍ਯੇ ਚ ਨਿਯਤਃ ਸਦਾ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਇਹ ਕਠੋਰ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਏਕਲਵਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥੈਵ ਹृष੍ਟਵਦਨਸ੍ਤਥੈਵਾਦੀਨਮਾਨਸਃ। ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾऽਵਿਚਾਰ੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣਾਯਾਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਮਨ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ, ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਕੱਟ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਂ ਤੁ ਨੈषਾਦਿਰਙ੍ਗੁਲੀਭਿਰ੍ਵ੍ਯਕਰ੍षਤ। ਨ ਤਥਾ ਚ ਸ ਸ਼ੀਘ੍ਰੋऽਭੂਦ੍ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਫਿਰ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਜਵਾਨ ਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਖਿੱਚੀ, ਪਰ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਬਭੂਵ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ। ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਵਾਗਾਸੀਨ੍ਨਾਨ੍ਯੋऽਭਿਭਵਿਤਾऽਰ੍ਜੁਨਂ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਨਿਭਾਇਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਤੁ ਤਦਾ ਸ਼ਿष੍ਯੌ ਗਦਾਯੋਗ੍ਯੌ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਸਂਰਬ੍ਧਣਾਨਸੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਦੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ ਸਨ: ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਭੀਮ, ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਉੱਤਾਵਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਰਹਸ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਭ੍ਯਧਿਕੋऽਭਵਤ੍। ਤਥਾऽਤਿਪੁਰੁषਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਤ੍ਸਾਰੁਕੌ ਯਮਜਾਵੁਭੌ
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਸਾਰੇ ਗੁਪਤ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸਨ।
ਯੁਧਿष੍ਠਿਰੋ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਤੁ ਧਨਞ੍ਜਯਃ। ਪ੍ਰਥਿਤਃ ਸਾਗਰਾਨ੍ਤਾਯਾਂ ਰਥਯੂਥਪਯੂਥਪਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਪਰ ਧਨੰਜਯਾ ਹਰ ਥਾਂ ਰਥ-ਯੋਧਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਬੁਦ੍ਧਿਯੋਗਬਲੋਤ੍ਸਾਹਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਚ ਨਿष੍ਠਿਤਃ। ਅਸ੍ਤ੍ਰੇ ਗੁਰ੍ਵਨੁਰਾਗੇ ਚ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋऽਭਵਦਰ੍ਜੁਨਃ
ਅਰਜੁਨ ਬੁੱਧੀ, ਯੋਗ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ।
ਤੁਲ੍ਯੇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੋਪਦੇਸ਼ੇषੁ ਸੌष੍ਠਵੇਨ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਏਕਃ ਸਰ੍ਵਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਬਭੂਵਾਤਿਰਥੋऽਰ੍ਜੁਨਃ
ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਮਿਲੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੇਵਲ ਅਰਜੁਨ ਹੀ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਰਥ-ਯੋਧਾ ਬਣਿਆ।
ਪ੍ਰਾਣਾਧਿਕਂ ਭੀਮਸੇਨਂ ਕृਤਵਿਦ੍ਯਂ ਧਨਞ੍ਜਯਮ੍। ਧਾਰ੍ਤਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨਾਮृष੍ਯਨ੍ਤ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਬੁਰੇ ਸਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਾਨ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕਰ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਸਮਾਨੀਯ ਸਰ੍ਵਵਿਦ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਰਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾਨ੍। ਦ੍ਰੋਣਃ ਪ੍ਰਹਰਣਜ੍ਞਾਨੇ ਜਿਜ੍ਞਾਸੁਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਰ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵਿੱਚ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀ।
ਕृਤ੍ਰਿਮਂ ਭਾਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰੇ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ ਕृਤਮ੍। ਅਵਿਜ੍ਞਾਤਂ ਕੁਮਾਰਾਣਾਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਭੂਤਮੁਪਾਦਿਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਕਲੀ ਪੰਛੀ ਰੁੱਖ ਦੇ ਉੱਤੇ ਰਖਵਾਇਆ, ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਭਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵੇऽਪਿ ਧਨੂਂष੍ਯਾਦਾਯ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ। ਭਾਸਮੇਤਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਸਨ੍ਧਿਤੇषਤਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਜਲਦੀ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੋ, ਇਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਓ, ਤੇ ਤੀਰ ਲਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।
ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਕਾਲਂ ਤੁ ਸ਼ਿਰੋऽਸ੍ਯ ਵਿਨਿਪਾਤ੍ਯਤਾਮ੍। ਏਕੈਕਸ਼ੋ ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਕੁਰੁਤ ਪੁਤ੍ਰਕਾਃ
ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਤੀਰ ਚਲਾਉ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਗਿਰਾਓ; ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਐਸਾ ਕਰੋ।
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਂ ਪੂਰ੍ਵਮੁਵਾਚਾਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਵਰਃ। ਸਂਧਤ੍ਸ੍ਵ ਬਾਮਂ ਦੁਰ੍ਧਰ੍ष ਮਦ੍ਵਾਕ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਵਿਮੁਞ੍ਚਤਮ੍
ਫਿਰ ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ।'
ਤਤੋ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਧਨੁਰ੍ਗृਹ੍ਯ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਤਸ੍ਥੌ ਭਾਸਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਗੁਰੁਵਾਕ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।