ਸ ਤੁ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪਾਦੌ ਗृਹ੍ਯ ਪਰਨ੍ਤਪਃ। ਅਰਣ੍ਯਮਨੁਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣਂ ਮਹੀਮਯਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਨਮ ਸਕਦਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪਤਲਾ ਬਣਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਚਾਰ੍ਯਵृਤ੍ਤਿਂ ਚ ਪਰਮਾਮਾਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤਦਾ। ਇष੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੇ ਯੋਗਮਾਤਸ੍ਥੇ ਪਰਂ ਨਿਯਮਮਾਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੇਵਾ ਅਪਣਾਈ, ਤੇ ਕੜੀ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸਿੱਖਿਆ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪਰਯਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯੋਪੇਤੋ ਯੋਗੇਨ ਪਰਮੇਣ ਚ। ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਦਾਨਸਨ੍ਧਾਨੇ ਲਘੁਤ੍ਵਂ ਪਰਮਾਪ ਸਃ
ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਤੇ ਗਹਿਰੀ ਇਕਾਗਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ, ਰੋਕਣ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਲਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ।
ਲਾਘਵਂ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਗਂ ਚ ਨਚਿਰਾਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਯਪਦ੍ਯਤ।' ਅਥ ਦ੍ਰੋਣਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਾਃ ਕਦਾਚਿਤ੍ਕੁਰੁਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਰਥੈਰ੍ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮृਗਯਾਮਰਿਮਰ੍ਦਨਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਵਿਦਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ; ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਕਦੇ ਕੁਰੁ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਸਭ ਰਥਾਂ 'ਚ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕਰਨ ਨਿਕਲੇ।
ਤਤ੍ਰੋਪਕਰਣਂ ਗृਹ੍ਯ ਨਰਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਰਾਜਨ੍ਨਨੁਜਗਾਮੈਕਃ ਸ਼੍ਵਾਨਮਾਦਾਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨ੍
ਉਥੇ, ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਮਾਨ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਿਆ, ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਲੈ ਕੇ।
ਤੇषਾਂ ਵਿਚਰਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਚਿਕੀਰ੍षਯਾ। ਸ਼੍ਵਾਚਰਨ੍ਸ ਪਥਾ ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਨੈषਾਦਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਕੁੱਤਾ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਸ਼ਾਦ ਨੌਜਵਾਨ ਵਲ ਗਿਆ।
ਸ ਕृष੍ਣਮਲਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਂ ਕृष੍ਣਾਜਿਨਜਟਾਘਰਮ੍। ਨੈषਾਦਿਂ ਸ਼੍ਵਾ ਸਮਾਲਕ੍ਸ਼੍ਯ ਭषਂਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਦਨ੍ਤਿਕੇ
ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਦ ਨੌਜਵਾਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਸੀ, ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਜਿਨ ਪਹਿਨਿਆ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕੁੱਤੇ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਭੌਂਕਦਾ ਹੋਇਆ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਦਾ ਤਸ੍ਯਾਥ ਭषਤਃ ਸ਼ੁਨਃ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮੁਖੇ। ਲਾਘਵਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਰੇ ਮੁਮੋਚ ਯੁਗਪਦ੍ਯਥਾ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਕੁੱਤਾ ਭੌਂਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਸੱਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ।
ਸ ਤੁ ਸ਼੍ਵਾ ਸ਼ਰਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ਯਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾਨਾਜਗਾਮ ਹ। ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਵੀਰਾਃ ਪਰਂ ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਗਤਾਃ
ਉਹ ਕੁੱਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਵੀਰ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਲਾਘਵਂ ਸ਼ਬ੍ਧਵੇਧਿਤ੍ਵਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਪਰਮਂ ਤਦਾ। ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾਸ਼੍ਚਾਸਨ੍ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਜ ਵੀ ਆਈ ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਤਂ ਤਤੋऽਨ੍ਵੇषਮਾਣਾਸ੍ਤੇ ਵਨੇ ਵਨਨਿਵਾਸਿਨਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਪਾਣ੍ਡਵਾ ਰਾਜਨ੍ਨਸ੍ਯਨ੍ਤਮਨਿਸ਼ਂ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਨ ਚੈਨਮਭ੍ਯਜਾਨਂਸ੍ਤੇ ਤਦਾ ਵਿਕृਤਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍। ਤਥੈਨਂ ਪਰਿਪਪ੍ਰਚ੍ਛ੍ਰੁਃ ਕੋ ਭਵਾਨ੍ਕਸ੍ਯ ਵੇਤ੍ਯੁਤ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਸੂਰਤ ਬਦਲੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ?'
ਨਿषਾਦਾਧਿਪਤੇਰ੍ਵੀਰਾ ਹਿਰਣ੍ਯਧਨੁषਃ ਸੁਤਮ੍। ਦ੍ਰੋਣਸ਼ਿष੍ਯਂ ਚ ਮਾਂ ਵਿਤ੍ਤ ਧੁਰ੍ਵੇਦਕृਤਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਯਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਅਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੀ ਕਠਨ ਸਿੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਣੋ।
ਤੇ ਤਮਾਜ੍ਞਾਯ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਪੁਨਰਾਗਮ੍ਯ ਪਾਣ੍ਡਵਾਃ। ਯਥਾ ਵृਤ੍ਤਂ ਵਨੇ ਸਰ੍ਵਂ ਦ੍ਰੋਣਾਯਾਚਖ੍ਯੁਰਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਇਹ ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਾਪਸ ਆਏ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਅਜੀਬ ਘਟਨਾ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਕੌਨ੍ਤੇਯਸ੍ਤ੍ਵਰ੍ਜੁਨੋ ਰਾਜਨ੍ਨੇਕਲਵ੍ਯਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਰਹੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਣਯਾਦਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ, ਏਕਲਵਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਕੋਲ ਇਕੱਲੇ ਗਿਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਨਨ੍ਵਹਂ ਪਰਿਰਭ੍ਯੈਕਃ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਭਵਤੋਕ੍ਤੋ ਨ ਮੇ ਸ਼ਿष੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੈਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ'?
ਅਥ ਕਸ੍ਮਾਨ੍ਮਦ੍ਵਿਸ਼ਿष੍ਟੋ ਲੋਕਾਦਪਿ ਚ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਅਨ੍ਯੋऽਸ੍ਤਿ ਭਵਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯੋ ਨਿषਾਦਾਧਿਪਤੇਃ ਸੁਤਃ
ਫਿਰ ਕਿਉਂ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ?
ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵ ਤਂ ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍। ਸਵ੍ਯਸਾਚਿਨਮਾਦਾਯ ਨੈषਾਦਿਂ ਪ੍ਰਤਿ ਜਗ੍ਮਿਵਾਨ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਵਿਆਸਾਚੀ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਜਵਾਨ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਲਦਿਗ੍ਧਾਙ੍ਗਂ ਜਟਿਲਂ ਚੀਰਵਾਸਸਮ੍। ਏਕਲਵ੍ਯਂ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਮਸ੍ਯਨ੍ਤਮਨਿਸ਼ਂ ਸ਼ਰਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਏਕਲਵਿਆ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਲ ਜਟਾ ਬਣੇ ਹੋਏ, ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼, ਤੇ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਏਕਲਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦ੍ਰੋਣਮਾਯਾਨ੍ਤਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍। ਅਭਿਗਮ੍ਯੋਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਹੀਮ੍
ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਏਕਲਵਿਆ ਨੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣਂ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸ ਨਿषਾਦਜਃ। ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਸ਼ਿष੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਸ੍ਥੌ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰਗ੍ਰਤਃ
ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਜਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੱਸਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਰੋਣੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਜਨ੍ਨੇਕਲਵ੍ਯਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਯਦਿ ਸ਼ਿष੍ਯੋऽਸਿ ਮੇ ਵੀਰ ਵੇਤਨਂ ਦੀਯਤਾਂ ਮਮ
ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਏਕਲਵਿਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈਂ, ਤਾ ਮੈਨੂੰ ਗੁਰੂ ਦੱਖਣਾ ਦੇ।'
ਏਕਲਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੀਯਮਾਣੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍। ਕਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਿ ਭਗਵਨ੍ਨਾਜ੍ਞਾਪਯਤੁ ਮਾਂ ਗੁਰੁਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਏਕਲਵਿਆ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਦੇਵਾਂ, ਭਗਵਨ? ਗੁਰੂ ਜੀ ਹੁਕਮ ਕਰਣ।'
ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ਤ੍ਵਯਾਙ੍ਗੁष੍ਠੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਦੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਅੰਗੂਠਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।'
ਏਕਲਵ੍ਯਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚੋ ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਦਾਰੁਣਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਾਤ੍ਮਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ਸਤ੍ਯੇ ਚ ਨਿਯਤਃ ਸਦਾ
ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਇਹ ਕਠੋਰ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਏਕਲਵਿਆ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥੈਵ ਹृष੍ਟਵਦਨਸ੍ਤਥੈਵਾਦੀਨਮਾਨਸਃ। ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾऽਵਿਚਾਰ੍ਯ ਤਂ ਪ੍ਰਾਦਾਦ੍ਦ੍ਰੋਣਾਯਾਙ੍ਗੁष੍ਠਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਨਿਰਲੇਪ ਮਨ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ, ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਕੱਟ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ਰਂ ਤੁ ਨੈषਾਦਿਰਙ੍ਗੁਲੀਭਿਰ੍ਵ੍ਯਕਰ੍षਤ। ਨ ਤਥਾ ਚ ਸ ਸ਼ੀਘ੍ਰੋऽਭੂਦ੍ਯਥਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਰਾਧਿਪ
ਫਿਰ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਦੇ ਜਵਾਨ ਨੇ ਉਂਗਲਾਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤਾਣ ਖਿੱਚੀ, ਪਰ, ਰਾਜਾ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਤਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਬਭੂਵ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਃ। ਦ੍ਰੋਣਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਵਾਗਾਸੀਨ੍ਨਾਨ੍ਯੋऽਭਿਭਵਿਤਾऽਰ੍ਜੁਨਂ
ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਨਿਭਾਇਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਦ੍ਰੋਣਸ੍ਯ ਤੁ ਤਦਾ ਸ਼ਿष੍ਯੌ ਗਦਾਯੋਗ੍ਯੌ ਬਭੂਵਤੁਃ। ਦੁਰ੍ਯੋਧਨਸ਼੍ਚ ਭੀਮਸ਼੍ਚ ਸਦਾ ਸਂਰਬ੍ਧਣਾਨਸੌ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਦੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ ਸਨ: ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਭੀਮ, ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਉੱਤਾਵਲੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।
ਅਸ਼੍ਵਤ੍ਥਾਮਾ ਰਹਸ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਭ੍ਯਧਿਕੋऽਭਵਤ੍। ਤਥਾऽਤਿਪੁਰੁषਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਤ੍ਸਾਰੁਕੌ ਯਮਜਾਵੁਭੌ
ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਸਾਰੇ ਗੁਪਤ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ালী, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸਨ।